Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2014 r., I OSK 660/12

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2014 r., I OSK 660/12

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku S. P. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt I OSK 660/12 w sprawie ze skargi kasacyjnej S. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 538/11 w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Mazowieckiego z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków postanawia: oddalić wniosek o uzupełnienie wyroku.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z 10 września 2013 r., I OSK 660/12, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną S. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 listopada 2011 r., VIII SA/Wa 538/11 w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Mazowieckiego z [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków.

3 Pismem z 8 października 2013 r., powołując art. 153, art. 157 § 1 i art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), S. P. zwróciła się do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o wyjaśnienie i uzupełnienie stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w wyroku z 10 września 2013 r., I OSK 660/12. Zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną, wyrok nie obejmuje całości skargi kasacyjnej, a zamieszczone w nim wskazania i motywy budzą uzasadnione wątpliwości.

4 W szczególności, nie rozważono, czy:

5 1. pisma kierowane w ramach skarg do organów administracji, których treścią jest zawiadomienie o wadach ewidencji gruntów, sporządzonej w 1966 r., mogą być przez te organy określane jako wnioski o zmianę ewidencji i załatwione w oparciu o ustawę geodezyjną z 1989 r.,

6 2. wskazane wyżej pisma skargowe mogą być w sposób uprawniony "określane roszczeniami majątkowymi do gruntów i praw własności tychże działek",

7 3. w sytuacji uznania przez organy administracji, że wskazane pisma są roszczeniami majątkowymi, powinny być przekazane z urzędu według właściwości do sądu lub zwrócone do nadawcy ze stosownym pouczeniem,

8 4. istnieje podstawa prawna do orzeczenia, że postępowanie wnioskowe wdrożone w ramach przepisów ustawy geodezyjnej (art. 20 i 22), pomimo braku wniosków stron i ich wyraźnego sprzeciwu a także nakładania obowiązku przekazania staroście żądanej przez niego dokumentacji, są bezprzedmiotowe – i na jakim etapie postępowania powinno zapaść orzeczenie w tym zakresie,

9 5. wytyczne Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego dla Starosty, dotyczące traktowania pism skargowych na wadliwą ewidencję jako wniosków o zmianę ewidencji gruntów, są wytycznymi merytorycznymi i czy naruszają zasadę dwuinstancyjności postępowania,

10 6. przyjęcie przez organ fałszywej, zdaniem skarżącej, tezy, że strona rości sobie prawo do gruntu o powierzchni dwa razy większej niż posiadana przez nią działka i wskazanie tej tezy w wytycznych dla Starosty jako organu ponownie rozpatrującego sprawę (art. 138 § 2 k.p.a.), jest rażącym naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a przede wszystkim zasady dwuinstancyjności.

11 7. Ponadto, skarżąca podniosła, że niektóre z zarzutów zostały potraktowane marginalnie lub w ogóle nie zostały objęte wyrokiem. Przykładowo, zarzut określony w punkcie II3 skargi kasacyjnej wykazywał m.in. na "niewłaściwość kontroli legalności działań" organów administracji, naruszenie zasady prawdy obiektywnej w ustalaniu stanu faktycznego sprawy, a także nierzetelność interpretacji treści dowodów znajdujących się w aktach sprawy. W ocenie skarżącej, brak objęcia powyższego zarzutu wyrokiem nie wiąże się z faktem, że decyzja Starosty jako organu I instancji została z przyczyn formalnych uchylona do ponownego rozpoznania w trybie art. 138 § 2 k.p.a.

12 8. Następnie, skarżąca wniosła o uzupełnienie wyroku przez wskazanie, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny dopuścił się w omawianym zakresie naruszenia prawa przez "manipulację treścią dowodów i przeinaczaniem stanu faktycznego sprawy". Zdaniem skarżącej, Naczelny Sąd Administracyjny bez zastrzeżeń przyjął ustalenia dokonane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazujące na przyczynę, dla której organ I instancji powinien rozważyć potrzebę przeprowadzenia rozprawy w oparciu o przepis art. 10 § 1 k.p.a., podczas gdy z wytycznych organu wynika co innego. I tak Naczelny Sąd Administracyjny wskazał: " ponieważ skarżąca kwestionuje prawidłowość ustalenia powierzchni przedmiotowej działki, podnosząc, że częściowo sporny grunt leży w granicach sąsiednich działek", a organ: "bowiem Pani S. P. rości sobie prawa do gruntu o pow. Około 0,70 ha (ponad dwa razy więcej niż zawiera działka ewid. nr [...]) i sporny grunt leży w granicach sąsiednich nieruchomości z działką nr [...]". Z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wynika, że zostały rozważone zarzuty skarżącej zawarte w zarzucie skargi kasacyjnej oznaczonym II3.

13 9. Skarżąca podkreśliła, że Naczelny Sąd Administracyjny powinien wskazać, jaki przepis ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ogranicza kognicję tego Sądu do skorzystania z materiału dowodowego akt sprawy, który wskazuje na zasadność zarzutu skargi kasacyjnej, jedynie budzącego wątpliwości ze względu na niedostatecznie dosadne i jasne sformułowanie. Na stronie 10 wyroku Sąd podniósł, że skarżąca nie spełniła warunku wynikającego z treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a., ale skarżąca uznała to za swobodną ocenę Sądu.

14 10. Ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny jako negatywną przesłankę dla uznania zasadności skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i zasadności skargi kasacyjnej podniósł okoliczność, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego jako organ II instancji nie przeprowadził merytorycznej kontroli decyzji organu I instancji przed jej uchyleniem, skarżąca zażądała wskazania dowodów potwierdzających powyższą okoliczność. Skarżąca podkreśliła, że w decyzji z [...] marca 2011 r. organ "nie zawarł negacji przeprowadzenia merytorycznej kontroli decyzji organu administracji I instancji". Organ wskazał na analizę akt sprawy, treści odwołania od decyzji Starosty, podkreślił, że decyzja została wydana z zaleceniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, a także dokonał analizy związanej z prowadzeniem ewidencji gruntów w powiązaniu z zagadnieniami własności gruntu i właściwością sądów w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę również podnoszone były argumenty merytoryczne.

15 11. Na koniec, w ocenie skarżącej, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wymaga wyjaśnienia i uzupełnienia poprzez wskazanie, które zarzuty skargi kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw, i które ze wskazanych w nich przepisów prawnych nie miały zastosowania.

16 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

17 Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie z art. 193 p.p.s.a., jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, z tym że Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wyroki i postanowienia w terminie trzydziestu dni.

18 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z treści wniosku wynika, że dotyczy on w istocie uzupełnienia uzasadnienia wyroku.

19 Podkreślenia wymaga, że wyrokiem z 10 września 2013 r., I OSK 660/12 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną S. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 listopada 2011 r., VIII SA/Wa 538/11, a tym samym orzekł o całości sprawy. Z tego względu nie ma podstaw do uzupełnienia wyroku z 10 września 2013 r.

20 Wyrok z 10 września 2013 r. w sposób zupełny rozstrzyga o całości skargi kasacyjnej poprzez jej oddalenie przy braku podstaw do zamieszczania w nim jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć lub modyfikacji dotychczasowych.

21 Z wniosku wynika ponadto, że skarżąca dąży do uzupełnienia treści merytorycznej uzasadnienia wyroku, jednak zgodnie z utrwalonym stanowiskiem prezentowanym w doktrynie i orzecznictwie (por. np. postanowienia NSA z 28 grudnia 2007 r., II OZ 1331/07, z 5 czerwca 2008 r., I OSK 511/08, z 30 grudnia 2010 r., II FSK 1088/09, czy z 11 marca 2011 r., II OPP 50/10; a także J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, komentarz do art. 157, teza 3, M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz [w:] R. Hauser (red.), M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, komentarz do art. 157, teza 6 czy również T. Woś [w:] H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, komentarz do art. 157, teza 6), przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują takiej możliwości. Przepis art. 157 § 1 p.p.s.a. dotyczy jedynie sentencji orzeczenia sądu.

22 Z treści art. 157 § 2 i 3 p.p.s.a. wynika, że formę wyroku ma jedynie orzeczenie uzupełniające wyrok, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. Natomiast orzeczenie oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku sąd wydaje w formie postanowienia. Przepisy te stanowią również podstawę do rozpoznania wniosku o uzupełnienie wyroku na posiedzeniu niejawnym, jeżeli jest on bezzasadny.

23 Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 157 § 1 i 3 w zw. z art. 160 i art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.