Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2016 r., I OSK 36/15

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2016 r., I OSK 36/15

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Marzenna Glabas Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2014 r. sygn. akt VIII SA/Wa 200/14 w sprawie ze skargi E. P. oraz T. P. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia ... stycznia 2014 r. nr ... w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 9 lipca 2014 r. sygn. akt VIII SA/Wa 200/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. P. i T. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści, tj. wykreślenia uwagi, zawartej obok klauzuli upoważniającej do dokonania wpisu w księdze wieczystej, umieszczonej na mapie sytuacyjnej do celów sądowych, przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego dnia [...] sierpnia 2004 r.

3 W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że wnioskiem z dnia 28 sierpnia 2013 r. skarżący zwrócił się o "nadanie mapie nr [...] z dnia [...].08.2004 roku cech dokumentu upoważniającego do dokonania wpisu w księdze wieczystej". Powyższy wniosek został rozpatrzony i załatwiony przez umieszczenie na wyżej opisanej mapie: pieczęci urzędowych "Prezydenta Miasta R." (pieczęci okrągłej i zwykłej), pieczęci stanowiącej klauzulę o treści: "Dokument niniejszy jest przeznaczony do dokonywania wpisu w księdze wieczystej",

4 znaku sprawy oraz daty, a także uwagi o treści: "W ewidencji gruntów i budynków miasta R. stan aktualny wyłącznie w zakresie powierzchni działek nr [...], [...] i [...]" oraz pieczątki służbowej i podpisu osoby działającej z upoważnienia Prezydenta Miasta R.

5 W dniu 30 sierpnia 2013 roku skarżący złożył pismo o wykreślenie "uwagi" wpisanej na otrzymanej mapie sytuacyjnej. Pismem z dnia [...] września 2013 r. organ poinformował wnioskodawcę, że ewidencji gruntów został ujawniony nowy stan prawny przedmiotowych działek powstały w związku z nabyciem spadku i działem spadku po S. P. i K. P., a także zaktualizowaniem i zmianą użytków gruntowych dla działek nr [...] i [...], zgodnie ze stanem faktycznym istniejącym na gruncie.

6 W odpowiedzi na kolejne wnioski skarżących z dnia 17 września 2013 r. i 25 października 2013 r. tożsame z wnioskiem z dnia 30 sierpnia 2013 r., postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. Prezydent Miasta R., działając na podstawie art. 218 i 219 k.p.a., odmówił urzędowego poświadczenia stanu prawnego o treści żądanej przez strony, tj. wykreślenia uwagi zawartej obok klauzuli upoważniającej do dokonania wpisu w księdze wieczystej, umieszczonej na mapie sytuacyjnej do celów sądowych, przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego dnia [...] sierpnia 2004 r. Organ podtrzymał stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] września 2013 r. Dodał, że uwagę poczyniono w związku z tym, że mapę sporządzono 9 lat wcześniej, wobec tego przedstawia ona dane geodezyjno-prawne aktualne w dniu jej sporządzenia tj. w 2004 r., które w późniejszym czasie częściowo zdezaktualizowały się.

7 Na powyższe postanowienie skarżący wnieśli zażalenie. Po jego rozpatrzeniu [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta R., uznając za prawidłową przedstawioną przez ten organ argumentację faktyczną i prawną. Organ drugiej instancji wskazał, że przedmiotowa mapa sytuacyjna została opatrzona wyżej opisaną klauzulą oraz uwagą przez ustawowo upoważniony organ do spraw prowadzenia ewidencji gruntów i budynków, którym w tym przypadku jest Prezydent R. będący jednocześnie Starostą Grodzkim. Mapa ta została przedłożona przez zainteresowane strony (skarżących) Sądowi Rejonowemu celem dokonania wnioskowanych wpisów wieczystoksięgowych i została przez Sąd wieczystoksięgowy wykorzystana bez zastrzeżeń. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że przedłożona przez skarżących mapa poświadczona przez właściwy Organ Ewidencyjny - może stanowić podstawę wpisu do ksiąg wieczystych. W tej sytuacji żądanie poprawienia treści zamieszczonej na tej mapie "uwagi" – organ uznał bezzasadne.

8 Skargę na powyższe postanowienie wnieśli E. P. i T. P. wskazując że nie wyjaśnia ono, jaka jest podstawa prawna wpisania spornej uwagi i czy w momencie jej wpisania była ona zasadna. Podkreślili, że w umieszczonej na mapie uwadze, że jest zgodna z ewidencją gruntów w jedynym tylko zakresie, dotyczącym powierzchni, a więc logicznie rozumując pozostałe parametry są nieaktualne. Natomiast zmiana stanowiąca podstawę do umieszczenia tej uwagi dotyczyła jedynie rodzaju użytków gruntowych. W skardze podniesiono, że zgodnie z art. 20 ust.1 pkt 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne ewidencja gruntów i budynków w zakresie gruntów obejmuje informacje dotyczące ich położenia, granic, powierzchni, użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych. Skoro organ opatrzył mapę w klauzulę upoważniającą do dokonania wpisu w księdze wieczystej to znaczy, że potwierdził zgodność mapy z ewidencją. Zaś umieszczona na mapie uwaga ograniczyła zgodność mapy z ewidencją gruntów jedynie do powierzchni działek i to po podziale. Jednocześnie organ nie wyjaśnił na czym polega niezgodność przedmiotowej mapy z ewidencją w zakresie położenia, granic oraz gleboznawczych gruntów. Naniesiona na mapę uwaga może skarżącym, jako właścicielom nieruchomości, rodzić w przyszłości problemy.

9 W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, przedstawiając argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu.

10 Oddalając skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.), wymienionym na wstępnie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że zaświadczenie potwierdza tylko informacje posiadane przez organ i nie rozstrzyga żadnych kwestii spornych, bowiem zaświadczenie wydaje się, gdy fakt powstania skutków prawnych jest oczywisty i organ nie musi o niczym rozstrzygać, jeżeli zaś problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporna, to wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem nie jest możliwe. Posiadane przez organ informacje nie mogą bowiem być uzupełnione przez stwierdzenie okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej. W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie nie naruszyły przepisów k.p.a. poprzez odmowę wydania zaświadczenia. Skarżący wystąpili o nadanie przedłożonej przez nich mapie cech dokumentu upoważniającego do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Taki dokument, zaświadczenie w rozumieniu art. 218 k.p.a., w postaci adnotacji na mapie uzyskali i spełnił on swoje zadanie jako upoważniający do dokonania wpisu w księdze wieczystej, nie można go więc uznać za zaświadczenie o treści innej, niż oczekiwali skarżący. Zasadnie zatem odmówiono im zmiany tego zaświadczenia na takie, które miałoby służyć jeszcze innym celom, których przy swoim pierwotnym wniosku o wydanie zaświadczenia nie ujawnili.

11 Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli E. P. i T. P. Skarga T. P. została prawomocnie odrzucona. Skarżąca kasacyjne zaskarżyła powyższy wyrok w całości, domagała się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 i art. 80 i art. 218 § 2 k.p.a. poprzez wadliwe oddalenie skargi w sytuacji, gdy organy administracji obydwu instancji nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co doprowadziło do niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie czy uwaga naniesiona na mapie sytuacyjnej z 2004 r. odzwierciedla rzeczywisty stan faktyczny, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i uzasadniało uchylenie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.; naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 218 § 1 i 2 i art. 219 k.p.a. poprzez wadliwe oddalenie skargi w sytuacji, gdy organy administracji winny bez zbędnej zwłoki wydać skarżącym zaświadczenie, iż uwaga uczyniona na mapie sytuacyjnej jest niezasadna i niezgodna ze stanem faktycznym oraz, że podlega wykreśleniu, w sytuacji gdy prawidłowa i wszechstronna analiza zgromadzonego już materiału dowodowego, prowadzi do wniosku, że takie zaświadczenie powinno być stronom wydane, a uwaga wykreślona; naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez wadliwe wykonanie przez Sąd funkcji kontrolnej wobec zaskarżonego orzeczenia, polegające na nieuwzględnieniu skargi, pomimo że organy administracji obydwu instancji nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co doprowadziło do niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie niezbędnym do jej rozstrzygnięcia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, z którego nie wynika, aby Sąd dokonał wszechstronnej kontroli ustaleń faktycznych przyjętych przez organy w postępowaniu administracyjnym, w szczególności w kwestii rzetelności i prawdziwości poczynionej na mapie sytuacyjnej uwagi, oraz naruszenie art. 200 p.p.s.a. poprzez wadliwe niezasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów postępowania, pomimo istnienia podstaw do uwzględnienia skargi.

12 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

13 Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

14 Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej jako p.p.s.a. (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał jej w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

15 Jak to trafnie zauważa autor skargi kasacyjnej zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, dotyczącym zasad wydawania zaświadczeń w oparciu o regulację zawartą w art. 218 i 219 k.p.a., organ może potwierdzić tylko fakty wynikające z danych, które posiada. Nie może zaś zaświadczeniem kreować nowej rzeczywistości, która nie znajduje odzwierciedlenia w posiadanej dokumentacji. Natura prawna zaświadczenia ogranicza postępowanie wyjaśniające tylko do takich działań, które pozwolą na urzędowe stwierdzenie faktów lub stanu prawnego. Z tego wynika, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, że przedmiotem postępowania wyjaśniającego nie może być analizowanie zmian w stanie prawnym i wyprowadzanie z tego odpowiednich wniosków ani dokonywanie ocen prawnych. Dlatego w takim postępowaniu nie jest dopuszczalne rozstrzyganie o prawdziwości uwagi zamieszczonej na wydanej wcześniej mapie lub wydanie zaświadczenia rozstrzygającego o wykreśleniu takiej uwagi.

16 W tym kontekście należy przypomnieć, że wniosek skarżących z dnia 28 sierpnia 2013 r. został rozpoznany i załatwiony poprzez wydanie żądanej mapy z klauzulą wymaganą do dokonania wpisu w księdze wieczystej i z uwagą, że "w rejestrze ewidencji gruntów i budynków m. R. stan aktualny wyłącznie w zakresie powierzchni działek [...], [...], [...]". Tej czynności organu, skarżący w przewidzianym do tego trybie nie zaskarżyli. Natomiast przedmiotem niniejszej sprawy jest postanowienie o odmowie urzędowego poświadczenia stanu prawnego o treści żądanej przez wnioskodawców, zgłoszone w pismach z dnia 30 sierpnia 2013 r., z dnia 17 września 2013 r. i 25 października 2013 r., w których skarżący żądali de facto wydania przedmiotowej mapy sytuacyjnej z 2004 r. zaopatrzonej w klauzulę, że jest ona przeznaczona do dokonania wpisu w księdze wieczystej, bez żadnych uwag czy zastrzeżeń organu. Zatem istota sprawy sprowadza się do oceny tego, czy istniały podstawy do odmowy wydania skarżącym zaświadczenia (mapy sytuacyjnej z 2004r.) bez żadnych uwag, jako zgodnej ze stanem rzeczywistym na dzień wydania zaskarżonego postanowienia. Wbrew stanowisku prezentowanym w skardze kasacyjnej przedmiotem rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie była kwestia prawdziwości uwagi poczynionej przez organ na mapie wydanej na skutek realizacji wniosku z dnia 28 sierpnia 2013 r., która to mogła być przedmiotem zaskarżenia w stosownym, odmiennym niż w niniejszej sprawie trybie. Inaczej mówiąc, kwestią zasadniczą w niniejszej sprawie było ustalenie, czy żądana mapa sytuacyjna odzwierciedlająca stan rzeczy z dnia jej przyjęcia do zasobu geodezyjno-kartograficznego w dniu [...] sierpnia 2004 r., była zgodna ze stanem z dnia wydania zaskarżonego postanowienia Prezydenta R. tj. [...] listopada 2013 r.

17 Należy tu wskazać, że do postępowania z wniosku opartego na art. 24 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego dotyczącego udostępniania informacji zawartych w operacie ewidencyjnym, należy stosować przepisy k.p.a. o zaświadczeniach tj. art. 217 do 220 k.p.a. W związku z tym, że opatrzenie mapy sytuacyjnej klauzulą upoważniająca do dokonania wpisu w księdze wieczystej stanowi w istocie urzędowe poświadczenie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Zatem organy administracji prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające tylko w zakresie koniecznym do ustalenia prawidłowego poświadczenia stanu prawnego nieruchomości żądanego przez stronę tj. celem zweryfikowania żądania z aktualnym stanem wynikającym z posiadanej ewidencji.

18 Żądanie wnioskodawców związane jest z koniecznością złożenia przez nich sądowi wieczystoksięgowemu przedmiotowej mapy, jako wykazu synchronizacyjnego dla działki nr [...]. Dlatego należy tu poczynić kilka uwag natury bardziej ogólnej. Zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane z ewidencji gruntów. Treść tego przepisu powtórzona została w art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Natomiast § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 marca 1992 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. Nr 29, poz. 128 ze zm.) wskazuje, że podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej jest wyrys z mapy ewidencji gruntów i wypis z rejestru gruntów. Przedmiotowe dane ewidencyjne Starosta uwierzytelnia poprzez opatrzenie stosowną klauzulą, uprawniająca do dokonywania wpisu w księdze wieczystej. Skarżący wybrali drugi sposób którego dopuszczalność potwierdził Sąd Najwyższy uchwałą z dnia 22 lutego 2001 r. sygn. akt III CZP 47/00. Zgodnie z tą uchwałą, zamieszczona na mapie w formie pieczątki klauzula, iż dany dokument stanowi podstawę wpisu do księgi wieczystej, stanowi jednoczesne potwierdzenie przez organ, że zmiana objęta przedmiotowym dokumentem (np. nowy stan powstały w związku z podziałem nieruchomości) została wprowadzona do ewidencji gruntów i budynków, oraz poświadczenie zasadności wpisów wskazanych na danej mapie ze stanem rzeczywistym (aktualnym) wykazanym w rejestrze ewidencji gruntów i budynków. Z powyższego wynika, że organ geodezyjny może poświadczyć aktualność mapy sytuacyjnej wyłącznie w zakresie aktualnym na dzień wprowadzenia tej mapy do zasobu.

19 Zatem niewątpliwie w przypadku przedłożenia przez skarżących mapy podziału celem opatrzenia jej klauzulą upoważniającą do dokonania wpisu w księdze wieczystej, niezwłoczne po wprowadzeniu do ewidencji gruntów zmian na podstawie źródłowej mapy podziału zarejestrowanej za nr [...], zgodnie ze stanem nowym, opisanym w "Wykazie zmian" zawartym na danej mapie, tj. w 2004 r., do opatrzenia mapy podziałowej klauzulą upoważniającą do dokonania wpisu w księdze wieczystej, ich żądanie byłoby załatwione zgodnie z wnioskiem. Jednak w międzyczasie (z uwagi na upływ czasu – 9 lat), wobec utraty aktualności danych zawartych w przedmiotowej mapie, potwierdzenie istnienia określonych faktów lub stanu prawnego mogło nastąpić jedynie w stosunku do treści mapy w zakresie zgodnym ze stanem rzeczywistym wykazanym w rejestrze na dzień rozpoznania wniosku.

20 Jak wynika z bardzo szczegółowo przedstawionego przez organ pierwszej instancji stanu faktycznego, zaaprobowanego przez organ drugiej instancji i Sąd, w wyniku następnych zmian w ewidencji gruntów (ujawnienia postanowienia Sądu Rejonowego w R. o stwierdzeniu nabycia spadku i dział spadku oraz modernizacja ewidencji gruntów i przeprowadzenie gleboznawczej klasyfikacji gruntów), stan wykazu na mapie podziału stał się niezgodny ze stanem rzeczywistym wskazanym w ewidencji gruntów i budynków. Tych ostatnich okoliczności skarżąca kasacyjnie nie podważa, a jest to wystarczająca okoliczność aby odmówić wydania przedmiotowej mapy z klauzulą i bez uwag, jak tego żądali wnioskodawcy.

21 Dodatkowo należy tu wyjaśnić, że organ geodezyjny opatrując źródłową mapę podziału klauzulą upoważniającą do dokonania wpisu w księdze wieczystej, w istocie poświadcza zgodność danych zawartych w ewidencji gruntów ze stanem naniesionym na mapie w zakresie "stanu nowego po podziale" tj. w zakresie numeracji działek powstałych w wyniku podziału, powierzchni tych działek oraz użytku i klas gleboznawczych (klasoużytków). Zgodnie bowiem z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ewidencja gruntów i budynków w zakresie gruntów obejmuje informacje dotyczące m.in. "ich położenia, granic, powierzchni, użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych". Pomimo bowiem tego, że właściciel oraz jednostki rejestrowe uległy zmianie – to dane dotyczące właściciela nieruchomości według ewidencji gruntów, z oczywistych względów nie mogą stanowić dla sądu wieczystoksięgowego podstawy do wpisu do księgi wieczystej. Zgodnie bowiem z cytowanymi przepisami Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz ustawy o księgach wieczystych i hipotece, dane z ewidencji gruntów stanowią podstawę wpisu w księdze wieczystej ale jedynie w zakresie oznaczenia nieruchomości. Pozostałe dane ewidencyjne, takie jak arkusz mapy i obręb ewidencyjny, w związku z tym, że stanowią elementy niezmienne oznaczenia działki ewidencyjnej, określane z reguły w trakcie zakładania ewidencji to, tym samym jako dane wykazane na mapie, które co do zasady nie ulegają zmianie, nie wymagają potwierdzenia.

22 W konkluzji należy stwierdzić, że organ geodezyjny uwzględniając wniosek poprzez wydanie mapy z klauzulą ale bez żadnej uwagi, de facto potwierdziłby, że wydana mapa przedstawia stan z dnia jej zaopatrzenia w klauzulę, co byłoby oczywiście niezgodne z prawdą. Badanie kwestii zakresu tej niezgodności było w niniejszej sprawie zbędne, bowiem jakakolwiek niezgodność danych z mapy ze stanem ewidencji z dnia rozstrzygania o zasadności wniosku przez organ, musiała skutkować nieuwzględnieniem wniosku.

23 W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny za nieusprawiedliwione uznał zarzuty naruszenia przepisów art. 7, 77, 80, 218 § 2 i 219 k.p.a.

24 Trafny jest natomiast zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku co prawda zawiera wszystkie elementy wskazane w tym przepisie, jednak lakoniczność uzasadnienia w zakresie zarzucanego w skardze braku rzetelności i prawdziwości uwagi poczynionej na mapie sytuacyjnej, nie pozwala na przyjęcie, że sąd dokonał wszechstronnej kontroli zaskarżonej decyzji. Jednak z uwagi na wyżej przedstawione stanowisko NSA uchybienie to, nie miało wpływu na wynik sprawy, a to w świetle wymogu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jest konieczne do uwzględnienia skargi kasacyjnej.

25 Należy także zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że organy drugiej instancji i Sąd niezasadnie przyjęły za dodatkową okoliczność przemawiającą z odmową uwzględnienia wniosku, brak interesu w złożeniu przedmiotowego wniosku z uwagi na wykorzystanie otrzymanej wcześniej mapy przez sąd wieczystoksięgowy. Jednak i ta okoliczność nie miała wpływu na wynik sprawy, a to z uwagi na podstawione wyżej, inne zasadne przesłanki odmowy uwzględnienia wniosku.

26 Podsumowując powyższe rozważania, należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji stosownie do treści art. 3 § 1 p.ps.a., przeprowadził kontrolę działalności administracji publicznej i prawidłowo uznał, że brak było podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., co skutkowało koniecznością oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.

27 Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną.