Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2020 r., I OSK 633/20

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2020 r., I OSK 633/20

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków-Prądnik Biały skargi kasacyjnej G. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 sierpnia 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 549/19 w sprawie ze skargi G. J. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków-Prądnik Biały na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza L. z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...].

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z 1 sierpnia 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 549/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków-Prądnik Biały sprawy ze skargi G. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] marca 2019 r., nr [...], w przedmiocie zasiłku okresowego, oddalił skargę.

3 Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

4 Decyzją z [...] stycznia 2019 r., nr [...], na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 7, art. 8, art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 38, art. 106 i art. 147 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1508 z późn. zm.) Burmistrz L. odmówił G. J. przyznania pomocy w formie zasiłku okresowego. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 38 ustawy o pomocy społecznej zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność/bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego. Stosownie zaś do treści art. 8 ust. 1, ust. 2 i ust. 12 tej ustawy prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, art. 41, art. 53a, art. 78 i art. 91, przysługuje rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, zwanej dalej "kryterium dochodowym rodziny". Organ podał, że analizując sytuację dochodową wnioskodawcy ustalono, że nastąpiło przekroczenie ustawowego kryterium dochodowego, co uniemożliwiło objęcie go wnioskowaną formą pomocy.

5 Po rozpoznaniu odwołania G. J., decyzją z [...] marca 2019 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 2, art. 3, art. 8, art. 38 i art. 147 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1508 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zdaniem organu odwoławczego, zasiłek okresowy nie jest świadczeniem uznaniowym, ponieważ spełnienie warunków do jego przyznania obliguje organ do jego przyznania. Natomiast uznaniu administracyjnemu pozostawiona jest w określonych ramach jego wysokość i okres pobierania poprzez ustawowo określoną możliwość miarkowania. Oznacza to, że odmowa przyznania zasiłku okresowego jest uzasadniona, jeżeli w okolicznościach sprawy organ ustali brak wystąpienia przesłanek pozytywnych wymienionych w art. 38 ustawy (odmowa obligatoryjna), a przede wszystkim, gdy nie zostało spełnione kryterium dochodowe osoby (rodziny) ubiegającej się o to świadczenie.

6 Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie podstawą odmowy przyznania zasiłku okresowego było ustalenie, że doszło do przekroczenia kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej.

7 W związku ze złożonym wnioskiem z [...] grudnia 2018 r. przeprowadzono rodzinny wywiad środowiskowy. Ustalono, że wnioskodawca ma 53 lata, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, zamieszkuje w mieszkaniu po zmarłej matce. Dochód odwołującego w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku (tj. w listopadzie 2018 r.), ustalony na podstawie art. 8 ust. 3 i ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, wyniósł [...] zł. Składały się na niego: wynagrodzenie za pracę na 2/18 etatu - [...] zł, wynagrodzenie za pracę na 6/18 etatu - [...] zł oraz dochód z prac dorywczych - [...] zł. Organ odwoławczy podał, że art. 8 ust. 3 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej wyraźnie stanowi o "pomniejszeniu sumy miesięcznych przychodów o kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób". Zatem, zdaniem organu odwoławczego, dochód G. J. powinien zostać odpowiednio pomniejszony o kwotę [...] zł (kwotę przekazywanych alimentów). Dochód, w rozumieniu przepisów ustawy o pomocy społecznej, podlegający ocenie pod kątem spełnienia kryterium dochodowego w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku wynosił więc [...] zł.

8 Organ odwoławczy podniósł, że w decyzji organu pierwszej instancji została wskazana wyższa kwota dochodu wnioskodawcy z uwagi na nieodliczenie od dochodu alimentów świadczonych na rzecz innych osób, niemniej organ odwoławczy sanował powyższy błąd, określając prawidłową wysokość dochodu w oparciu o przepisy ustawy o pomocy społecznej poprzez pomniejszenie go o kwotę przekazywanych alimentów. Organ podzielił ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, że skoro dochodem jest przychód uzyskany bez względu na tytuł i źródło, pomniejszony o alimenty, to uzyskany przez wnioskodawcę przychód powinien zostać pomniejszony o alimenty, które z tego przychodu są świadczone. Organ odwoławczy ustalił, że rzeczywisty dochód wnioskodawcy w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku wyniósł [...] zł, jednocześnie zaznaczając, że powyższe ustalenia nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia, ponieważ nawet uwzględniając konieczność pomniejszenia dochodu o kwoty alimentów świadczonych na rzecz innych osób, nie spowodowało to uzyskania dochodu mieszczącego się w ramach określonego przez ustawodawcę kryterium dochodowego. Dochód w kwocie [...] zł przekracza bowiem obowiązujące kryterium dochodowe, wynoszące dla osoby samotnie gospodarującej 701 zł.

9 Organ odwoławczy zaznaczył, że organ pierwszej instancji, odmawiając wnioskodawcy przyznania zasiłku okresowego, nie kwestionował jego trudnej sytuacji życiowej i tego, że dotychczas wielokrotnie uzyskiwał on pomoc w różnych formach. Jednak zgodnie z art. 3 ustawy o pomocy społecznej, pomoc społeczna nie służy pełnemu zaspokajaniu potrzeb podopiecznych, lecz ma na celu jedynie wspierać osoby w ich wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwiać im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. W sprawach z zakresu pomocy społecznej kryteriami wyboru rozstrzygnięcia powinny być zatem cele i zadania pomocy społecznej, a nie subiektywne oczekiwania osób uprawnionych, zmierzające do obarczenia organów pomocy społecznej pełnym zakresem obowiązków przejęcia całkowitej opieki finansowej i życiowej nad osobą dotkniętą jedną z form niedostatku, określonych w art. 7 ustawy o pomocy społecznej.

10 Skargę na ww. decyzję złożył G. J., podnosząc, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odliczyło od dochodu alimentów zaległych. Zaznaczył, że zajęcie komornicze z [...] października 2018 r. wskazuje, że na liście należności znajdują się na pierwszym miejscu alimenty bieżące w kwocie [...] zł, a w następnej kolejności "alimenty zaległe względem alimentowanych". Kwota pomniejszenia dochodu o [...] zł jest więc zbyt niska, gdyż nie uwzględnia kwoty alimentów zaległych, które należy odliczyć od dochodu.

11 W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

12 Do niniejszej sprawy przystąpił Prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków – Prądnik Biały, który na rozprawie w dniu [...] sierpnia 2019 r. wniósł o oddalenie skargi.

13 Wojewódzki Sąd Administracyjny, oddalając skargę, przywołał stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym z pomniejszenia dochodu korzystać może tylko ten zobowiązany, który świadczy alimenty w terminie, a art. 8 ust. 3 pkt 3 ustawy z 2004 r. o pomocy społecznej dotyczy alimentów, które były przez osobę ubiegającą się o zasiłek świadczone, po pierwsze, w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku, a po drugie, w celu spełnienia obowiązku alimentacyjnego dotyczącego tego miesiąca. Wobec tego brak jest podstaw do pomniejszenia przychodu o kwotę zaległych świadczeń i ewentualnych odsetek, a także kosztów egzekucyjnych.

14 W ocenie sądu wojewódzkiego, z uwagi na stan zdrowia skarżącego i jego własne możliwości, np. wyższe wykształcenie czy dysponowanie trzypokojowym mieszkaniem, oraz z uwagi na jego mobilność – brak kogokolwiek na utrzymaniu, posiadanie samochodu osobowego – poważne wątpliwości budzi udzielanie jakiejkolwiek pomocy finansowej skarżącemu przez organy pomocy społecznej. Cel udzielania pomocy społecznej jest wyrażony jednoznacznie w przepisach pomocy społecznej, także tych przywołanych przez organy administracyjne obu instancji w niniejszej sprawie (art. 2, art. 3 i art. 38 ustawy o pomocy społecznej) i – zdaniem sądu – nie znajduje zastosowania w sytuacji skarżącego.

15 Ponadto, mając na względzie obszerny materiał dowodowy, zebrany w sprawie, sąd wojewódzki uznał, że wnioski skarżącego o przyznanie mu pomocy społecznej noszą cechy wyłudzenia, ponieważ skarżący świadomie, pomimo braku podstaw do płacenia alimentów na dorosłe (28 lat i 30 lat) i samodzielne dzieci, nie reguluje ustania obowiązku alimentacyjnego i wykorzystuje nieuchylone orzeczenie sądu w tym zakresie do manipulowania swoimi dochodami, a przede wszystkim do ukrywania swoich faktycznych dochodów, choćby przez korzystanie z konta córki, której alimenty są przekazywane.

16 Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł G. J., zarzucając mu:

17 1) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

18 a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., polegające na niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i na pominięciu argumentów skarżącego dotyczących zasadności odliczenia alimentów zaległych od dochodu, a w konsekwencji arbitralne przyjęcie, że świadczenie alimentacyjne, w zakresie alimentów zaległych nie stanowi podstawy do pomniejszenia miesięcznego dochodu;

19 b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na nieuwzględnieniu w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji wszelkich okoliczności dotyczących rzeczywistych potrzeb skarżącego oraz jego słusznego interesu, co w konsekwencji spowodowało brak możliwości dokonania oceny czy decyzje organów pierwszej i drugiej instancji nie były arbitralne;

20 c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 ust. 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób dyskredytujący zaufanie obywateli do organów Państwa i podważający świadomość prawną obywateli poprzez wydanie decyzji odmawiającej skarżącemu prawa do zasiłku okresowego, podczas gdy poprzednie decyzje były dla skarżącego korzystne, a organ posiadał wiedzę o istnieniu obowiązku alimentacyjnego skarżącego;

21 d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 ust. 2 k.p.a. poprzez nieuzasadnione i niekonsekwentne rozstrzygnięcie w sprawie, wyrażające się tym, że organ bez uzasadnionej przyczyny odstąpił od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w tym samym stanie faktycznym i prawnym i przy takiej samej sytuacji skarżącego, w przedmiocie ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego na rzecz innych osób oraz sposobu regulowania tychże alimentów;

22 e) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez przekroczenie granic rozpoznania skargi skarżącego, polegające na oparciu orzeczenia na nieuzasadnionej analizie sytuacji majątkowej skarżącego oraz na okoliczności, że skarżący w dalszym ciągu zobowiązany jest do alimentacji, podczas gdy podstawą rozstrzygnięcia powinno być jedynie kryterium dochodowe oraz ustalenie, czy dochód skarżącego powinien zostać pomniejszony w trybie art. 8 ust. 3 pkt 3 u.p.s.;

23 f) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez braki w uzasadnieniu wyroku, które nie zawiera podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia;

24 2) Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

25 a) art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 u.p.s. poprzez ich błędne zastosowanie, co skutkowało odmową przyznania świadczenia z pomocy społecznej i narażeniem skarżącego na niemożność zaspokojenia jego niezbędnych potrzeb;

26 b) art. 8 ust. 3 pkt 3 u.p.s. poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że odliczeniu od przychodów osoby ubiegającej się o zasiłek podlega wyłącznie kwota miesięcznych bieżących alimentów należnych osobie uprawnionej, bez kwot zaległych świadczeń i ewentualnych odsetek oraz kosztów egzekucyjnych, podczas gdy prawidłowa wykładnia powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że odliczeniu od przychodów osoby ubiegającej się o zasiłek podlegają także zaległości z tytułu alimentów;

27 c) art. 3 ust. 1 i 3 i art. 38 ust. 1 u.p.s. poprzez ich błędne zastosowanie, a tym samym odmowę przyznania skarżącemu zasiłku okresowego, co spowodowało, że skarżący nie jest w stanie żyć w warunkach odpowiadających godności człowieka;

28 d) art. 38 ust. 1 pkt 1 u.p.s. poprzez jego niezastosowanie w zakresie, w jakim nie uwzględniono okoliczności, że skarżącemu po odliczeniu kosztów nie pozostają środki na utrzymanie.

29 Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 sierpnia 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 549/19, w całości i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a ponadto o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym, które nie zostały opłacone przez skarżącego w całości ani w części.

30 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

31 Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej jako "p.p.s.a".), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

32 Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

33 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

34 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).

35 Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

36 Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał nieprawidłowej wykładni art. 8 ust. 3 pkt 3 u.p.s.

37 Przepis art. 8 ust. 3 u.p.s. daje podstawę do pomniejszenia dochodu o kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Należy zauważyć, że w wielu wyrokach, w tym ostatnich Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonując wykładni art. 8 ust. 3 pkt 3 u.p.s wskazuje się, że odliczeniu od dochodu podlega kwota alimentów świadczonych na rzecz innych osób, w tym kwota alimentów zaległych. Zauważa się bowiem, że wskazany przepis sam nie precyzuje, czy alimenty świadczone na rzecz innych osób, to wyłącznie alimenty świadczone na bieżąco (por. m.in. wyroki NSA: z 15 września 2009 r., sygn. akt I OSK 94/09; z 8 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 1358/14; z 1 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 556/16; z 17 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 3593/18; z 18 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1905/19 - wyroki dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem cbois.nsa.gov.pl – dalej jako "CBOSA"). Powyższy pogląd Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną podziela. Z uwagi na powyższe zasadnym okazał się zarzut naruszenia art. 8 ust. 3 pkt 3 u.p.s. przez jego błędną wykładnię pomijającą alimenty zaległe wśród pomniejszeń dochodu skarżącego.

38 Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ ustalając dochód skarżącego pomniejszył dochód G. J. o kwotę [...] zł, stanowiącą kwotę bieżących alimentów. W toku postępowania administracyjnego G. J. konsekwentnie podnosił, że kwota ta jest wyższa i obejmuje bieżące i zalegle alimenty. Jednak organy nie ustaliły jaka była kwota alimentów potrącanych stronie, czy rzeczywiście skarżący je zapłacił (czy ewentualnie ściągnięto mu zaległe alimenty), a jeśli są wątpliwości, to organ powinien ustalić, czy alimenty te są płacone rzeczywiście (czy nie są płacone pozornie, tj. tylko aby uzyskać świadczenia z pomocy społecznej).

39 W konsekwencji, zasadnym okazał się również zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a.

40 Niezasadny jest natomiast zarzut art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis ten przewiduje, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ten ma prawo, a jednocześnie i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy w skardze dany zarzut nie został podniesiony. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Okoliczność, że Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku powołał się na fakty wynikające ze zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym dowodów, nie czyni uzasadnionym zarzutu naruszenia art. 134 p.p.s.a.

41 Powołanie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na okoliczności wynikające z dowodów zgromadzonych w aktach administracyjnych sprawy nie może być w utożsamiane przez skarżącego z przekroczeniem granic rozpoznawanej sprawy.

42 Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. podkreślić należy, że orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że aby zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. mógł stanowić samodzielną podstawę skargi kasacyjnej, wskazana wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że może to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (zob. wyroki NSA z 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09 i z 13 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1479/09, CBOSA). Orzeczenie sądu pierwszej instancji nie będzie się poddawało takiej kontroli w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia sądu (zob. wyroki NSA z 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 986/09 i z 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13, CBOSA).

43 Uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku sporządzone zostało w sposób umożliwiający zapoznanie się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, w sposób jasny przedstawia stan faktyczny sprawy jak również zawiera wszystkie elementy wymienione w tym przepisie. Podkreślić należy, że polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu pierwszej instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., przez który nie można skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (zob. wyrok NSA: z 26 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 1131/13; z 20 stycznia 2015 r. sygn. akt I FSK 2081/13; z 12 marca 2015r. sygn. akt I OSK 2338/13; z 18 marca 2015 r. sygn. akt I GSK 1779/13; z 10 kwietnia 2018 r. sygn. akt II GSK 1995/16, CBOSA).

44 Ponieważ powodem odmowy przyznania skarżącemu zasiłku okresowego było uznanie przez organy, że skarżący przekroczył kryterium dochodowe, odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi jest przedwczesne.

45 Z tych względów i biorąc pod uwagę, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. uznał, że skargę kasacyjną należało uwzględnić przez uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organ, przy ocenie zasadności wniosku skarżącego, uwzględni przedstawioną na wstępie wykładnię art. 8a ust. 3 pkt 3 u.p.s.

46 Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu, ponieważ przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a., mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami, zaś wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.