Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2016 r., I OZ 1842/15

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2016 r., I OZ 1842/15

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2015 r. sygn. akt II SO/Wa 167/15 o wymierzeniu Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa grzywny i zwrocie kosztów postępowania w sprawie z wniosku G.P. w przedmiocie wymierzenia grzywny za nieprzekazanie do sądu skargi dotyczącej udostępnienia informacji publicznej postanawia oddalić zażalenie

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa grzywnę w wysokości 500 zł za nieprzekazanie w terminie skargi G.P. wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na tę skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż w dniu 18 sierpnia 2015 r. (data wpłynięcia do organu) strona złożyła skargę na bezczynność Prokuratorii w zakresie rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej. Prokuratoria przekazała skargę przy piśmie z dnia 17 września 2015 r., a zatem z uchybieniem terminu wskazanego w art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Organ nie wykonał zatem swojego obowiązku we właściwym czasie, co uzasadniało wymierzenie grzywny.

3 Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i oddalenia wniosku o nałożenie grzywny oraz zwrotu kosztów postępowania. Sądowi I instancji zarzucono naruszenie:

4 1. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegającą na błędnym ustaleniu stanu faktycznego, tj. nietrafnym wskazaniu, iż skarga skarżącego G.P. została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz z odpowiedzią na wniosek o ukaraniu grzywną, podczas gdy została ona przekazana przed wpływem do Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa odpisu wniosku o nałożenie grzywny,

5 2. art. 55 § 1 P.p.s.a. w zw. z w zw. z art. 54 § 2 P.p.s.a. art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż nałożenie grzywny możliwe jest przy dochowaniu terminu z art. 54 § 2 P.p.s.a. i niedochowaniu terminu z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej,

6 3. art. 55 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez niewłaściwe zastosowanie polegające na nałożeniu grzywny w sytuacji, gdy brak było podstaw do uznania, że zastosowanie tego środka karnego spełniało jakąkolwiek ze swoich funkcji,

7 4. art. 55 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez niewłaściwe zastosowanie polegające na nałożeniu grzywny w wysokości 500 zł w sytuacji gdy zachodziły liczne "okoliczności łagodzące", co wskazał sam Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

8 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: wniesione zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

9 Zgodnie z art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, zobowiązany jest do jej przekazania sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Art. 55 § 1 P.p.s.a. stanowi z kolei, iż w razie nie zastosowania się do powyższego obowiązku, Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Przy czym, w przypadku skarg dotyczących udostępnienia informacji publicznej termin ten, stosownie do art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), wynosi 15 dni.

10 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w pełni pogląd przyjęty w orzecznictwie, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco - restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość.

11 W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, jako podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Stosownie zatem do art. w art. 54 § 2 P.p.s.a. podmiot ten miał obowiązek przekazać skargę wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy, przy czym zobligowany był on do zachowania terminu o jakim mowa w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie podlega dyskusji fakt, iż w ustawowym terminie organ nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku, bowiem skarga, którą otrzymał w dniu 18 sierpnia 2015 r., została przekazana Sądowi w dniu 17 września 2015 r. (w tym dniu nadane zostało pismo, w którym organ przesłał skargę oraz odpowiedź na nią, a także zgromadzone w sprawie dokumenty). Tym samym za słuszne przyjąć trzeba stanowisko Sądu I instancji, a wymierzenie organowi grzywny było zgodne z prawem.

12 Jednocześnie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie znajdują usprawiedliwionej podstawy twierdzenia zawarte w zażaleniu, jakoby sankcja przewidziana w art. 55 § 1 P.p.s.a. nie miała zastosowania w sprawach, w których termin przekazania skargi określony jest w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepis ten stanowi regulację szczególną jedynie w odniesieniu do art. 54 § 2 P.p.s.a., skraca bowiem tylko termin, w jakim organ zobligowany jest do przesłania Sądowi skargi, wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy. Nie znosi on zatem w żadnym razie tego obowiązku, a wręcz zaostrza wymogi, jakie stawiane są organowi. Nie można zatem w żaden sposób przyjąć, że w sytuacji, kiedy organ zobligowany jest do działania w warunkach zaostrzonego rygoru w zakresie terminu przesłania skargi, jednocześnie zwolniony był od sankcji za niedochowanie tegoż terminu. A do tego w istocie zmierza argumentacja zawarta w zażaleniu. Wbrew twierdzeniom organu grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a., wymierzona może być w każdej sytuacji przekroczenia terminu przekazania skargi, niezależnie od tego, czy termin ten będzie liczony według ogólnej normy z art. 54 § 2 P.p.s.a., czy też na podstawie przepisu szczególnego, którym w niniejszej sprawie jest art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przeciwna interpretacja prowadziłaby do pozbawienia sensu regulacji zawartej w art. 55 § 1 P.p.s.a., bowiem organ pozostawałby bezkarny w sytuacji, kiedy w istocie jego zawinienie miałoby charakter daleko bardziej poważny, niż w sprawach, w których zastosowanie znajdowałby ogólny termin do przekazania skargi.

13 Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.