Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2015 r., I OZ 192/15

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2015 r., I OZ 192/15

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1215/14 o oddaleniu wniosku o ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie ze skargi G.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 13 czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 12 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1215/14 oddalił wniosek G.P. o ustanowienia adwokata z urzędu.

3 W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji stwierdził, iż podane przez skarżącego we wniosku o przyznanie prawa pomocy informacje nie są wiarygodne. Skarżący wskazał, iż jego jedynym dochodem jest zasiłek stały w kwocie 529 zł, zaś na jego wydatki składają się: opłata za hotel (ok. 600 zł) i wydatki na leki (ok. 100 zł). Z zestawienia tych kwot wynika, że wydatki skarżącego przekraczają jego dochody.

4 Sąd I instancji podkreślił również, że skarżący nie podał, jaką kwotę przeznacza na zakup odzieży oraz żywności, przy czym zauważył, że skarżący nie korzysta już z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. W ocenie Sądu I instancji, powyższe okoliczności prowadzą do wniosku, że ujawnione przez skarżącego dochody nie pokrywają faktycznie ponoszonych przez niego wydatków, a zatem skarżący korzysta z innych źródeł dochodu, których nie chce ujawnić. Skarżący wykazał wprawdzie, iż osiąga niski dochód oraz korzysta z pomocy "[..]", ale w żaden sposób nie wykazał, na jakim poziomie finansowym się ona kształtuje i w jaki sposób wystarcza mu ona na pokrycie jego wydatków. Zdaniem Sądu, wniosek skarżącego o ustanowienie adwokata nie mógł zostać uwzględniony, gdyż Sąd nie dał wiary twierdzeniom skarżącego odnoszącym się do wysokości jego dochodu.

5 Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł G.P.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

8 Zgodnie z art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a." przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej uzależnione jest od tego, czy osoba ta może ponieść jakiekolwiek koszty postępowania - § 1 tegoż przepisu, zgodnie z którym osoby takie winny być zwolnione w całości od obowiązku ponoszenia kosztów, bądź też (§ 2 przywołanego przepisu) czy jej sytuacja majątkowa nie pozwala jej na pokrycie pełnej wysokości takich kosztów bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla niej i jej rodziny, co uzasadnia przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym.

9 W przedmiotowej sprawie G.P. wystąpił z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu, bowiem korzysta on z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, oceniając oświadczenie skarżącego oraz zgromadzone w sprawie dokumenty uznał, iż strona nie wykazała w sposób dostateczny, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. W ocenie Sądu okoliczności, jakie powołał G.P. nie są wiarygodne, bowiem istnieje rozbieżność między osiąganym przez niego dochodem, a ponoszonymi wydatkami. Stanowisko to należy uznać jednak za nieuzasadnione.

10 Sąd I instancji, mając wątpliwości co do rzetelności oświadczenia strony, winien był zażądać dokładnego wyjaśnienia sytuacji majątkowej i finansowej skarżącego. Dopiero po uzyskaniu takich informacji możliwe będzie dokonanie właściwej oceny i ewentualne rozstrzygnięcie w kwestii przyznania stronie prawa pomocy, zarówno w zakresie zwolnienia od opłat sądowych jak i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Brak uzyskania takich wyjaśnień, na podstawie art. 255 P.p.s.a. i rozpoznanie sprawy wobec niewyjaśnienia wszystkich jej okoliczności, stanowił naruszenie art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy i powodował uchylenie zaskarżonego orzeczenia.

11 Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie za niezgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.