Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2019 r., I OZ 105/19

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2019 r., I OZ 105/19

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Głównego Rzecznika Dyscyplinarnego [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2018 r., sygn. akt II SO/Wa 27/18 o wymierzeniu grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę w sprawie bezczynności dotyczącej udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia

3 28 września 2018 r., po rozpoznaniu wniosku J.L. (dalej: wnioskodawca), wymierzył Głównemu Rzecznikowi Dyscyplinarnemu [...] grzywnę w wysokości 500 złotych oraz orzekł o kosztach postępowania.

4 Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że wnioskiem z dnia 9 lipca 2018 r. wnioskodawca wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie Głównemu Rzecznikowi Dyscyplinarnemu [...] (zwanej dalej organem) grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę w sprawie bezczynności dotyczącej udostępnienia informacji publicznej.

5 Uzasadniając swoje żądanie wnioskodawca wskazał, że w dniu 21 marca 2018 r. wniósł, za pośrednictwem Poczty Polskiej, skargę na bezczynność tegoż organu skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w zakresie udzielenia informacji publicznej na wniosek z 1 sierpnia 2017 r.

6 Mimo upływu piętnastodniowego terminu określonego w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm., dalej u.d.i.p.), organ nie przekazał Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, co uniemożliwia rozpoznanie sprawy.

7 W związku z powyższym wnioskodawca wniósł o wymierzenie organowi grzywny.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, powołując się na treść art. 54 § 1 i 2, art. 55 § 1 P.p.s.a. oraz art. 21 pkt 1 u.d.i.p., wskazał, że w okolicznościach niniejszej sprawy, zasadnym było wymierzenie organowi grzywny.

9 Podkreślił, że rolą organu nie jest rozstrzyganie co do zasadności samej skargi. Jedynym bowiem podmiotem uprawnionym do oceny zarówno prawidłowości wniesienia skargi jak i trafności jej zarzutów będzie sąd administracyjny, który stwierdzi, czy skarga spełnia wszelkie wymogi formalne, a następnie czy znajduje uzasadnione podstawy. Ale by tak się stało Sąd musi jednak otrzymać od organu skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło.

10 Mając zatem na uwadze, że organ nie uczynił zadość nałożonym na niego obowiązkom wynikającym z art. 21 pkt 1 u.d.i.p., wniosek o wymierzenie organowi grzywny okazał się zasadny.

11 Odnośnie orzeczonej wysokości grzywny, Sąd wskazał, że miał na uwadze treść wniosku, stopień winy organu, fakt, iż skarga nie została w ogóle przekazana do sądu oraz brak istnienia obiektywnych okoliczności usprawiedliwiających ten stan rzeczy.

12 Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Główny Rzecznik Dyscyplinarny [...] podnosząc, iż w niniejszej sprawie nie było podstaw do wymierzenia grzywny, bowiem nie jest on organem władzy publicznej ani innym podmiotem zobligowanym do udostępnienia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

13 W konkluzji zażalenia wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

14 W odpowiedzi na zażalenie J.L. wniósł o jego oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

15 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

16 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

17 W myśl art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

18 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako P.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2). Natomiast w myśl art. 55 § 1 P.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy. Na gruncie niniejszej sprawy podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Taką ustawą jest ustawa z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), która w art. 21 stanowi, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy czym w ust. 1 tego przepisu ta ustawa określa, że przekazanie sądowi akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania przez organ skargi. Jest to przepis szczególny w stosunku do ogólnego unormowania z art. 54 § 2 P.p.s.a., zakreślający inny, krótszy termin do wykonania obowiązku ciążącego na organie.

19 Z przytoczonych regulacji wynika, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. sąd bada jedynie, czy organ, do którego skarga została skierowana wykonał obowiązki określone w art. 54 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 21 ust. 1 u.d.i.p. Przekazanie sądowi administracyjnemu skargi jest zaś bezwzględne i obligatoryjne, niezależne od tego, czy dany podmiot uznaje, że skarga nie należy do kognicji sądu administracyjnego, czy uważa, że nie jest organem w rozumieniu P.p.s.a., albo nie jest dysponentem żądanych informacji, bądź stwierdzi że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Już tylko samo złożenie skargi stanowi żądanie strony nadania skardze określonego biegu i obliguje podmiot, do którego skarga ta została skierowana do uczynienia zadość temu żądaniu. Nie jest on uprawniony do dokonywania ocen zasadności skargi i żądania jej przekazania. To dopiero bowiem sąd administracyjny w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać tych ocen i ustalić, czy skarga, będąca pismem kierowanym do sądu, mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych, czy żądane informacje były informacją publiczną oraz czy adresat wniosku o udzielenie tych informacji zobowiązany był do rozpoznania wniosku stosownie do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem żadna okoliczność nie zwalnia tego podmiotu od obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego. Stanowisko w tym przedmiocie jest utrwalone w judykaturze (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. I OZ 495/10; z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. I OZ 996/10; z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OZ 698/13, z dnia 15 maja 2018 r., sygn. akt I OZ 454/18; dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

20 W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że skarga na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie została przekazana do Sądu do chwili wydania zaskarżonego postanowienia. Tym samym zaistniały podstawy do wymierzenia podmiotowi, do którego skarga została skierowana, grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a., a podniesione w zażaleniu argumenty nie mogły tej oceny zmienić.

21 Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji