Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2015 r., I OSK 2475/15

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2015 r., I OSK 2475/15

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec po rozpoznaniu w dniu 15 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku L.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi kasacyjnej L.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1071/14 oddalającego skargę L.S. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do opróżnienia lokalu mieszkalnego postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1071/14 oddalił skargę L.S. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do opróżnienia lokalu mieszkalnego.

3 L.S. wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 1 lipca 2014 r. sygn. akt SA/Wa 1071/14 wstrzymał wykonanie zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 kwietnia 2014 r. nr 15/L/14, uwzględniając argumenty skarżącego, iż wykonanie w/w postanowienia pozbawi jego oraz jego rodzinę miejsca zamieszkania. W ocenie strony argumentacja podniesiona przed Sądem pierwszej instancji pozostaje aktualna również na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wobec niskich zarobków skarżącego oraz jego żony (dane w aktach) oraz faktu pozostawania na ich utrzymaniu dwóch synów, nie jest możliwe wynajęcie przez nich lokalu mieszkalnego po cenach rynkowych.

4 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Wniosek zasługuje na uwzględnienie.

6 Po oddaleniu skargi przez wojewódzki sąd administracyjny, strona, która wniosła skargę kasacyjną może wystąpić z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. Uwzględnienie takiego wniosku jest możliwe, jeżeli spełnione są przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.). Z przyjętej wykładni w/w przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dopuszczalne jest również na etapie postępowania kasacyjnego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Lexis Nexis, Warszawa 2006 r., s. 191, uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, publ. ONSAiWSA 2007/4/77).

7 Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien zbadać czy zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że jego wykonanie faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Sąd może zatem wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 p.p.s.a., ale tylko wówczas, jeżeli realne jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Powyższe oznacza, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

8 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w niniejszej sprawie przesłanki ochrony tymczasowej wystąpiły. Jak wynika z akt sprawy i wniosku skarżącego, lokal mieszkalny, co do opróżnienia którego orzekające w sprawie organy wydały zaskarżone postanowienie, jest jedynym miejscem zamieszkania skarżącego. Nie dysponuje on prawem do innego lokalu mieszkalnego i nie posiada środków pieniężnych na zakup czy najem takiego lokalu. W tej sytuacji wykonanie zaskarżonego postanowienia przed rozpoznaniem sprawy mogłoby pozbawić skarżącego miejsca zamieszkania, a tym samym wywołać skutek w postaci trudnych do odwrócenia skutków.

9 Ponadto wskazać należy, że w przypadku wykonania zaskarżonego postanowienia przedmiotowy lokal, pozostający w dyspozycji Komendy [...] Policji, mógłby zostać przyznany innej osobie. W takiej sytuacji, nawet gdyby skarga została uwzględniona i organ byłby zobowiązany do ponownego rozpatrzenia sprawy, możliwość powrotu skarżącego do tego lokalu byłaby znacznie utrudniona, co – niezależnie od powyższych argumentów – wypełnia przesłankę z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2010 r. sygn. akt I OZ 558/10, publ. www.cbois.gov.pl).

10 W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż podane przez skarżącego okoliczności stanowią podstawę do uzyskania ochrony tymczasowej i są one aktualne także na etapie postępowania kasacyjnego. Wstrzymanie wykonania ostatecznego postanowienia organu drugiej instancji oznacza, że postanowienie organu pierwszej instancji, jako nieostateczne, również nie może być wykonane.

11 Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.