Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2004 r., OSK 840/04

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2004 r., OSK 840/04

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz, Sędziowie NSA Andrzej Gliniecki, Zygmunt Niewiadomski (spr.), Protokolant Mariola Błaszczyk, po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. i T. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 marca 2004r. sygn. akt II SA/Wr 452/2001 w sprawie ze skargi K. i T. K. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 16 stycznia 2001 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie wykonanej dobudowy budynku gospodarczego do zespołu budynków znajdujących się na działce nr [...] w [...] gmina Wiązów 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od K. i T. K. na rzecz Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 OSK 840/04

U Z A S A D N I E N I E

3 Wyrokiem z dnia 12 marca 2004r., sygn. akt II SA/Wr 452/2001 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę K. i T. K. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 16 stycznia 2001r., Nr [...]. Jak wynika z materiałów sprawy decyzją z dnia 7 grudnia 2000 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Strzelinie nakazał K. i T. K. dokonać na własny koszt rozbiórkę samowolnie wykonywanej dobudowy budynku gospodarczego do zespołu budynków znajdujących się na działce nr [...] Gmina Wiązów oraz doprowadzenie terenu objętego przedmiotową inwestycją do stanu poprzedniego. Podstawę do wydania w/w decyzji stanowiły przepisy art. 48, art. 42 i art. 83 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.).

4 Odwołanie od powyższej decyzji wniósł T. K.. Wniósł on o legalizację samowoli budowlanej i uchylenie decyzji o nakazie rozbiórki. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu

5 decyzją z dnia 16 stycznia 2001 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję

6 organu I instancji.

7 Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu złożyli K. i T. K., wnosząc o jej uchylenie.

8 Skarżący podnieśli w skardze, że od zakończenia robót upłynęło 5 lat oraz że budowa była zgodna z ustaleniami planu miejscowego. Z tych powodów wnieśli o zastosowanie procedury legalizacji samowoli budowlanej (art. 51 Prawa budowlanego).

9 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, iż skarga nie jest zasadna. Sąd podniósł, iż konstrukcja przepisu art. 48 Prawa budowlanego jest jednoznaczna i kategoryczna, nie dająca organom możliwości odstąpienia od nakazania rozbiórki obiektu budowlanego, który został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia.

10 Sporny obiekt budowlany nie może być w ocenie Sądu I instancji zakwalifikowany do żadnej z kategorii obiektów budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W tych warunkach niespornym pozostaje fakt, iż przed rozpoczęciem budowy skarżący winni byli uzyskać stosowne pozwolenie na budowę.

11 Sąd zauważył, iż w toku prowadzonego postępowania, w dniu 27 października 2000 r. organ I instancji dokonał oględzin przedmiotowego obiektu ustalając, że w 1994 r. małżonkowie K. rozpoczęli budowę wiaty dobudowanej do budynku gospodarczego. Według stanu na dzień oględzin, budynek nie był zakończony. Sporządzona została również dokumentacja fotograficzna, która znajduje się w aktach sprawy. Skarżący, co jest okolicznością niesporną, nie legitymowali się pozwoleniem na budowę w trakcie kontroli. Nie przedstawili również takiego pozwolenia w okresie późniejszym.

12 Sąd przyznał również, że wymiary obiektu w budowie wskazują, iż nie może on być zaliczony, stosownie do art. 29 ust. l pkt l lit. a ustawy, do obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, które nie wymagają pozwolenia na budowę.

13 W tej sytuacji zastosowanie przez organy orzekające w sprawie art. 48

14 Prawa budowlanego było w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu właściwe.

15 Od powyższego wyroku K. i T. K., reprezentowani przez radcę prawnego A. K., wnieśli skargę kasacyjną. W skardze kasacyjnej zasygnalizowano wymagające wyjaśnienia zagadnienie prawne, czy zawarte w art. 29 Prawa budowlanego przypadki zwolnienia od uzyskania pozwolenia na budowę, mają charakter enumeratywny, czy też przykładowy. W związku z tym zarzucono naruszenie art. 29 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie, że nie ma on zastosowania w rozstrzyganej sprawie. Zarzucono również naruszenie art. 48 ust. 2 tej ustawy.

16 W związku z przedstawionymi zarzutami skarżący wnoszą o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, jak również uchylenie zaskarżonej do Sądu decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego .

17 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

18 Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie okoliczności stanowiące podstawę nieważności postępowania, określone w art. 183 § 2 w/w ustawy. Stwierdziwszy, iż okoliczności te w niniejszej sprawie nie występują Sąd przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej uznając, iż nie mają one usprawiedliwionych podstaw.

19 W szczególności nie można skutecznie zarzucić skarżonemu wyrokowi naruszenie art. 29 ust. 1 lit. a Prawa budowlanego - zakładając nawet, że stronie skarżącej chodzi o naruszenie Prawa budowlanego, mającego zastosowanie w sprawie, tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) - w sytuacji gdy Sąd przepisu tego w sprawie nie stosował, czyniąc to zresztą zasadnie w danym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Jeżeli bowiem w sprawie niewątpliwe jest, że przedmiotowy budynek gospodarczy, dobudowany do już istniejącego zespołu budynków, wymiarami przekracza wartości określone w tym przepisie, co przyznaje sam skarżący w skardze kasacyjnej, to wbrew jego stanowisku, nie było podstaw do zastosowania przywołanego przepisu w rozpoznawanej sprawie. Przepis ten ma charakter regulacji bezwzględnie obowiązującej, czyniąc niezasadnymi rozważania skargi kasacyjnej w tym zakresie.

20 Również usprawiedliwionych podstaw nie ma drugi zarzut skargi kasacyjnej : naruszenie przez sąd pierwszej instancji art. 48 ust. 2 przywołanej wyżej ustawy Prawo budowlane, także nie spełniając – jak w przypadku pierwszego zarzutu – wymogu art. 174 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi : wskazania konkretnego przepisu prawa naruszonego zaskarżonym wyrokiem. W tym przypadku bowiem strona skarżąca nie wskazała, czy zarzut ten dotyczy normy art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania w sprawie przez organy administracji, czy też w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania w sprawie przez sąd pierwszej instancji. Strona skarżąca, mimo że reprezentowana przez pełnomocnika – zdaje się tego istotnego faktu nie zauważać. Ale nawet zakładając, że stronie skarżącej chodzi o brzmienie art. 48 ust. 2 w/w Prawa budowlanego z daty wydania zaskarżonej decyzji rozbiórkowej, to skoro udokumentowane zostało protokółem oględzin z 27 października 2000 r., że na ten dzień roboty budowlane przy przedmiotowym budynku gospodarczym nie zostały jeszcze zakończone, to organy administracji właściwe w sprawie, orzekając odpowiednio w latach 2000 i 2001 w żadnym razie nie miały możliwości legalizacji budowy w ówczesnym stanie prawnym. Jeżeli zaś strona skarżąca zarzuca naruszenie art. 48 Prawa budowlanego w aktualnym jego brzmieniu, na co wskazuje przywołanie ust. 2 tego artykułu, to zarzut ten tym bardziej nie może odnieść zamierzonego skutku, ponieważ przepis art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego jako wówczas nie istniejący, nie mógł być podstawą do podjęcia działań legalizacyjnych przez organy orzekające w tamtym czasie.

21 Wobec zatem ewidentnie nieusprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o kosztach postępowania kasacyjnego orzekając na podstawie art. 204 pkt 1 w/w ustawy.