Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2014 r., I OZ 904/14

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2014 r., I OZ 904/14

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 24 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia V.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 września 2014 r. o sygn. akt II SA/Łd 813/14 z wniosku V.C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi V.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2014 roku nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych świadczeń pieniężnych postanawia: odrzucić zażalenie.

Uzasadnienie

2 V.C. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 12 czerwca 2014 roku utrzymującą w mocy decyzję Starosty Z. z dnia 7 maja 2014 roku, którą ustalono skarżącej, jako spokrewnionej rodzinie zastępczej należności z tytułu nienależnie pobranych świadczeń pieniężnych na pokrycie kosztów utrzymania dziecka Z. S. Jednocześnie wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując że organy błędnie wyliczyły sumę świadczeń określonych jako nienależnie pobrane

3 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania decyzji postanowieniem z dnia 3 września 2014 r. o sygn. akt II SA/Łd 813/14.

4 Sąd uznał, iż wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżąca nie uprawdopodobniła, iż wykonanie decyzji objętej wnioskiem wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Negatywna ocena prawna zaskarżonej decyzji, dokonana przez skarżącą, nie stanowi okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

5 Niemniej jednak odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonego w niniejszej sprawie aktu nie jest podyktowana brakiem uprawdopodobnienia wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.. Wynikająca z przywołanej normy prawnej instytucja ochrony tymczasowej nie dotyczy wszystkich aktów, a jedynie takich, które mają przymiot wykonalności. Wykonanie aktu oznacza spowodowanie w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego, polegające na działaniu, zaniechaniu pewnego działania, znoszeniu zachowania innych podmiotów, czy świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania.

6 Powyższe oznacza, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie akty lub czynności, które podlegają wykonaniu, tj. nadają się do wykonania i wymagają wykonania.

7 W przekonaniu Sądu pierwszej instancji, zaskarżona decyzja o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych świadczeń pieniężnych nie ma cech wykonalności, gdyż nie nakazuje stronie wykonania obowiązku. Nie powoduje ona powstania żadnych skutków w sferze interesu prawnego strony, nie nakłada na stronę skarżącą nowych praw lub obowiązków, które podlegałyby wykonaniu. W istocie bowiem decyzja ta jest stwierdzeniem pewnego stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jej wydania. Natomiast wykonaniem w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest z pewnością możliwość przyszłego orzeczenia przez organ o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń pieniężnych.

8 Tym samym – zdaniem WSA – rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji nie skutkuje dla skarżącej niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. podlegać będzie dopiero ewentualna decyzja o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń pieniężnych na pokrycie kosztów utrzymania dziecka w rodzinie zastępczej.

9 W odpowiedzi na ww. postanowienie, pismo zatytułowane "zażalenie" wywiodła V.C., jednak nie przedstawiła w nim argumentacji przemawiającej za uchyleniem postanowienia WSA z dnia 3 września 2014 r.

10 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

11 Zażalenie podlegało odrzuceniu.

12 Stosownie do art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia.

13 Nie budzi najmniejszych wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych, że nie tytuł pisma, a jego treść determinuje charakter prawny aktu.

14 Pismo skarżącej z dnia 14 września 2014 r. – jakkolwiek zatytułowane "Zażalenie" – nie zawiera w swojej treści jakichkolwiek treści wskazujących, że stanowi ono środek kontestowania postanowienia WSA w Łodzi z dnia 3 września 2014 r. o sygn. akt II SA/Łd 813/14. Zawiera ono jedynie chaotyczne przytoczenie i ocenę przez skarżącą pewnych – niezwiązanych z kwestią wstrzymania decyzji – okoliczności faktycznych.

15 W świetle zaś art. 194 § 3 p.p.s.a. pismo opisane jako "zażalenie", lecz niezawierające elementów konstytutywnych tego środka zaskarżenia – podlega odrzuceniu.

16 W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w związku z art. 197 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.

17 Na marginesie należy zauważyć, że zawarty w piśmie skarżącej z dnia 14 września 2014 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy będzie rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi.