Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2014 r., I OSK 2813/12

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2014 r., I OSK 2813/12

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz Sędziowie NSA Marek Stojanowski (spr.) del. WSA Iwona Bogucka Protokolant asystent sędziego Katarzyna Ślizak po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SA/Po 247/12 w sprawie ze skargi J. B., B. B., M. B., A. B., W. L., R. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Po 247/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę J. B., B. B., M. B., A. B., W. L., R. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.

3 W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że Prezydent Miasta [...] ponownie rozpoznając sprawę decyzją z [...] października 2011 r., na zasadzie art. 105 §1 k.p.a. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie z wniosków R. M. W. L., A. B., J. B., B. B. i M. B. o ustalenie odszkodowania oraz z wniosku p. R. M. o przyznanie nieruchomości zamiennej za wywłaszczoną na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość położoną w P., zapisaną dawniej w księdze wieczystej [...], stanowiącą parcele nr [...], odpowiadające obecnie działkom nr [...] z arkusza mapy [...].

4 Zdaniem organu I instancji przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie przewidują możliwości ustalenia odszkodowania za nieruchomość wywłaszczoną na podstawie przepisów ustaw wymienionych w podstawie prawnej orzeczenia z [...] czerwca 1953 r., w przypadku gdy wniosek o jego ustalenie złożony został po upływie terminu do jego złożenia, a więc w chwili, gdy roszczenie odszkodowawcze było już przedawnione.

5 Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję .

6 W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił ustalenia stanu faktycznego wskazał, że Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] orzeczeniem z [...] czerwca 1953 r. Nr [...], dokonało wywłaszczenia gruntów na rzecz Skarbu Państwa - Prezydium Miejskiej Rady Narodowej, Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w [...] - na cele użyteczności publicznej - z nieruchomości zapisanej w księdze wieczystej [...], parcele nr [...] o łącznej powierzchni 8220 m2, stanowiącej własność nominalną p. K. M., p. S. M., p. S. M., p. M. M., p. M. M. oraz p. H. B. Jak podano w dalszej części tego rozstrzygnięcia ustalenie odszkodowania miało nastąpić na wniosek jednej ze stron stosownie do postanowień art. 7 pkt 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1951 r. zmieniającej dekret z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1952 r. Nr 4, poz. 25) oraz art. 33 pkt 1 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1952 r. Nr 4, poz. 31) - (karta 97 akt).

7 Dalej wskazano, że Kierownik Wydziału Społeczno-Administracyjnego Prezydium Rady Narodowej [...] decyzją z [...] czerwca 1958 r. oddalił wniosek p. M. M. o odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość. Pismem z 14 lipca 1958 r. p. M. M. wniosła odwołanie od ww. decyzji z dnia [...] czerwca 1958 r. Odwołanie to do chwili wszczęcia niniejszego postępowania administracyjnego nie zostało rozpoznane dlatego pismem z 26 stycznia 2007 r., Prezydent Miasta [...] przekazał dotychczas nierozpoznane odwołanie p. M. M. organowi właściwemu tj. Ministrowi Budownictwa.

8 Minister Infrastruktury decyzją z [...] czerwca 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję Kierownika Wydziału Społeczno-Administracyjnego Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] czerwca 1958 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwy obecnie organ pierwszej instancji tj. Prezydenta Miasta [...]. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, iż orzekając o ustaleniu odszkodowania w stosunku do przedmiotowej nieruchomości organ powinien oprzeć się o przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż zgodnie z treścią art. 233 tej ustawy sprawy wszczęte lecz nie zakończone decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie prowadzi się na podstawie jej przepisów.

9 Decyzją z [...] kwietnia 2010 r. Prezydent Miasta [...] umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie z wniosków W. L., A. B., J. B., B. B. i M. B. o ustalenie odszkodowania oraz z wniosku R. M. o przyznanie nieruchomości zamiennej za wywłaszczoną na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość położoną w P., zapisaną dawniej w księdze wieczystej [...], stanowiącą parcele nr [...], odpowiadające obecnie działkom nr [...] z arkusza mapy [...].

10 Wojewoda [...] decyzją z [...] listopada 2010 r. uchylił zaskarżone orzeczenie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

11 Organ odwoławczy wskazał, że wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości dokonano na podstawie art. 1 i 4 dekretu z dnia 7 kwietnia 1948 r. o wywłaszczeniu majątków zajętych na cele użyteczności publicznej w okresie wojny 1939-1945 (Dz. U. z 1948 r. Nr 20, poz. 138) łącznie z przepisem art. 6 ustawy z dnia 29 grudnia 1951 r. o zmianie dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1952 r. Nr 4, poz. 25) oraz przepisem art. 22 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 września 1934 r. Prawo o postępowaniu wywłaszczeniowym (Dz. U. z 1934 r. nr 86, poz. 776 i z 1939 r. Nr 31, poz. 205). W orzeczeniu tym wskazano, że ustalenie odszkodowania nastąpi na wniosek jednej ze stron stosownie do postanowień przepisów art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1951 r. oraz art. 33 ust. 1 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. Zgodnie z przepisem art. 1 dekretu z dnia 7 kwietnia 1948 r. dopuszczalne było wywłaszczenie nieruchomości zajętych w okresie od 1 września 1939 r. do 9 maja 1945 r., na cele określone w art. 2 pkt 1 dekretu, które znajdowały się w dniu wejścia w życie dekretu we władaniu Skarbu Państwa, związków samorządu terytorialnego lub przedsiębiorstw państwowych. Wywłaszczenie polegało na odjęciu prawa własności z dniem 9 maja 1945 r. Zgodnie zaś z przepisem art. 39 ust. 1 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r., roszczenia odszkodowawcze przedawniały się po upływie trzech lat od dnia, w którym orzeczenie o wywłaszczeniu stało się ostateczne w toku instancji. Orzeczenie o wywłaszczeniu z dnia [...] czerwca 1953 r., stało się ostateczne w dniu 25 lipca 1953 r., a zatem ostatnim dniem do złożenia wniosku o ustalenie odszkodowania był dzień 25 lipca 1956 r. Tymczasem wnioski o ustalenie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość wniesione zostały przez p. M. M. w dniu 10 lutego 1958 r. do Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...] oraz przez p. H. B. w dniu 11 kwietnia 1958 r. do Departamentu Społeczno-Administracyjnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Warszawie.

12 Kierownik Wydziału Społeczno-Administracyjnego Prezydium Rady Narodowej [...] decyzją z [...] czerwca 1958 r. oddalił wniosek p. M. M. z dnia 10 lutego 1958 r. o ustalenie odszkodowania z uwagi na przedawnienie roszczeń odszkodowawczych na podstawie przepisu art. 39 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r., bowiem ostatnim dniem do złożenia tego wniosku był dzień 25 lipca 1956 r. W dniu 15 lipca 1958 r. p. M. M. wniosła odwołanie od tej decyzji. Jak ustalił organ pierwszej instancji, ww. odwołanie nie zostało rozpatrzone. Dopiero Minister Infrastruktury decyzją z [...] czerwca 2009 r. uchylił decyzję Kierownika Wydziału Społeczno-Administracyjnego Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] czerwca 1958 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwy obecnie organ pierwszej instancji tj. Prezydenta Miasta [...].

13 W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wniosek winien być złożony do dnia 25 lipca 1956 r. oraz że w przypadku jego niezłożenia w tym terminie roszczenie ulegało przedawnieniu. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż takowe wnioski wniesione zostały przez p. M. M. w dniu 10 lutego 1958 r. oraz przez p. H. B. w dniu 11 kwietnia 1958 r. , a więc ponad kilkanaście miesięcy po terminie. Z uwagi na powyższe, mając na uwadze treść art. 39 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. doszło do przedawnienia roszczenia odszkodowawczego.

14 Odnosząc się zaś do wniosku R. M. o przyznanie nieruchomości zamiennej organ wyjaśnił , iż przepis art. 30 ust. 1 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych przewidywał przyznanie nieruchomości zamiennej tylko w ściśle określonych przypadkach. Możliwe to było jeżeli wywłaszczona nieruchomość stanowiła gospodarstwo rolne lub ogrodnicze, warsztat rzemieślniczy bądź jedyną działkę wywłaszczonego z domem jednorodzinnym lub dwurodzinnym, bądź też przeznaczona była pod budowę takiego domu. W innych przypadkach dostarczenie nieruchomości zamiennej wymagało uzyskania zezwolenia władzy naczelnej wykonawcy narodowych planów gospodarczych, udzielonego za zgodą Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego. Jak wynika z orzeczenia o wywłaszczeniu z dnia [...] czerwca 1953 r. przedmiotem wywłaszczenia była nieruchomość zajęta pod zieleń parkową oraz sztuczne jezioro w okresie wojny 1939-1945. Jedyną zaś formą rekompensaty, którą przewidywano za jej wywłaszczenie było ustalenie odszkodowania, w przypadku złożenia przez uprawnionych stosownego wniosku w określonym terminie.

15 Z uwagi na powyższe organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, iż postępowanie w przedmiocie ustalenia odszkodowania jak i przyznania nieruchomości zamiennej należy uznać za bezprzedmiotowe, a jako takie podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Powyższe rozważania doprowadziły do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta miasta [...] z dnia [...] października 2011 r.

16 Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu przez wszystkich uczestników tego postępowania tj. przez R. M., W. L., A. B. , J. B., B. B. i M. B. z wnioskiem o jej uchylenie. W ocenie skarżących zaskarżona decyzja jest dla nich krzywdząca oraz sprzeczna z decyzją Wojewody z dnia [...] listopada 2010 r.

17 W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją dotychczasową argumentację.

18 Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

19 Sąd wskazał, iż w ustaleniach niniejszego stanu faktycznego bezprzedmiotowość postępowania wynika z faktu ,że roszczenie o wypłatę odszkodowania uległo przedawnieniu i to w stosunku do poprzedników prawnych skarżących. Organy prawidłowo ustaliły i wykazały, że decyzja z dnia [...] czerwca 1953 r. o wywłaszczeniu spornej nieruchomości stała się ostateczna z dniem 25 lipca 1953 r. Sąd podał, że zgodnie z art. 33 dekretu z 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych ustalenie odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości następowało na wniosek stron. Zaś w art. 39 tego dekretu wskazano, że roszczenie odszkodowawcze przedawniają się po upływie lat trzech od dnia w którym orzeczenie o wywłaszczeniu stało się ostateczne w toku instancji. Także dekret z 7 kwietnia 1948 r. o wywłaszczaniu majątków zajętych na cele użyteczności publicznej w okresie wojny 1939 – 1945 przewidywał, że ustalenie odszkodowania dokonywane jest na wniosek właściciela (art. 4 ust.1 pkt. 6). Z ustaleń stanu faktycznego wynika, że poprzednicy prawni obecnych skarżących wniosek o odszkodowanie mogli złożyć najwyżej do dnia 25 lipca 1956 r. Tymczasem poprzednicy prawni skarżących odpowiednio M. M. taki wniosek złożyła w dniu 10 lutego 1958 r., a H. B. w dniu 11 kwietnia 1958 r. Wnioski więc były spóźnione. Art. 39 dekretu z 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych stanowi, że roszczenia odszkodowawcze przedawniają się po upływie trzech lat od dnia w którym orzeczenie o wywłaszczeniu stało się ostateczne w toku instancji. Jest to przepis prawa materialnego, który nie może być ani skracany ani przedłużany. Sprawia on, że spadkodawcy skarżących M. M. i H. B. w sposób trwały utraciły możliwość uzyskania odszkodowania.

20 W ocenie Sądu organ orzekający prawidłowo wskazał, że roszczenie odszkodowawcze w rozpoznawanej sprawie wygasło w dniu 25 lipca 1953 r. Oznacza to, że wnioski następców prawnych właścicieli wywłaszczonej nieruchomości są bezskuteczne i powodują oczywistą bezprzedmiotowość postępowania w sprawie.

21 Sąd nie podzielił stanowiska skarżących, że z decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2009 r. wynika iż odszkodowanie się skarżącym należy. W uzasadnieniu tejże decyzji organ wyjaśnił ,że zgodnie z przepisem art. 233 ustawy o gospodarce nieruchomościami /Dz. U. z 2004 r. nr 261, poz.2603/ sprawy wszczęte lecz nie zakończone decyzja ostateczną przed dniem wejścia w życie tej ustawy prowadzi się na podstawie jej przepisów. Tym samym organem właściwym do rozpoznania sprawy odszkodowawczej jest starosta , a w niniejszej sprawie ponieważ P. jest miastem na prawach powiatu właściwym jest Prezydent miasta [...]. Organ pierwszej instancji zastosował powyższą wykładnię i procedował w oparciu o ustawę z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Podstawą wydanej decyzji jest art. 105 §1 kodeksu podstępowania administracyjnego, albowiem organ prawidłowo ustalił ,że postępowanie stało się bezprzedmiotowe.

22 Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył R. M., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi.

23 Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

24 1) prawa materialnego art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a, art. 8,9,17,18 ,27 i 39 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych /Dz. U. nr 4 poz. 31 z 1952 r./ poprzez uznanie decyzji umarzającej postępowanie za zasadną, pomimo nie przeprowadzenia przez organ wywłaszczający formalnego postępowania wywłaszczeniowego i odszkodowawczego w trybie tegoż dekretu, a także poprzez bezpodstawne przyjęcie, że roszczenie odszkodowawcze przedawniło się w trybie art. 39 tegoż dekretu pomimo, iż postępowanie takie pomimo wielokrotnego żądania stron nie zostało przeprowadzone i strony nie zostały poinformowane o jego wszczęciu oraz wyniku.

25 2) przepisów prawa procesowego art. 105 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe, bowiem nie jest możliwe skonkretyzowanie sprawy podmiotowo i przedmiotowo i nie może dojść do rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach, pomimo, że skarżący przedstawili i wskazali pełną dokumentację, pozwalającą na rozstrzygnięcie sprawy, zaś stan faktyczny wynikający z zebranych dokumentów nie budził żadnych wątpliwości.

26 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż w niniejszej sprawie nie zostało przeprowadzone formalnie postępowanie wywłaszczeniowe w trybie dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych.

27 Ponadto Sąd bezpodstawnie, wbrew dokumentom znajdującym się w sprawie przyjął, że M. M., wniosek o odszkodowanie złożyła 10 lutego 1958r. Wskazano, iż z pisma M. M. kierowanym do Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] " Wydział Zieleni", zawierającym datę miesiąca, która może być alternatywnie odczytana: 28 luty 1956 lub 28 listopad 1956 r. jednoznacznie wynika, że M. M. odwołała się od wdrożenia postępowania wywłaszczeniowego z wniosku Prezydium WRN w [...] dnia [...] sierpnia 1952 r nr [...], a ponadto, że do dnia wniesienia tego pisma nie otrzymała orzeczenia o wywłaszczeniu. W piśmie tym jest wzmianka o podjętych interwencjach w Zarządzie Miejskim w [...], a także wniosek o przyznanie zastępczej, równowartościowej nieruchomości, co jest równoznaczne z dochodzeniem odszkodowania. Również w aktach sprawy znajduje się dokument z dnia 6 sierpnia 1958 r Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Departamentu Społeczno Administracyjnego nr D 1.7/291/58, który dotyczył ustalenia odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości, pisma tego nie doręczono skarżącym, ani ich poprzednikom prawnym. Wobec bezczynności organów administracji państwowej, M. M. w dniu 10 lutego 1958 r., a H. B. w dniu 11 kwietnia 1958r ponowiły wnioski o ustalenie odszkodowania. Pominięcie analizy tych dokumentów przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

28 Skarżący kasacyjnie podniósł także, iż naruszenie art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. , zgodnie z którym postępowania wszczęte, a nie zakończone powinny być prowadzone z uwzględnieniem tejże ustawy w zakresie odszkodowań, doprowadziło w konsekwencji do naruszenia przepisu art. 233 ustawy o gospodarce nieruchomościami, z dnia 21 sierpnia 1998 r., z którego jednoznacznie wynika, że sprawy wszczęte prowadzi się na podstawie przepisów tej ustawy. Ustawa ta zaś nie przewiduje żadnego ograniczenia czasowego do dochodzenia odszkodowań.

29 W ocenie skarżącego naruszenie przez Sąd przepisów intertemporalnych doprowadziło do wadliwego ustalenia, że roszczenie skarżących wygasło w dacie 25 lipca 1953 r. i w konsekwencji doprowadziło do zaakceptowania stanowiska organów administracji, że nastąpiło przedawnienie prawa do odszkodowania, i ostatecznego zastosowania art. 105 k.p.a., że postępowanie stało się bezprzedmiotowe i winno zostać umorzone.

30 W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

31 Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) dalej "p.p.s.a." Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

32 Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.

33 W niniejszej sprawie bezspornym jest, że przedmiotowa nieruchomość została wywłaszczona na podstawie dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U z 1952 Nr 4, poz. 25) oraz dekretu z dnia 7 kwietnia 1948 r. o wywłaszczaniu majątków zajętych na cele użyteczności publicznej w okresie wojny 1939 – 1945 (Dz. U. Nr 20, poz. 138).

34 Stosowanie do treści art. 33 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U z 1952 Nr 4, poz. 25) ustalenie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość następowało na wniosek strony. Natomiast w art. 39 tego dekretu wskazano, że roszczenia odszkodowawcze przedawniają się po upływie trzech lat od dnia, w którym orzeczenie o wywłaszczeniu stało się ostateczne w toku instancji.

35 Jeśli zaś chodzi o dekret z dnia 7 kwietnia 1948 r. o wywłaszczaniu majątków zajętych na cele użyteczności publicznej w okresie wojny 1939 – 1945 (Dz. U. Nr 20, poz. 138) to przewidywał on, że w postępowaniu w sprawie wywłaszczenia nieruchomości ustalenie odszkodowania dokonywane jest na wniosek właściciela (art. 4 ust. 1 pkt 6).

36 W niniejszej sprawie organy obu instancji prawidłowo ustaliły, iż decyzja o wywłaszczeniu przedmiotowej nieruchomości z dnia [...] czerwca 1953 r. stała się ostateczna w dniu 25 lipca 1953 r. A, zatem ostatnim dniem do złożenia wniosku o ustalenie odszkodowania był dzień 25 lipca 1956 r. W tym też dniu roszczenie o ustalenie odszkodowania w rozpoznawanej sprawie wygasło. Tymczasem z ustaleń organów, które znajdują odzwierciedlenie w aktach administracyjnych bezsprzecznie wynika, iż poprzednicy prawni skarżących, tj. M. M. oraz H. B. złożyły takie wnioski w dniu 10 lutego 1958 r. oraz w dniu 11 kwietnia 1958 r., które decyzją Kierownika Wydziału Społeczno-Administracyjnego Prezydium Rady Narodowej [...] zostały oddalone. W takiej sytuacji organy prawidłowo uznały, iż powyższe wnioski zostały złożone po upływie terminu, o którym mowa w powołanym wyżej art. 39 dekretu. W takiej sytuacji uznać należy, że upływ terminu do dochodzenia roszczenia o odszkodowanie rodzi konieczność stwierdzenia, że wygasły uprawnienia spadkobierców wywłaszczonej nieruchomości do odszkodowania.

37 A zatem, zasadne jest stanowisko organów administracji oraz Sądu I instancji, iż wnioski następców prawnych wywłaszczonej nieruchomości o ustalenie odszkodowania złożone w 2004 i 2006 r. są bezskuteczne i powodują bezprzedmiotowość postępowania, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a.

38 Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.