Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2017 r., I OSK 2494/16

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2017 r., I OSK 2494/16

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Irena Kamińska Sędzia del. WSA Magdalena Józefczyk Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 644/16 w sprawie ze skargi M.J. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 18 października 2013 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od M.J. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 644/16 oddalił skargę M.J. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 18 października 2013 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego.

3 Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

4 Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia 24 sierpnia 2013 r. nr [...], na podstawie art. 104 ust. 3, art. 106 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) oraz § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), obniżył M.J. dodatek służbowy o 20% otrzymywanej stawki, tj. do kwoty 244 zł. Przedmiotowemu rozkazowi personalnemu, na podstawie art. 108 § 1 K.p.a., nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

5 Na skutek wniesienia przez M.J. od powyższego rozkazu personalnego odwołania, sprawę rozpoznawał Komendant Główny Policji, który rozkazem personalnym z dnia 18 października 2013 r. nr [...], zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, że orzeczeniem Komendanta [...] Policji z dnia 8 maja 2013 r. nr [...], utrzymanym w mocy orzeczeniem Komendanta Głównego Policji z dnia 27 czerwca 2013 r. nr [...], wymierzono wyżej wymienionemu policjantowi karę dyscyplinarną nagany z powodu naruszenia dyscypliny służbowej. Powyższe sprawiło, że stosownie do treści § 8 ust. 8 pkt 1 cyt. wyżej rozporządzenia zaistniała konieczność obniżenia M.J. przez organ dodatku służbowego. Użyte w tym przepisie sformułowanie "dodatek funkcyjny obniża się" świadczy o obligatoryjnym działaniu organów Policji w tym zakresie. Uznaniu organu prawodawca pozostawił jedynie kwestię wysokości obniżenia dodatku, które winno nastąpić w granicach od 20% do 50% otrzymywanej stawki. W sprawie jest zatem niesporne, że zaistniała przesłanka do obniżenia wyżej wymienionemu policjantowi dodatku służbowego. Ustalona granica 20% obniżenia otrzymywanej stawki dodatku służbowego uwzględnia charakter popełnionego przez niego przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, rodzaj oraz wymiar orzeczonej prawomocnie kary. W związku z powyższym w sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że organ pierwszej instancji przekroczył granicę uznania administracyjnego. Komendant [...] Policji obniżając przedmiotowy dodatek służbowy o 20% zastosował najniższą z możliwych, wymienionych w przepisie procentowych wysokości obniżenia otrzymywanej stawki, przez co obniżenie było adekwatne do wymierzonej policjantowi kary.

6 Powyższy rozkaz personalny stał się przedmiotem skargi wniesionej przez M.J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zaskarżonemu rozkazowi personalnemu zarzucił naruszenie art. 108 § 1 w zw. z art. 77 § 1 i 80 K.p.a., art. 107 § 1 i 3 i art. 8 i 11 K.p.a. oraz § 5 ust. 5-8 i § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.

7 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 2300/13, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyroku powołując treść § 8 ust. 8 pkt 1 powołanego wyżej rozporządzenia wskazał, że po stronie organu istnieje obowiązek obniżenia dodatku służbowego w razie naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. Wymierzenie policjantowi kary dyscyplinarnej za popełnione przewinienie jest przesłanką niezbędną dla zastosowania powołanej regulacji. W sprawie jest niesporne, że wyżej wymieniony policjant, orzeczeniem Komendanta [...] Policji z dnia 8 maja 2013 r., utrzymanym w mocy orzeczeniem Komendanta Głównego Policji z dnia 27 czerwca 2013 r., został uznany za winnego naruszenia dyscypliny służbowej, za co został ukarany karą dyscyplinarną nagany. Sąd pierwszej instancji wskazał, że okolicznością znaną mu z urzędu jest fakt, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1967/13, uchylił wyżej wymienione orzeczenia w przedmiocie kary dyscyplinarnej. W związku z powyższym stwierdził, że na dzień orzekania w niniejszej sprawie, w obrocie prawnym nie istniało wiążące orzeczenie o wymierzeniu kary dyscyplinarnej. Ponadto wskazał, że w powołanym wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zostało zawarte m.in. stwierdzenie, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu w całości. Od chwili wydania wyroku z dnia 19 lutego 2014 r. odpadła przesłanka niezbędna dla obniżenia dodatku służbowego w oparciu o zastosowany przez organ przepis § 8 ust. 8 pkt 1 cyt. rozporządzenia, a w związku z tym, przyjmując, że skarżony rozkaz personalny w sytuacji zaistnienia zmiany stanu faktycznego narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o uchyleniu zarówno zaskarżonego jaki i poprzedzającego go rozkazu personalnego.

8 W wyniku wniesienia przez Komendanta Głównego Policji od powyższego wyroku skargi kasacyjnej, sprawę rozpoznawał Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 1760/14 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że w dacie wydania przez Komendanta [...] Policji rozkazu personalnego o obniżeniu M.J. dodatku służbowego oraz w dacie wydania przez Komendanta Głównego Policji zaskarżonego rozkazu personalnego, rozstrzygnięcia te pozostawały w zgodzie z przepisami § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.).

9 Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, iż kontrola sądowa obejmuje także, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., sprawdzenie, czy doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego i wskazał, że każda podstawa wznowieniowa jest tożsama z "naruszeniem prawa" i powinna być brana pod uwagę w toku sądowej kontroli decyzji. Dotyczy to także podstawy, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., a więc również takiej sytuacji, gdy decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

10 Do uchylenia decyzji, w oparciu o którą została wydana inna decyzja, może dojść w wyniku wyroku sądu administracyjnego. Jednakże wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego, który jest nieprawomocny, nie wywiera jeszcze skutku w postaci wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu. W przypadku uchylenia decyzji wyrokiem sądu administracyjnego, przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. wchodzi w grę dopiero po uprawomocnieniu się tego wyroku. Orzeczenie o niewykonywaniu decyzji nie oznacza usunięcia jej z obrotu prawnego. Jest rozstrzygnięciem z dziedziny wykonalności decyzji, która pozostaje w obrocie prawnym. W dniu wydania przez Sąd pierwszej instancji wyroku w niniejszej sprawie, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1967/13, uchylający orzeczenie dyscyplinarne, był nieprawomocny. Ponadto przedmiotowy wyrok nie uprawomocnił się, gdyż wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1134/14 został uchylony i sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

11 Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

12 W uzasadnieniu wyroku powołał treść art. 190 P.p.s.a. i wyjaśnił zawarte w nim sformułowanie – ocena prawna oraz podał, w jakich przypadkach ciążący na wojewódzkim sądzie administracyjnym obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego może być wyłączony.

13 Wskazał, iż Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 1760/14 stwierdził, że w dacie wydania rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji o obniżeniu M.J. dodatku służbowego oraz w dacie wydania przez Komendanta Głównego Policji zaskarżonego rozkazu personalnego przedmiotowe rozstrzygnięcia pozostawały w zgodzie z przepisami § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). W dacie wydania tych rozkazów personalnych w obrocie prawnym funkcjonowało prawomocne orzeczenie o wymierzeniu skarżącemu kary nagany, uprawniające organ do wydania rozkazu personalnego w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego. W tym zakresie stan faktyczny nie uległ zmianie. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1967/13, uchylający orzeczenie dyscyplinarne, został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1134/14. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ponownie rozpoznając skargę M.J. na orzeczenie w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej, wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 100/16 oddalił skargę. Organ w powołanych wyżej przepisach rozporządzenia miał zatem podstawę do obniżenia dodatku służbowego.

14 Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), skargę oddalił.

15 Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł M.J., reprezentowany przez adwokata i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zarzucił:

16 1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

17 - art. 145 § 1 w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a., poprzez brak stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, tym samym naruszenie obowiązku uchylenia zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja oparta jest na rozstrzygnięciu w sposób oczywisty wadliwym i jako taka, wydana została z naruszeniem prawa mającym istotny wpływ na wynik sprawy;

18 - art. 1 § 1 i 2 P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 6 K.p.a., poprzez ich niezastosowanie w sytuacji kiedy w realiach niniejszej sprawy winny znaleźć zastosowanie, w postaci niezapewnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kontroli legalności i zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej, w szczególności polegającej na niezastosowaniu odpowiednich środków w celu usunięcia naruszenia prawa polegającego na wydaniu decyzji o ukaraniu skarżącego karą nagany za rzekome naruszenie dyscypliny służbowej, będącej również przedmiotem niniejszej sprawy (jej stanu faktycznego), w oparciu o nieaktualny stan prawny w chwili orzekania, o ukaraniu tą karą, co stanowi istotne uchybienie zasadzie praworządności, z której wynika, że organy administracyjne obowiązane są stosować przepisy obowiązujące w dniu wydania decyzji oraz wydanej na tej podstawie decyzji obniżającej dodatek służbowy będącej przedmiotem niniejszego postępowania, co spowodowało utrzymanie w obrocie prawnym wadliwych, krzywdzących policjanta decyzji (rozkazów personalnych);

19 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

20 - decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 19 marca 2008 r. w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego Policji w zw. z. § 9 ust 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat , od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego poprzez ich zastosowanie polegające na niepodjęciu przez Sąd odpowiednim czynności zmierzających do usunięcia wadliwej decyzji oraz opartej na tej podstawie decyzji o obniżeniu dodatku służbowego o 20 % stanowiące istotne uszczuplenie wynagrodzenia skarżącego, jak również naruszenie jego podstawowych praw służbowych;

21 - art. 135 P.p.s.a. w zw. z § 71 decyzji nr [...] Komenda Głównego Policji z dnia 5 kwietnia 2013 r., w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego Policji w zw. z § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji poprzez nieprawidłową wykładnię przepisów, polegającą na przyjęciu przez Sąd, że organ poprawnie przeprowadził czynności w przedmiocie wydania rozkazu personalnego o wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej, podczas gdy rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej, nieaktualnej podstawie prawnej, tj. decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 19 marca 2008 r., w sprawie funkcjonowania KSIP, zamiast na obowiązującej na dzień wydania rozkazu personalnego decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 5 kwietnia 2013 r., co w konsekwencji doprowadziło do obniżenia dodatku służbowego skarżącemu o 20 %, podczas gdy Sąd powinien podjąć środki zmierzające do usunięcia naruszenia prawa;

22 - decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 19 marca 2008 r., w związku z § 4 pkt 2 wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r., w sprawie ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych, polegającą na tym, że Sąd dokonał nieuzasadnionego i błędnego przyjęcia, iż organ postępowania, wydając zaskarżone rozstrzygnięcie oparł się na podstawie prawnej (tj. decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji), która zawiera dyspozycje zbliżone do obowiązującego w chwili wydania decyzji uregulowania (tj. decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji), tym samym nie uwzględniono treści wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. zawartych w § 4 pkt 2, stosownie do których enumeratywnie wskazano katalog informacji, które winny zostać zapisane w notatniku służbowym, w którym nie ma faktycznie żadnej wzmianki o obligatoryjnym obowiązku udokumentowania w notatniku służbowym czynności sprawdzenia osób legitymowanych i ich dokumentów w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, podczas dokonania czynności legitymowania tychże osób, co z kolei bezwzględnie świadczy o wadliwości w/w rozstrzygnięcia oraz potrzebie uchylenia i wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji z uwagi na naruszenie przepisów w stopniu absolutnie rażącym, powodujące dla skarżącego, dalsze, negatywne skutki związane treścią § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., w sprawie szczególnych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia zasadniczego w postaci wydania rozkazu personalnego w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego o 20 % otrzymywanej stawki powodujący istotne pokrzywdzenie interesu skarżącego.

23 Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia, poprzez uchylenie w całości zaskarżonego rozstrzygnięcia Komendanta Głównego Policji, jak również poprzedzającego go rozkazu Komendanta [...] Policji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

24 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczył argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów. Przedstawił szczegółowo dotychczasowy przebieg postępowania zarówno w sprawie, której przedmiotem było wymierzenie M.J. kary dyscyplinarnej, jak i w sprawie obniżenia mu dodatku służbowego. Przy czym zauważyć należy, iż przedstawione przez autora skargi kasacyjnej wywody zmierzają do zakwestionowania zasadności orzeczenia wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym o wymierzeniu M.J. kary nagany, którego następstwem było obniżenie dodatku służbowego. W istocie wskazują one na potrzebę badania w sprawie, której przedmiotem jest obniżenie dodatku służbowego, legalności orzeczenia wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym.

25 Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Odnosząc się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów stwierdził, iż są one niezasadne oraz że zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

26 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

27 Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

28 W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Przy czym istota podniesionych w niej zarzutów sprowadza się do zakwestionowania rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który kontrolując legalność decyzji w przedmiocie obniżenia M.J. dodatku służbowego, będącej następstwem orzeczenia o wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej nagany, nie dostrzegł, że było one dotknięte wadliwością dotyczącą stosowania przepisów decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] i [...].

29 Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego są chybione. Decyzja w przedmiocie obniżenia M.J. dodatku służbowego miała charakter związany, gdyż obligatoryjność obniżenia tego dodatku była konsekwencją istnienia w obrocie prawnym prawomocnego orzeczenia o wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej nagany. Stosownie do regulacji zawartej w § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, organ musiał wydać decyzję w przedmiocie obniżenia M.J. dodatku służbowego. W związku z powyższym, wskazywanie w skardze kasacyjnej przez jej autora jako naruszonych decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia 19 marca 2008 r. w sprawie funkcjonowania zestawu centralnych zbiorów informacji tworzących Krajowy System Informacyjny Policji czy nr [...] z dnia 5 kwietnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego, a także wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych stosowanych w postępowaniu dyscyplinarnym w powiązaniu z wyżej wymienionymi przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., dotyczącymi m.in. obniżenia dodatku służbowego, było nieprawidłowe.

30 Przede wszystkim jednak zauważyć należy, iż przedstawione w skardze kasacyjnej uzasadnienie zarzutów naruszenia prawa materialnego w ogóle nie odnosi się do podanych, jako podstawa prawna decyzji w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego, przepisów rozporządzenia, lecz sprowadza się do kwestionowania zasadności wydania w sprawie dyscyplinarnej orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej nagany. Powyższe rozważania upoważniają do stwierdzenia, że sposób sformułowania przez autora skargi kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego i brak ich uzasadnienia w zakresie przedmiotu niniejszej sprawy skutkował niemożnością dokonania przez Naczelny Sąd Administracyjny ich merytorycznej oceny.

31 Na uwzględnienie nie zasługiwały także podane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Wskazać należy, iż także w tym przypadku przedstawiona przez autora skargi kasacyjnej argumentacja mająca uzasadniać zasadność podanych wyżej zarzutów ogranicza się do kwestionowania prawidłowości wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym orzeczenia o wymierzeniu M.J. kary nagany. Tymczasem jak wyżej wyjaśniono kwestia ta nie mogła podlegać rozpoznaniu w sprawie, której przedmiotem jest obniżenie dodatku służbowego.

32 Ponadto zauważyć należy, iż art. 3 § 1 P.p.s.a. jest przepisem o charakterze ustrojowym. Stanowi on, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z kolei zgodnie z art. 1 P.p.s.a. (przepis ten nie zawiera wskazanych przez autora skargi kasacyjnej jednostek redakcyjnych – § 1 i 2), prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Przesłanka wskazująca na naruszenie tego przepisów mogłaby wystąpić, gdyby Sąd pierwszej instancji odmówił rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, nie przeprowadził kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego lub dokonał tej kontroli według kryteriów innych niż zgodność z prawem lub zastosował środek nieprzewidziany w ustawie. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła.

33 Autor skargi kasacyjnej błędnie sformułował również zarzut naruszenia art. 145 § 1 P.p.s.a., bowiem nie zawiera on wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej tego przepisu, która jego zdaniem została naruszona. Przepis art. 145 § 1 P.p.s.a. składa się z trzech punktów, a punkt 1 składa się z liter: "a", "b" i "c". Oznacza to niemożność dokonania przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli zasadności tak określonego zarzutu.

34 Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 135 P.p.s.a. wyjaśnić należy, iż przepis ten dotyczy fazy orzekania i kształtuje kompetencje sądu jedynie w przypadku uwzględnienia skargi. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stwierdził takiej wadliwości kontrolowanych decyzji, które musiałyby skutkować ich uchyleniem. Ponadto przepis ten nie dotyczy uprawnień procesowych stron i w konsekwencji nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej (por. wyroki NSA z dnia: 13 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2615/15, www.cbois.nsa.gov.pl, 12 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1199/12, LEX nr 1305295; 13 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 91/10, LEX nr 672934; 28 maja 2008 r., sygn. akt II FSK 1424/07, LEX nr 488559 i 19 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 2852/14 oraz T. Woś: Komentarz do art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, teza 16, LexisNexis 2012). Skoro w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji uznał, że organy nie dopuściły się naruszenia prawa i oddalił skargę, to zarzut naruszenia powołanego przepisu nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

35 Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 6 K.p.a., który nie został uzasadniony oraz nie wykazano istotnego wpływu naruszenia w/w przepisu na wynik sprawy.

36 Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. podlega oddaleniu.

37 O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 209 P.p.s.a. oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804), z uwzględnieniem stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FPS 4/12 (publ. LEX nr 1226661).