Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2016 r., I OSK 2131/14

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2016 r., I OSK 2131/14

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Irena Kamińska (spr.) sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska sędzia del. WSA Marek Wroczyński Protokolant asystent sędziego Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Burmistrza Wadowic od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 maja 2014 r. sygn. akt II SAB/Kr 104/14 w sprawie ze skargi M.K. na bezczynność Burmistrza Wadowic w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1) umorzyć postępowanie kasacyjne; 2) zwrócić Burmistrzowi Wadowic – ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 (słownie: sto) złotych.

Uzasadnienie

2 W dniu 3 lipca 2014 r. Burmistrz Wadowic działając przez profesjonalnego pełnomocnika sformułował skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 maja 2014 r. o sygn. akt II SAB/Kr 104/14 w sprawie ze skargi M.K. na bezczynność Burmistrza Wadowic w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 11 stycznia 2014 r.

3 Pismem z dnia 2 lutego 2016 r. pełnomocnik Burmistrza Wadowic cofnął w jego imieniu skargę kasacyjną od powyższego wyroku.

4 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten ma również odpowiednie zastosowanie do skarg kasacyjnych na mocy art. 193 wskazanej ustawy.

6 Skarżący kasacyjnie może więc rozporządzać skargą kasacyjną po jej wniesieniu, ponieważ jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla sądu. Stanowi to wyraz zasady dyspozycyjności, obowiązującej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast odpowiednie stosowanie w postępowaniu kasacyjnym art. 60 cyt. ustawy oznacza, że należy odmówić uwzględnienia żądania skarżącego w sytuacji, gdy cofnięcie spowodowałoby uprawomocnienie się zaskarżonego wyroku wydanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotkniętym wadą nieważności, którą stosownie do art. 183 tej ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu, niezależnie od granic skargi kasacyjnej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 20 czerwca 2008 r. o sygn. akt II FSK 575/07; 27 czerwca 2008 r. o sygn. akt II FSK 573/07; 23 września 2010 r. o sygn. akt I OSK 1517/10; 18 stycznia 2013 r. o sygn. akt I OSK 959/12).

7 W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, iż zachodzi jakakolwiek przesłanka nieważności postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż dopuszczalne jest cofnięcie skargi kasacyjnej w tej sprawie. Cofnięcie to, w ocenie Sądu, nie służy też obejściu prawa.

8 Skoro cofnięcie skargi kasacyjnej oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego, to postępowanie takie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

9 W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy