Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 sierpnia 2018 r., I OSK 637/18

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 sierpnia 2018 r., I OSK 637/18

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.) Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Pocztarek sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 353/17 w sprawie ze skargi G. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego 1. prostuje z urzędu oczywistą omyłkę w komparycji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 353/17 w ten sposób, że w oznaczeniu numeru decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2017 r., zamiast "[...]" wpisuje "[...]"; 2. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 16 listopada 2017 r. sygn. akt IV SA/Wr 353/17, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta Oława z dnia [...] marca 2017 r. nr [...]. w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego.

3 Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

4 Wnioskiem z dnia 28 lutego 2017 r. G. D. (zwana dalej skarżącą), matka nieletniego W. D., wystąpiła do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Oławie o przyznanie dla swojego syna prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego na okres świadczeniowy 2016/2017.

5 Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Oławie, działając z upoważnienia Burmistrza Miasta Oławy wskazaną decyzją z dnia [...] marca 2017r. odmówił skarżącej przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego dla syna z powodu przekroczenia, określonego w art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2017 r., poz. 489 ze zm., dalej jako u.p.u.o.a.) kryterium dochodowego ustalonego na kwotę 725 zł.

6 Od tej decyzji strona wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu, uzasadniając je błędną interpretacją, przedstawionego dokumentu dotyczącego korekty w zeznaniu PIT za 2015 r., w którym to kwotę korekty przyjęto za środki już wypłacone.

7 Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, podkreślając w szczególności, że dochody związane z ulgą prorodzinną były częścią dochodu rodziny w roku bazowym , tj. w 2015 r., zaś po roku bazowym odliczyć można jedynie utratę dochodu, której przyczyny zostały taksatywnie wymienione w art. 2 pkt 17 u.p.u.o.a. Kolegium wskazało także, iż sytuację materialną osób ubiegających się o świadczenia funduszu alimentacyjnego należy oceniać, biorąc pod uwagę dochody w roku kalendarzowym, poprzedzającym okres świadczeniowy. Ewentualne zmiany sytuacji dochodowej mogą być uwzględnione wyłącznie w sytuacjach wskazanych w ustawie, w ściśle określonych przypadkach (tj. art. 9 ust. 4 i ust. 4a u.p.u.o.a.). Zdaniem Kolegium, po upływie roku kalendarzowego, poprzedzającego okres świadczeniowy korekta zeznania podatkowego i zwrot otrzymanej na dziecko ulgi, nie mogą mieć wpływu na prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W ocenie Kolegium organ I instancji w sposób poprawny dokonał obliczeń dochodu przypadającego na jednego członka rodziny strony, dlatego nie ma podstaw do uchylenia lub zmiany zaskarżonej decyzji.

8 Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego G. D. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

9 W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 16 listopada 2017 r. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta Oława z dnia [...] marca 2017 r. wskazując, że do wydania zaskarżonej decyzji doszło z naruszeniem prawa z uwagi na fakt, że jest ona drugą ostateczną decyzją w tej samej sprawie.

11 Sąd wskazał, że przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja Kolegium z dnia [...] kwietnia 2017r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego w okresie zasiłkowym 2016/2017 dla W. D.

12 Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja dotyczyła sprawy już poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną, tj. decyzją Kolegium z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], odmawiającą skarżącej przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego dla W. D. i D. D. na okres świadczeniowy 2016/2017. Sprawa dotyczyła bowiem odmowy przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego wnioskowanego przez skarżącą na rzecz swoich niepełnoletnich synów W. D. i D. D. z powodu przekroczenia kryterium dochodowego.

13 Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że z akt sądowych sprawy o sygn. IV SA/Wr 211/17, która zakończyła się przed tymże Sądem wyrokiem oddalającym skargę D. D. i skarżącej, jako przedstawiciela ustawowego małoletniego W. D., wynika, że organ I instancji odmówił przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego, gdyż ustalił, iż dochód rodziny skarżącej w 2015 r. wyniósł 844,47 zł na osobę w rodzinie (695,81 zł + 23,66 zł + 125 zł = 844,47). Kolegium, po rozpoznaniu odwołania skarżącej, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wskazało, że wprawdzie organ pierwszoinstancyjny w swych ustaleniach poczynił błąd, to jego naprawienie poprzez skorygowanie dochodu osiągniętego przez rodzinę w 2015 r. nie pozwala jednak na zmianę rozstrzygnięcia zakwestionowanej odwołaniem decyzji, ponieważ nadal dochód ten przekracza ustawowe kryterium dochodowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło bowiem, że miesięczny dochód na osobę w rodzinie skarżącej z 2015 r. wyniósł 750,72 zł (695,81 zł + 23,66 + 31,25 zł = 750,72 zł).

14 Zdaniem Sądu I instancji organ odwoławczy w tym wcześniejszym postępowaniu brał pod uwagę dochód tej samej rodziny, w tym samym składzie osobowym, za ten sam okres i w tej samej wysokości, co w sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania.

15 Podano, że składając w dniu 27 lutego 2017 r., w imieniu swojego małoletniego syna W., ponowny wniosek o ustalenie prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego w okresie zasiłkowym 2016/2017, a następnie wnosząc odwołanie i w konsekwencji tego również skargę skarżąca wskazywała, że obliczając uzyskany przez nią dochód nie uwzględniono złożonej korekty zeznania o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2015 (PIT-37) z dnia 27 lutego 2017 r. dokonanej z uwagi na dokonany przez nią w dniu 1 marca 2017 r. zwrot pobranej wcześniej ulgi prorodzinnej.

16 Sąd zaznaczył, że – abstrahując od oceny, czy korekta zeznania podatkowego i zwrot ulgi prorodzinnej w 2017 r. może rodzić skutki dotyczące roku bazowego 2015 – ta kwestia nie może być przedmiotem ponownego postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie zwykłym. W ocenie Sądu w tej sytuacji właściwym by było ewentualne procedowanie w trybie przewidzianym w art. 24 u.p.o.u.a., bądź też poprzez odesłanie z art. 25 u.p.o.u.a. w trybach nadzwyczajnych uregulowanych w Kodeksie postępowania administracyjnego, czy to w drodze wznowienia postępowania, czy też poprzez przewidzianą w art. 154 § 1 i 2 k.p.a. zmianę ostatecznej decyzji.

17 Wobec tego Sąd – przyjmując za prawidłowe stanowisko o tożsamości spraw dotyczących przyznania świadczenia alimentacyjnego w okresie zasiłkowym 2016/2017 – stwierdził, że organy obu instancji naruszyły zasadę powagi rzeczy osądzonej, gdyż obok zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...] marca 2017 r., funkcjonuje również decyzja Kolegium z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] oraz decyzja organu I instancji z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], które to decyzje mają przymiot ostatecznych, a nawet prawomocnych z uwagi na prawomocność wyroku tegoż Sądu z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 211/17, oddalającego skargę skarżącej i jej syna D. D. na te decyzje.

18 Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu, zaskarżając go w całości. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie zrzeczono się rozprawy.

19 Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej "p.p.s.a."), zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

20 1. art. 145 § 1 pkt 2 i art. 3 § 1 p.p.s.a., poprzez wadliwe wykonanie kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, które skutkowało nieuzasadnionym stwierdzeniem nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r. ([...]) oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] marca 2017 r. (nr [...]), zamiast oddaleniem skargi;

21 2. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w związku z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu, które doprowadziło do przyjęcia, że decyzja Kolegium z dnia [...] kwietnia 2017 r. ([...]) oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] marca 2017r. (nr [...]) dotyczą sprawy już poprzednio rozstrzygniętej ostateczną decyzją Kolegium z dnia [...] grudnia 2016 r. ([...]), co skutkowało nieuzasadnionym stwierdzeniem nieważności decyzji przez Sąd I instancji, mimo braku tożsamości spraw załatwionych ww. decyzjami Kolegium;

22 3. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez lakoniczne stwierdzenie, że korekta zeznania podatkowego za rok 2015 przez G. D. (matkę W. D.) i zwrot przez nią ulgi prorodzinnej w 2017 r. nie może być przedmiotem "ponownego" postępowania administracyjnego w przedmiocie przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego (prowadzonego w trybie zwykłym), a należałoby w takim przypadku procedować w trybie art. 24 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2017 r. poz. 489), w drodze wznowienia postępowania administracyjnego, bądź w trybie przewidzianym w art. 154 k.p.a., choć żaden ze wskazanych przez Sąd I instancji trybów nie mógłby w opisanej wyżej sytuacji znaleźć zastosowania.

23 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że stan faktyczny sprawy załatwionej decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. ([...]) - na skutek złożenia przez G. D. (matkę W. D.) korekty zeznania podatkowego za rok 2015 (co miało miejsce 27 lutego 2017 r.) i zwrotu ulgi prorodzinnej (do czego doszło w dniu 1 marca 2017 r.) - był, wbrew ocenie Sądu pierwszej instancji, odmienny od stanu faktycznego sprawy załatwionej decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. ([...]). Podkreślono, że wszelkie rozstrzygnięcia winny być podejmowane w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w chwili orzekania, co oznacza, iż zachodzące w nich zmiany muszą być przez organ orzekający wzięte pod uwagę. W ocenie organu w/w fakty musiały być zatem ocenione – w ramach postępowania administracyjnego zainicjowanego wnioskiem złożonym w lutym 2017 r. – pod kątem ich ewentualnego wpływu na sytuację dochodową rodziny. Gdyby bowiem nastąpiła zmiana sytuacji dochodowej skutkująca tym, iż dochód rodziny osoby uprawnionej nie przekraczałby ustawowego kryterium dochodowego określonego w art. 9 ust. 2 u.p.o.u.a., tj. 725 zł, to wówczas należałoby przyznać świadczenie z funduszu alimentacyjnego, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek do organu właściwego wierzyciela, nie wcześniej niż od początku okresu świadczeniowego do końca tego okresu.

24 Kolegium wskazało, że świetle art. 18 ust. 1 u.p.o.u.a, daty wniesienia wniosków o przyznanie na rzecz W. D. świadczenia z funduszu alimentacyjnego (załatwionych ostatecznie w/w decyzjami Kolegium) także świadczą o braku tożsamości w/w spraw, gdyż unormowanie to wyklucza możliwość ewentualnego przyznania świadczenia w postępowaniach wszczętych tymi wnioskami od tego samego miesiąca. Wobec tego, w ocenie skarżącego kasacyjnie organu, materialnoprawne uwarunkowania wydania decyzji w przedmiocie świadczenia z funduszu alimentacyjnego zobowiązywały organy administracji do merytorycznego załatwienia wniosku złożonego w lutym 2017 r. w postępowaniu zwykłym.

25 Skarżący kasacyjnie organ stwierdził, że żaden z trybów nadzwyczajnych wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie mógłby znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie.

26 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

27 Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

28 Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej.

29 Wniesiona skarga kasacyjna została oparta na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., a pełnomocnik – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy. Strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o przeprowadzenie rozprawy, wobec czego rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.

30 Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Stwierdzenie nieważności danej decyzji wymaga zatem bezspornego ustalenia, że kwestionowana decyzja dotknięta jest jedną z wad określonych w przepisie art. 156 k.p.a. Przy czym podkreślić należy, że istotą stwierdzenia nieważności decyzji jest to, aby przesłanka będąca przyczyną stwierdzenia nieważności istniała już w dacie wydania tej decyzji. Jednocześnie, aby mogło dojść do przełamania zasady trwałości decyzji, wady prawne orzeczenia muszą znajdować potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym.

31 Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco.

32 W niniejszej sprawie Sąd I instancji stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji ze względu na tożsamość spraw i ze stanowiskiem tym trzeba się zgodzić.

33 Wskazać należy, że o tożsamości spraw można mówić, jeżeli zachodzi ich tożsamość podmiotowa i przedmiotowa, co oznacza, że sprawy między tymi samymi stronami oparte są na tym samym stanie faktycznym i prawnym. Z taką sytuacją mamy właśnie do czynienia w niniejszej sprawie. Stan faktyczny niniejszej sprawy jest bowiem tożsamy ze stanem faktycznym sprawy rozstrzygniętej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2016 r., dotyczącej odmowy przyznania prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego na okres zasiłkowy 2016/2017. Co prawda korekty zeznania podatkowego, jak i zwrotu ulgi prorodzinnej G. D. dokonała już po wydaniu decyzji z grudnia 2016 r., bo w lutym i marcu 2017 r., to jednak zauważyć należy, że w odpowiedzi na skargę rozstrzygniętą powołanym wyrokiem WSA we Wrocławiu z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 211/17, organ odniósł się do kwestii zwrotu ulgi wskazując, że zwrot ten nastąpił po roku bazowym branym pod uwagę przy ocenie prawa do świadczeń, tj. roku 2015, oraz podkreślił, że w tymże roku bazowym rodzina dysponowała kwotą z tytułu zwrotu ulgi prorodzinnej. Organ wskazał ponadto, że zwrot ulgi prorodzinnej nie mieści się w katalogu okoliczności powodujących utratę dochodu z art. 2 pkt 17 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Wymaga podkreślenia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w powołanym wyżej wyroku z dnia 20 lipca 2017r., sygn. akt IV SA/Wr 211/17 podzielił stanowisko organu, tj. stwierdził, że dochód rodziny D. został wyliczony prawidłowo, a więc, że zasadnie organ doliczył do dochodu osiągniętego w roku bazowym 2015 r. zwrot niewykorzystanej ulgi prorodzinnej. W wyroku tym Sąd wskazał także, iż podstawę prawną wliczenia do dochodu rodziny D. za rok 2015 r. kwoty z tytułu zwrotu niewykorzystanej ulgi prorodzinnej stanowił przepis art. 3 pkt 1 lit c) tiret 29 ustawy o świadczeniach rodzinnych, stosownie do którego, dochód to kwoty otrzymane na podstawie art. 27f ust. 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Sąd podkreślił przy tym, że mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy nie przewidują żadnych wyłączeń otrzymanych kwot na podstawie art. 27f ust. 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem okoliczność zwrotu kwoty z tytułu niewykorzystanej ulgi prorodzinnej nie miała – w ocenie tego Sądu – istotnego znaczenia w niniejszej sprawie. Co jednak ważne wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 lipca 2017r., sygn. akt IV SA/Wr 211/17 uprawomocnił się wobec niezaskarżenia go przez żadną ze stron postępowania. A właśnie w tym wyroku Sąd wyraził stanowisko odnośnie zaliczenia ulgi prorodzinnej do dochodu po dokonanej przez skarżącego korekcie zeznania podatkowego. Jeśli skarżący z tą oceną się nie zgadzał należało od tego wyroku wnieść skargę kasacyjną.

34 W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, którą odmówiono stronie przyznania prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego na okres świadczeniowy 2016/2017. Rację ma zatem Sąd I instancji, że objęta kontrolą sądową decyzja dotyczyła już sprawy uprzednio rozstrzygniętej także prawomocnym - a opisanym wyżej - wyrokiem Sądu we Wrocławiu w stosunku do tej samej rodziny, za ten sam okres świadczeniowy 2016/2017. Zasadnie więc Sąd pierwszej instancji stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Tym samym nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 i art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 3 k.p.a.

35 W odniesieniu do zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., także należy uznać, że nie jest on uzasadniony. Zarzut ten mógłby okazać się słuszny, gdyby naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazana w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentacja w zakresie naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a. miała na celu wykazanie, że żaden z trybów nadzwyczajnych wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie mógłby znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Jednak uwzględnienie tak zredagowanego i uzasadnionego zarzutu mogłoby nastąpić, jeżeli zawarta w nim ocena prawna miałaby pierwszoplanowe znaczenie dla wadliwego, końcowego załatwienia sprawy. Nawet częściowo błędne uzasadnienie orzeczenia stanowi podstawę kasacyjną wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tylko wówczas gdy prowadzi do niezgodnego z prawem załatwienia sprawy, co – jak wskazano powyżej – nie ma miejsca w niniejszej sprawie.

36 Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

37 O sprostowaniu oczywistej omyłki orzeczono na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a.