Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2013 r., I OW 34/13

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2013 r., I OW 34/13

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Irena Kamińska, Sędzia NSA Ewa Dzbeńska (spr.), Sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz, Protokolant asystent sędziego Krzysztof Tomaszewski, po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Prezydenta Wrocławia o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Wrocławia a Burmistrzem Miasta Łańcuta w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku J. K. w sprawie skierowania do domu pomocy społecznej wskazać Burmistrza Miasta Łańcuta jako organ właściwy do rozpoznania wniosku.

Uzasadnienie

2 Wnioskiem z dnia 27 lutego 2013 r. Prezydent Wrocławia wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim, a Burmistrzem Miasta Łańcuta w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku J. K. o skierowanie do domu pomocy społecznej.

3 W uzasadnieniu wskazano, że J. K. przebywa w Łańcucie ale bez zamiaru stałego pobytu. Tym samym właściwość organu pomocy społecznej ustala się ze względu na miejsce aktualnego jego pobytu. W ocenie organu bez znaczenia jest zameldowanie J. K. na pobyt stały we Wrocławiu, ponieważ klient nie jest osobą bezdomną i okoliczność ta nie ma żadnego znaczenia przy ustalaniu właściwości miejscowej. Niezależnie od powyższego, Burmistrz Miasta Łańcuta uznał się już za właściwym w styczniu 2013 r., kiedy przyznał świadczenie J. K. w postaci usług opiekuńczych. Ponieważ przepisy dotyczące ustalenia właściwości miejscowej przy obu świadczeniach są tożsame, obecna zmiana stanowiska organu jest niezrozumiała.

4 W odpowiedzi na wniosek Burmistrz Miasta Łańcuta wniósł o wskazanie Prezydenta Wrocławia jako organu właściwego do rozpoznania wniosku wobec tego, iż czasowy i do końca niezgodny z jego wolą fakt przebywania w Łańcucie neguje to miasto jako miejsce jego zamieszkania. W ocenie organu krótkotrwały pobyt J. K. w Łańcucie nie zmienił jego miejsca zamieszkania, a organem właściwym do wydania decyzji w sprawie skierowania do domu pomocy społecznej pozostaje Prezydent Wrocławia.

5 Ponadto w piśmie z dnia 4 maja 2013 r. J. K. poinformował, że w Łańcucie jest zameldowany na pobyt czasowy na okres 6 miesięcy, a także w mieście tym znajduje się pod opieką lekarza rodzinnego.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: właściwość miejscową gminy zobowiązanej do rozpoznania sprawy dotyczącej świadczenia z pomocy społecznej zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie. Przepis art. 101 ust. 3 przewiduje, że w przypadkach szczególnie uzasadnionych sytuacją osobistą osoby ubiegającej się o świadczenie oraz w sprawach niecierpiących zwłoki, właściwą miejscowo jest gmina miejsca pobytu osoby ubiegającej się o świadczenie. Nie dotyczy to jednak spraw - jak w tym przypadku - związanych ze skierowaniem do domu pomocy społecznej. Oznacza to, że w sprawie dotyczącej skierowania do domu pomocy społecznej właściwą do jej rozstrzygnięcia będzie zawsze gmina miejsca zamieszkania osoby zainteresowanej w dniu jej kierowania do domu pomocy społecznej (art. 59 ust. 1 w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej).

7 Ustawa o pomocy społecznej nie zawiera definicji "miejsca zamieszkania", należy zatem odnieść się w tej kwestii do wyjaśnienia ww. pojęcia zawartego w art. 25 k.c. Zgodnie z tym przepisem miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Na prawną konstrukcję miejsca zamieszkania składają się dwa elementy: przebywanie w sensie fizycznym w określonej miejscowości oraz wola, zamiar stałego pobytu, przy czym oba te elementy muszą występować łącznie.

8 Odnosząc ten stan prawny do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, należy uznać, że przesłanki miejsca zamieszkania J. K. w rozumieniu art. 25 k.c. spełnia miejscowość Łańcut, w której wnioskodawca jest zameldowany na pobyt czasowy. Podkreślić należy, iż w orzecznictwie akcentuje się m. in., że o ześrodkowaniu ważnych spraw życiowych może świadczyć fakt korzystania z opieki zdrowotnej i leczenie specjalistyczne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt I OW 156/10). O tym, że centrum życiowych interesów J. K. koncentruje się w Łańcucie może świadczyć fakt korzystania z podstawowej opieki zdrowotnej i z leczenia szpitalnego, zamieszkiwanie na pobyt czasowy w tej miejscowości, a także załatwianie bieżących spraw.

9 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro w okolicznościach sprawy, miejscem zamieszkania J. K. jest Łańcut, to organem właściwym do rozpoznania jego wniosku o skierowanie do domu pomocy społecznej jest Burmistrz Miasta Łańcuta.

10 W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 4 w zw. z art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.