Wyrok z dnia 28 lipca 1997 r., I SA/Ka 235/96

wyrok z dnia 28 lipca 1997 r., I SA/Ka 235/96

Sentencja

1 oddala skargę w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.

Uzasadnienie

2 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3 Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.

4 Stosownie do treści art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, a poprzednio do treści art. 209 Kpa, ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było podmiotem zaskarżenia. Ocena prawna zawarta w uzasadnieniu orzeczenia Sądu może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa, a także oczywiście w ogóle kwestii zastosowania danego przepisu prawa jako przepisu mogącego stanowić podstawę wydania decyzji administracyjnej /por. Z. Janowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa-Poznań 1995, str. 521/.

5 W rozpatrywanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 czerwca 1994 r. SA/Ka 2226/93, dokonał wykładni przepisów, która jest wiążąca.

6 W uzasadnieniu orzeczenia stwierdzono, że źródłem przychodu, którego dotyczy przepis art. 37 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania /Dz.U. nr 21 poz. 86 ze zm./ jest sprzedaż między innymi obligacji. Aby ustalić, czy konkretne źródło przychodu przyniosło dochód, a zatem, czy w określonym omawianym przepisem przypadku ma zastosowanie ulga podatkowa, niezbędna jest szczegółowa analiza wszystkich kosztów, jakie zostały poniesione dla uzyskania przychodu z tego konkretnego źródła. Będzie zatem w tym przypadku chodziło o wszystkie te koszty, które zostały poniesione w związku z uzyskaniem przychodu z tego źródła, a zatem nie tylko o koszty bezpośrednie, o jakich mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, ale także o koszty pośrednie wymienione w sposób enumeratywny w ust. 2 art. 15. Jeżeli jednak nie może być w odniesieniu do konkretnego przychodu wątpliwości, że na jego uzyskanie złożyły się zarówno koszty bezpośrednie, jak i koszty zwane pośrednimi, to musi być oczywiste, że w takim przypadku przy ustalaniu podstawy opodatkowania należy uwzględniać zarówno koszty bezpośrednie, jak i koszty pośrednie. W przypadku będącym przedmiotem analizy szczegółowej, bo zmierzającej do ustalenia, czy źródło przychodu w postaci sprzedaży obligacji przyniosło dochód czy też stratę w rozumieniu art. 7 ust. 2 ustawy, a zatem czy ma wobec strony skarżącej zastosowanie ulga podatkowa określona w art. 37 pkt. 1 ustawy, nie ulega wątpliwości, że kosztami bezpośrednimi uzyskania przychodu były koszty zakupu obligacji /cena/, a kosztami pośrednimi - odsetki od pożyczki zaciągniętej w celu uzyskania środków finansowych przeznaczonych na tenże zakup. Jeśli tak, to należy zgodzić się ze stanowiskiem organów podatkowych obu instancji, że sporne źródło przychodu nie przyniosło stronie skarżącej dochodu w rozumieniu art. 7 ust. 2 ustawy.

7 Przytoczony pogląd prawny na podstawie wcześniej powołanych przepisów jest wiążący dla Sądu, a zatem przeprowadzona wykładnia przepisów nie budzi zastrzeżeń i zarzuty skargi w tej części należy uznać za bezpodstawne. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 czerwca 1994 r. SA/Gd 38/94 /Przegląd Orzecznictwa Podatkowego 1996 nr 2 poz. 58/.

8 Odnosząc się do zarzutu, że do przychodu ze sprzedaży obligacji zaliczono również kwotę otrzymanych odsetek od obligacji 1.020.000.000 st. zł, to należy się zgodzić ze stanowiskiem Izby Skarbowej w K. zawartym w odpowiedzi na skargę, że odliczenie tych odsetek spowodowałoby, iż strata Kopalni byłaby większa, a więc i obciążenie podatkowe wyższe. W związku z tym uchylenie przez Sąd decyzji w tym zakresie stanowiłoby naruszenie art. 51 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, gdyż orzeczenie to byłoby niekorzystne dla skarżącego.

9 Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 139 i art. 174 Kpa. Artykuł 139 Kpa ustanawia zasadę zakazu reformationis in peius. Od tej zasady art. 174 Kpa wprowadza wyjątek, wniesienie przez podatnika odwołania otwiera możliwość pogorszenia jego sytuacji. W celu zapewnienia jednak zasady dwuinstancyjności, organ odwoławczy nie ma kompetencji do zmiany decyzji organu I instancji, a obowiązany jest zwrócić sprawę temu organowi. W rozpatrywanej sprawie Izba Skarbowa w K. miała prawo do wydania postanowienia o zwrocie sprawy organowi I instancji celem wydania decyzji uzupełniającej, która nie była korzystna dla strony odwołującej się.

10 Inny zarzut występujący w tej sprawie dotyczy art. 107 par. 3 Kpa. Organy podatkowe w swoich decyzjach szczegółowo podały podstawę prawną oraz wskazały fakty i wyliczenia, na których oparto podstawę opodatkowania, a zatem nie zachodzi naruszenie ww. przepisu.

11 Reasumując dotychczasowe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż decyzja Izby Skarbowej w K. nie zawiera takich naruszeń przepisów prawa, które skutkowałyby uchylenie decyzji i na podstawie art. 27 ust. 1 cytowanej ustawy o NSA skargę należało oddalić.