Postanowienie z dnia 23 października 1997 r., I SA/Po 845/97

postanowienie z dnia 23 października 1997 r., I SA/Po 845/97

Tekst

TEZY

1 Organ nadzoru wydający rozstrzygnięcie w sprawach, w których ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./ nie przewiduje w ogóle środków odwoławczych, powinien jednocześnie pouczyć stronę o tym, iż możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego musi zostać poprzedzona zwróceniem się do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.

Sentencja

2 postanawia odrzucić skargę w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie udzielenia absolutorium Zarządowi Miasta (...).

Uzasadnienie

3 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4 Unormowania w art. 34 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ instytucja wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa nawiązuje do wcześniej przyjętego unormowania art. 101 i art. 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./.

5 W tym też kontekście należy interpretować przepis art. 34 ustawy o NSA, który z uwagi na to, że ma zastosowanie do różnych rodzajów spraw, różnicuje przesłanki, od których spełnienia uzależnione jest wniesienie skutecznej skargi do sądu administracyjnego.

6 Skład sądzący wskazuje zatem, iż przepis art. 34 ustawy o NSA wyodrębnia sprawy załatwiane w postępowaniu, które przewiduje środki odwoławcze i w tych sprawach dopuszczalność skargi do NSA wiąże się z przesłanką wyczerpania środków odwoławczych /art. 34 ust. 1 i 2/ oraz sprawy, które są załatwiane w trybie, który w ogóle nie przewiduje środków odwoławczych i w tych sprawach dopuszczalność skargi do NSA wiąże się z przesłanką wezwania organu administracji do usunięcia naruszenia prawa /art. 34 ust. 3 ustawy o NSA/. Do pierwszej grupy należą sprawy indywidualne rozstrzygane w drodze decyzji /postanowień/, rozpoznawane w postępowaniu unormowanym przepisami Kpa /ordynacji podatkowej/, w którym przewidziane są środki odwoławcze /odwołanie, zażalenie, wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy/ oraz w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym.

7 Do drugiej grupy należą natomiast sprawy, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt. 4, 5 i 7 ustawy o NSA, w których ustawy /np. ustawa o samorządzie terytorialnym, jeżeli chodzi o rozstrzygnięcia organów nadzorczych/ nie przewidują żadnych środków odwoławczych. W tej drugiej kategorii spraw skarżący przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego ma obowiązek zwrócenia się do właściwego organu, w formie pisemnej, telegraficznie, za pomocą faxu czy też poczty elektronicznej, z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w terminie 30 dni od daty, w którym dowiedział się o podjęciu, doręczeniu np. aktu nadzoru. Skuteczna skarga może być wniesiona do sądu administracyjnego dopiero po upływie 30 dni od dnia doręczenia wezwania. Organ nadzoru wydający rozstrzygnięcia w sprawach, w których ustawa o samorządzie terytorialnym nie przewiduje w ogóle środków odwoławczych, powinien jednocześnie pouczyć stronę o tym, iż możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego musi zostać poprzedzona zwróceniem się do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.

8 Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoim dotychczasowym orzecznictwie wskazywał na to, iż niewłaściwe pouczenie przez organ administracji publicznej o środkach zaskarżenia nie może szkodzić stronie, a 30-dniowy termin do wniesienia skargi nie biegnie /por. np. wyrok NSA z dnia 4 września 1981 r. II SA 505/81 - OSPiKA 1982 nr 9-10 poz. 170/.

9 A zatem w niniejszej sprawie Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej (...) powinno sprostować pouczenie o środkach zaskarżenia rozstrzygnięcia nadzorczego, z uwzględnieniem treści art. 34 ust. 3 ustawy o NSA, i doręczyć je skarżącej Radzie Miejskiej.

10 Ponieważ w niniejszym stanie faktycznym i prawnym merytoryczne rozpatrzenie skargi wniesionej przez Radę Miejską jest niedopuszczalne, na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, orzeczono jak w sentencji postanowienia.