Wyrok z dnia 14 czerwca 1983 r., SAB/Wr 6/83

wyrok z dnia 14 czerwca 1983 r., SAB/Wr 6/83

Tekst

TEZY

1 1. Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego, działający z upoważnienia Naczelnika Gminy /art. 61 ust. 1 pkt 1 i art. 70 ust. 3 ustawy z dnia 25 stycznia 1958 r. o radach narodowych - Dz.U. 1975 nr 26 poz. 139 i par. 25 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 sierpnia 1978 r. w sprawie statusu naczelnika gminy - Dz.U. nr 20 poz. 89/ odmawiając wpisania imienia dziecka zgłoszonego przez rodziców do aktu urodzenia z uwagi na fakt, że imię to /Sonia/ jest obcojęzyczną formą znanego i używanego w Polsce imienia /Zofia/ powinien swojej odmowie nadać postać decyzji administracyjnej.

2 2. Jeżeli strona mająca w tym interes prawny wystąpiła do organu administracji państwowej o załatwienie sprawy indywidualnej a mające w niej zastosowanie normy dotyczące rejestracji stanu cywilnego są normami prawa administracyjnego, to ustalenie ich wiążących konsekwencji względem indywidualnie określonych podmiotów w konkretnej sprawie powinno odbywać się w formach prawnych właściwych dla działań tych organów. Skoro zaś przepis prawa materialnego nie określa takiej formy konkretyzacji sytuacji prawnej obywatela, to wówczas organ powinien dokonać jej w formie decyzji administracyjnej, która umożliwiając instancyjną i ewentualnie sądowo-administracyjną kontrolę rozstrzygnięcia, najlepiej chroni występujące w sprawie interesy: indywidualny i społeczny.

3 3. Celem skargi na "bezczynność" jest doprowadzenie do wydania decyzji w sprawie wszczętej żądaniem strony a zatem wniesienie takiej skargi jest uzasadnione nie tylko - jak mogłoby wynikać z literalnego brzmienia przepisu art. 216 par. 1 Kpa - w sytuacji przewlekłego działania organów, ale także w przypadku odmowy wydania decyzji wówczas gdy przepisy prawa zobowiązują je do załatwienia danej sprawy w formie decyzji administracyjnej.

4 4. Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrujący skargę zawierającą żądanie wyrażenia zgody na nadanie córce wnioskowanego imienia nie będąc związany granicami skargi /art. 206 Kpa/ mógł uznać, że została ona wniesiona w istocie rzeczy na podstawie art. 216 par. 1 Kpa, przewidującego możliwość złożenia skargi przez stronę w postępowaniu toczącym się przed organem administracji I instancji lub odwoławczym jeżeli w ustalonym w przepisach prawa terminie organ ten nie wydał decyzji w sprawie, w której decyzja taka na mocy art. 196 par. 2 lub par. 3 Kpa mogłaby być zaskarżona z powodu niezgodności z prawem, a strona kierowała skargi do organów wyższego stopnia i naczelnych, co można uznać za wyczerpanie środków przewidzianych w art. 37 Kpa.