Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2008 r., I OZ 416/08

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2008 r., I OZ 416/08

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. W. i D. W. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 10 marca 2008 r. sygn. akt II SO/Op 69/05 w przedmiocie pozostawienia wniosku M. W. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi D. W., M. W., M. W., J. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zarządzeniem z dnia 10 marca 2008 r. pozostawił wniosek M. W. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Jak wynika z akt sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, postanowieniem z dnia 25 września 2006 r. oddalił wniosek skarżących o wyłączenie sędziów w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu. Na skutek złożonego od tego postanowienia zażalenia, Sąd w Opolu, wezwał skarżących do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w kwocie 100 zł. Skarżący złożyli na zarządzenie w tym przedmiocie zażalenie, które Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 lutego 2007 r. oddalił.

3 Pismem z dnia 28 kwietnia 2007 r. skarżący wskazali, że nie został rozpoznany ich wniosek o przyznanie prawa pomocy. W związku z tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wezwał skarżących, w tym M. W., do wypełnienia i odesłania przesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jednocześnie pouczono stronę, że niezastosowanie się do przedmiotowego wezwania spowoduje pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 8 czerwca 2007 r., zaś w dniu 9 czerwca 2007 r. do Sadu wpłynął wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu podpisany w sposób nieczytelny, nie wskazano w nim również kto jest jego wnioskodawcą. W świetle tych okoliczności, Sąd wezwał M. W. oraz pozostałych skarżących do wskazania, w związku z niewypełnieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy, kto jest jego wnioskodawcą. W piśmie z dnia 13 sierpnia 2007 D. W. oświadczyła, że wniosek o prawo pomocy składa ona, M. W. oraz M. W. Do pisma tego nie były załączone jednak żadne pełnomocnictwa, z których wynikałoby, że jest ona uprawniona do występowania w ich imieniu. Dodatkowo Sąd, w dniu 15 września 2007 r. wezwał D. W. do przedłożenia pełnomocnictw do reprezentowania M. i M. W., w terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosków o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Pomimo upływu zakreślonego terminu zarządzenie to nie zostało wykonane, co skutkowało zastosowaniem przez Sąd nadanego przy wydaniu tego zarządzenia rygoru.

4 Zażalenie od tego postanowienia złożył M. W., wnosząc o uchyleniu i zmianę kwestionowanego rozstrzygnięcia Sądu I instancji.

5 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

7 Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w postępowaniu sądowoadministracyjnym następuje w myśl art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. w zakresie całkowitym gdy osoba ubiegająca się o przyznanie tego prawa wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania oraz w zakresie częściowym gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się stosownie do treści art. 252 § 2 P.p.s.a. na urzędowym formularzu według utrwalonego już wzoru i zamieszcza się w nim oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym.

8 Z wniosku o przyznanie prawa pomocy powinno przede wszystkim wynikać kto jest jego autorem i zarazem osobą zainteresowaną objęciem jej tego rodzaju ochroną. Sąd oceniając bowiem zasadność złożonego wniosku strony o zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych, powinien mieć przede wszystkim możliwość odniesienia zawartych w nim informacji do konkretnej, domagającej się tego rodzaju ochrony, osoby. Jak wynika z dokumentów zgromadzonych w niniejszej sprawie, pod wnioskiem złożonym w sprawie skarżących o przyznanie prawa pomocy został złożony nieczytelny podpis, który nie dawał możliwości ustalenia do kogo ze skarżących należy, a tym samym nie dawał możliwości ustalenia, który ze skarżących z przedmiotowym wnioskiem wystąpił. Na wezwanie Sądu, do sprecyzowania kto jest wnioskodawcą, D. W. złożyła pismo, w którym podkreśliła, że o prawo pomocy w rozpoznawanej sprawie występuję ona, M. W. i M. W. Do pisma tego nie zostało jednak załączone żadne pełnomocnictwo udzielone jej przez M. czy M. W., nie zostało ono również dołączone na późniejsze wezwanie Sądu z dnia 15 września 2007 r.

9 W tym stanie rzeczy należało przyjąć, iż złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy, na skutek niezachowania warunków formalnych, spełniał przesłanki do zastosowania wobec niego rygoru płynącego z przepisu art. 49 § 2 P.p.s.a.

10 Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.