Wyrok z dnia 12 marca 1997 r., SA/Gd 2939/95

wyrok z dnia 12 marca 1997 r., SA/Gd 2939/95

Tekst

TEZY

1 Brak podpisu osoby upoważnionej do wydania decyzji stanowi rażące naruszenie prawa.

2 Dopuszczalne jest sporządzenie załącznika do decyzji, lecz taki załącznik musi zawierać przynajmniej dokładne oznaczenie decyzji, a przede wszystkim właściwy podpis, gdyż załącznika tego nie można traktować inaczej jak decyzji. Skoro więc załącznik ten nie zawiera podpisu, to nie może być traktowany jako decyzja.

Uzasadnienie

3 Naczelny Sąd Administracyjny zważył; co następuje.

4 Skargi zasługują na uwzględnienie niezależnie od ich granic /art. 51 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Stosownie do art. 169 par. 2 zd. drugie Kpa organ podatkowy w decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe obowiązany jest uzasadnić nieuznanie ksiąg za dowód. Przepis ten ma istotne znaczenie w postępowaniu podatkowym, skoro prowadzone rzetelnie i zgodnie z objaśnieniami księgi podatkowe stanowią dowód do ustalenia podstawy opodatkowania. Wobec tego nieuznanie przez organ podatkowy tych ksiąg jako dowodu wymaga uzasadnienia w myśl art. 107 par. 3 Kpa. Skoro uzasadnienie stanowiska organu podatkowego powinno być zawarte w decyzji podatkowej, to decyzja ta musi spełniać podstawowe wymogi przewidziane dla niej w art. 107 Kpa, w tym jeden z koniecznych elementów decyzji jakim jest podpis osoby upoważnionej do wydania decyzji. Brak tego elementu stanowi rażące naruszenie prawa. Sąd ograniczył kontrolę wydanych decyzji do tej kwestii, która w ocenie Sądu ma istotne znaczenie w sprawie. Do dwóch wydanych w sprawie decyzji pierwszoinstancyjnych dołączono jeden załącznik uzasadniający nieuznanie prowadzonych przez skarżącego ksiąg jako dowodu w postępowaniu podatkowym. Załącznik został sporządzony na kartce papieru opatrzony tytułem "Załącznik z dnia:" i zawiera trzy zdania oraz nie zawiera jakiegokolwiek podpisu /czy oznaczenia organu/. Nie można wykluczyć, iż dopuszczalne jest sporządzenie załącznika do decyzji, lecz taki załącznik musi zawierać przynajmniej dokładne oznaczenie decyzji, a przede wszystkim właściwy podpis, gdyż załącznika tego nie można traktować inaczej jak decyzji. Skoro więc załącznik ten nie zawiera podpisu, to nie może być traktowany jako decyzja, a zatem wydane w sprawie decyzje ustalające zobowiązanie podatkowe w drodze szacunkowej naruszają prawo, gdyż prowadzonych przez skarżącego ksiąg podatkowych nie pozbawiono skutecznie mocy dowodowej, a wobec tego podstawy opodatkowania mogły być oparte tylko na treści ksiąg. Dalszą konsekwencją jest stwierdzenie rażącego naruszenia przepisu art. 169 par. 2 zd. drugie Kpa poprzez nieuzasadnienie przyczyn odmowy księgom podatkowym mocy dowodowej. Jeżeli na to uchybienie nie zwrócił uwagi organ odwoławczy, to jego decyzje również rażąco naruszają prawo poprzez utrzymanie /co do zasady/ w mocy decyzji pierwszoinstancyjnych. Stwierdzenie tych okoliczności nie wymaga dalszych rozważań sądu, gdyż wpierw muszą być usunięte kwalifikowane wady decyzji pierwszoinstancyjnej.

5 Mając na uwadze, że w sprawie wystąpiły przesłanki z art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa, to dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 22 ust. 3 w związku z art. 29 powołanej na wstępie ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym stwierdził nieważność zaskarżonych decyzji oraz decyzji je poprzedzających, a o kosztach postępowania orzekł w myśl art. 55 ust. 1 cyt. ustawy o NSA.