Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2011 r., I OSK 837/11

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2011 r., I OSK 837/11

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 grudnia 2010 r., sygn. akt III SA/Łd 650/10 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi P. M. na orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy im. Jerzego Nofera w Łodzi z dnia [...] października 2010 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi postanawia: oddalić skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 W dniu 9 grudnia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga P. M. na orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi z dnia [...] października 2010 roku w przedmiocie stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi.

3 W odpowiedzi na skargę z dnia 29 listopada 2010 roku Instytut Medycyny Pracy w Łodzi wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 grudnia 2010 r. odrzucił skargę. Jak wskazał Sąd, w niniejszej sprawie nie został wydany żaden akt mieszczący się w katalogu spraw należących do kognicji sądu administracyjnego, bowiem P. M. wniósł skargę na orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi z dnia [...] października 2010 roku w przedmiocie stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Zaskarżone orzeczenie nie jest decyzją administracyjną, postanowieniem administracyjnym ani innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej. Orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie po stronie skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi nie stanowi bowiem rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Dokument ten jest środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 76 § 2 k.p.a., który podlega ocenie organu administracji publicznej jak każdy inny środek dowodowy (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 11 stycznia 2007 r. I OSK 251/06 LEX nr 291185). Powyższe zaś oznacza, że nie przysługuje na to orzeczenie skarga do sądu administracyjnego. Przedmiotowe orzeczenie lekarskie będzie mogło być uznane za środek dowodowy w ewentualnym odrębnym postępowaniu administracyjnym prowadzonym w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami.

5 Od powyższe postanowienia P. M. wniósł skargę kasacyjną, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając błędne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, że przedmiotowe orzeczenie lekarskie nie stanowi aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

6 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że aktem administracyjnym jest władcze działanie prawne organu administracji skierowane na wywołanie konkretnych, indywidualnie oznaczonych skutków prawnych. Prawo administracyjne reguluje akty administracyjne jako działania jednostronne i władcze, a więc takie, które posiadają wobec adresata moc obowiązującą i których wykonanie zapewnia szereg środków, którymi administracja dysponuje we własnym zakresie. Przedmiotowe orzeczenie lekarskie spełnia wszystkie powyższe cechy: ma charakter władczy i publicznoprawny, zostało wydane w indywidualnej sprawie i dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z całą pewnością nie stanowi decyzji ani postanowienia oraz mieści się w zakresie administracji publicznej.

7 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8 Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. przywołanym w podstawie skargi kasacyjnej – kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

9 Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżone w sprawie niniejszej orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy im. Jerzego Nofera w Łodzi z dnia [...] października 2010 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi nie należy do kategorii aktów wymienionych powyżej. Orzeczenie takie nie stanowi ani o prawach ani obowiązkach skarżącego wynikających z przepisów prawa. Dopiero bowiem decyzja wydana na podstawie takiego orzeczenia przez organ administracji publicznej ma charakter władczy i rozstrzygający (patrz: postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2006 r., I OSK 531/05). Orzeczenia tego rodzaju stanowią jedynie stwierdzenie stanu zdrowia określonej osoby.

10 Jak trafnie zauważył również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przedmiotowe orzeczenie nie jest rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej lecz będzie mogło jedynie stanowić środek dowodowy w ewentualnym postępowaniu w sprawie cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami. Wbrew temu co twierdzi skarżący zaskarżone orzeczenie nie jest zatem aktem administracyjnym nie jest bowiem jak wskazano w skardze kasacyjnej władczym działaniem prawnym organu administracji.

11 W takiej sytuacji należało uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawidłowo zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 grudnia 2010 r. odrzucił jako niedopuszczalną skargę P. M. na nie podlegające kognicji sądu administracyjnego orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy im. Jerzego Nofera w Łodzi z dnia [...] października 2010 r. w przedmiocie stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi

12 Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną należało oddalić.