Wyrok z dnia 19 maja 1999 r., SA/Sz 388/98

wyrok z dnia 19 maja 1999 r., SA/Sz 388/98

Tekst

TEZY

1 Zgodnie z art. 22 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali /Dz.U. nr 85 poz. 388 ze zm./ rozbudowa wspólnej nieruchomości jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu i zgoda taką czynność wymaga uchwały wspólnoty mieszkaniowej /art. 22 ust. 2 ustawy o własności lokali/.

Sentencja

2 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi Haliny B. na decyzję Wojewody Sz. z dnia 3 lutego 1998 r. (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę - uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Sz. z dnia 5 listopada 1997 r. (...); (...).

Uzasadnienie

3 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4 Na wstępie należy stwierdzić, że Sąd podziela pogląd organów orzekających, iż pismo skarżącej i Stanisławy M. z dnia 14 lipca 1997 r. /k.65 akt administracyjnych/ to wniosek o pozwolenie na budowę - zabudowę podcienia budynku przy ul. Pl. Z. w Sz. od strony ul. K. Tak więc z chwilą doręczenia organowi żądania wniosku stron w dniu 14 lipca 1997 r. stosownie do art. 61 par. 3 Kpa, zostało wszczęte nowe postępowanie administracyjne o pozwolenie na budowę inwestycji określonej w tym wniosku.

5 Błędne jest twierdzenie skarżącej, że kwestia pozwolenia na zabudowę podcienia została rozstrzygnięta ostatecznie decyzją z dnia 5 sierpnia r. 1996 r. (...) - o pozwoleniu na budowę. Decyzja ta dotyczyła bowiem pozwolenia na częściową zabudowę podcienia z uwzględnieniem istniejącego kiosku kolektury TOTO-LOTKA. Wniosek z dnia 14 lipca 1997 r. dotyczy zabudowy podcienia w miejscu lokalizacji kolektury TOTO-LOTKA, jest to więc nowe zamierzenie inwestycyjne, wymagające uzyskania odrębnej decyzji o pozwoleniu na budowę tej konkretnej inwestycji.

6 W tych okolicznościach wniosek z dnia 14 lipca 1997 r. winien odpowiadać wymogom formalnym określonych m.in. w art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./.

7 Wniosek skarżącej i Stanisławy M. z dnia 14 lipca 1997 r. nie spełniał wszystkich wymogów formalnych określonych w art. 33 ust. 2 cyt. ustawy, gdyż skarżąca nie przedłożyła zgody wspólnoty mieszkaniowej na planowaną rozbudowę nieruchomości. Zgodnie bowiem z art. 22 ust. 3 pkt ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali /Dz.U. nr 85 poz. 388 ze zm./ rozbudowa wspólnej nieruchomości jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu i zgoda taką czynność wymaga uchwały wspólnoty mieszkaniowej /art. 22 ust. 2 ustawy o własności lokali/.

8 W tych okolicznościach organ I instancji prawidłowo na podstawie art. 64 par. 2 Kpa w dniu 8 października 1997 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku o pozwolenie na budowę przez przedłożenie zgody wspólnoty mieszkaniowej na planowaną inwestycją. Do wezwania o usunięcie braków formalnych organ I instancji dołączył pismo Spółdzielni Pracy Lekarzy Specjalistów "M." /to jest członka wspólnoty mieszkaniowej/ z dnia 23 września 1997 r., z którego wynikało iż wspólnota na zebraniu w dniu 12 sierpnia 1997 r. podjęła decyzję o niewyrażeniu zgody na przedmiotową inwestycję.

9 Skarżąca odpowiadając na wezwanie z dnia 8 października 1997 r. przesłała do organu pismo z 17 października 1997 r., w którym m.in. ustosunkowała się do żądania przedłożenia zgody wspólnoty mieszkaniowej na planowaną inwestycję, twierdząc, że z uwagi na wydanie dniu 5 sierpnia 1998 r. decyzji o pozwoleniu na budowę, zgoda taka jest zbędna.

10 W ocenie Sądu biorąc pod uwagę treść pisma skarżącej z dnia 17 października 1997 r. stanowiącego odpowiedź na wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku o pozwolenie na budowę oraz fakt, iż organ I instancji posiadał uchwałę wspólnoty mieszkaniowej z dnia 14 lipca 1997 r. o niewyrażeniu zgody na planowaną rozbudowę, wniosek z dnia 14 lipca 1997 r. winien być rozpatrzony merytorycznie to jest przez wydanie decyzji na podstawie art. 104 Kpa.

11 W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki z art. 64 par. 2 Kpa to jest do pozostawienia wniosku stron bez rozpoznania, gdyż przepis ten odnosi się do takich braków formalnych, które uniemożliwiają merytoryczne załatwienie sprawy.

12 Zgodnie z poglądem wyrażonym w wyroku NSA z dnia 23 stycznia 1996 r. - II SA 147/94 - ONSA 1997 Nr 3 poz. 114 - który podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę - "Pozostawienie wniosku bez rozpoznania" nie następuje w formie decyzji ani postanowienia. Zgodnie bowiem z art. 104 par. 2 Kpa decyzja rozstrzyga sprawę co do istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończy sprawę w danej instancji". W rozpoznawanej sprawie, wbrew art. 104 Kpa powołanemu w osnowie "decyzji", organ I instancji nie załatwił sprawy w powyższy sposób ani nie zakończył jej w danej instancji.

13 Naruszenie powyższych przepisów procesowych - art. 64 par. 2 Kpa i art. 104 par. 2 Kpa miało istotny wpływ na wynik sprawy co uzasadnia na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z art. 55 ust. 1 powyższej ustawy.