Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2018 r., I OZ 768/18

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2018 r., I OZ 768/18

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 13 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi K.J. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 174/17 o odmowie uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 174/17 w sprawie ze skargi K.J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 6 grudnia 2016 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 marca 2018 r. sygn. akt II SAB/Wa 174/17 odmówił uwzględnienia wniosku K.J. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 174/17.

3 Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 maja 2018 r., sygn. akt I OZ 476/18 oddalił zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

4 Pismem z dnia 20 maja 2018 r. K.J. wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego, zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2018 r.

5 W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w dniu 19 maja 2018 r. ustalił nowe okoliczności, mające znaczenie w sprawie, w związku z wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 1841/17, dotyczącą prawidłowości orzeczeń, wydanych na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej, jako: "P.p.s.a."). Podniósł, że nowelizacja z kwietnia 2015 r. nadała nowe brzmienie art. 151 P.p.s.a. Dotychczasową treść przepisu zastąpiono unormowaniem przewidującym nieuwzględnienie i oddalenie skargi w całości lub w części. W ocenie skarżącego, oznacza to, że Sąd I instancji, nie wydał orzeczenia opartego na nowym przepisie i nie rozstrzygnął co do całości skargi, co może stanowić podstawę wniosku o uzupełnienie wyroku Sądu I instancji, na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a. Skarżący wyjaśnił, że nie znał wcześniej wskazanych okoliczności prawnych i faktycznych, zatem nie mógł z nich skorzystać w pierwotnie prowadzonym postępowaniu sądowym, a jego zdaniem z tych okoliczności wynika, iż sprawa nie została właściwie rozpatrzona w postępowaniu sądowym.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Skarga o wznowienie jest niedopuszczalna.

8 Zgodnie z art. 276 P.p.s.a. do skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem I instancji, jeżeli przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej. Jednakże, gdy do wznowienia postępowania właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny, stosuje się odpowiednio przepisy art. 175 P.p.s.a. Odesłanie to oznacza, że skargę o wznowienie może sporządzić wyłącznie adwokat lub radca prawny, zaś w sprawach podatkowych również doradca podatkowy, a w sprawach własności przemysłowej również rzecznik patentowy (art. 175 § 1 i 3 P.p.s.a.). Ograniczeń tych nie stosuje się, gdy skargę o wznowienie sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem oraz w przypadku Rzecznika Praw Obywatelskich lub Rzecznika Praw Dziecka (art. 175 § 2 P.p.s.a.), a także Prezesa Prokuratorii Generalnej.

9 W konsekwencji w postępowaniu wznowieniowym pozostającym we właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego (jak w tej sprawie) obowiązuje przymus adwokacko – radcowski co do sporządzenia skargi o wznowienie postępowania. Z orzecznictwa wynika, ze ten wymóg formalny dotyczy wszystkich prawomocnych postanowień wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. postanowienia NSA z dnia: 16 listopada 2007 r., sygn. akt II FSK 1636/07; 17 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2621/10; 26 września 2017 r., sygn. akt I OZ 1152/17; 25 maja 2017 r., sygn. akt I OZ 790/17; 10 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OZ 762/18).

10 W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że niedopełnienie tego obowiązku jest brakiem nieusuwalnym skargi o wznowienie postępowania, który powoduje jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 193 i art. 276 P.p.s.a. (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2015, s. 1121, Teza 6 do art. 276 i powołane tam orzecznictwo).

11 W niniejszej sprawie skarga o wznowienie postępowania została sporządzona osobiście przez skarżącego. Nie spełnia ona zatem kryterium określonego w art. 175 P.p.s.a., bowiem nie została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, a skarżący nie wykazał, że należy do kręgu podmiotów wymienionych w art. 175 § 2 P.p.s.a.

12 Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 193 i art. 276 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.