Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., I OSK 1620/12

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., I OSK 1620/12

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 maja 2012 r., sygn. akt III SAB/Bd 14/12 o odrzuceniu skargi B. W. na bezczynność Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Regionalny w B. w przedmiocie rozkwaterowania postanawia: oddalić skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 9 maja 2012 r., sygn. akt III SAB/Bd 14/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny Bydgoszczy odrzucił skargę B. W. na bezczynność Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Regionalny w B. w przedmiocie rozkwaterowania.

3 W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji podał, iż pismem z dnia 12 października 2010 r. B. W. złożyła skargę na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Administracji Mieszkaniowej w B., wnosząc o zobowiązanie organu do wydania decyzji dotyczącej rozkwaterowania.

4 Wyrokiem z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt II SAB/Bd 65/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zobowiązał Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Administracji Mieszkaniowej w B. do wydania, w terminie jednego miesiąca od dnia zwrotu akt z prawomocnym wyrokiem decyzji, o której mowa w art. 41a ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r., Nr 206, poz. 1367; ze zm.).

5 Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Administracji Mieszkaniowej w B. od powyższego orzeczenia, Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 3 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 1980/11, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu orzeczenia NSA stwierdził, że w dacie złożenia wniosku, organ nie miał obowiązku załatwić go w drodze decyzji, ani w innej formie przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i z tego względu nie można organowi postawić zarzutu bezczynności.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny, ponownie rozpatrując sprawę, uznał, że skarga podlega odrzuceniu.

7 Sąd stwierdził, iż sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej jako: "p.p.s.a."

8 Sąd wskazał, iż stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Sąd jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu. Skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko, jeżeli organ administracji publicznej, będąc do tego prawnie zobowiązanym nie podejmuje decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie w sprawie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 4) oraz pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnej sprawie (pkt 4a).

9 Sąd podkreślił, iż wyrokiem z dnia 3 stycznia 2012 r., sygn. akt sprawy I OSK 1980/11, Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, iż obowiązujący w dacie złożenia wniosku o rozkwaterowanie przepis art. 18 ustawy z dnia 20 maja 1976r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (t.j. Dz.U. z 1992 r. Nr 5, poz. 19; ze zm.) nie przewidywał załatwienia spraw regulowanych przez ten przepis w formie decyzji administracyjnej, ani w innej formie przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a., co w świetle treści art. 190 p.p.s.a., wiązało Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy.

10 Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła B. W., reprezentowana przez radcę prawnego.

11 Postanowienie zaskarżono w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. polegające na uznaniu za niedopuszczalną skargi na bezczynność w sytuacji, gdy organ administracji winien był wydać decyzję administracyjną.

12 W oparciu o powyższy zarzut kasacyjny wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasadzenie kosztów postępowania.

13 W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Administracji Mieszkaniowej w B. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

14 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

15 Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i w związku z tym podlegała oddaleniu.

16 Przepis art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. stanowi, że skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przysługuje do sądu administracyjnego w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zatem z przepisu tego wynika, że wniesienie skargi na bezczynność organów możliwe jest w przypadkach wskazanych w pkt 1-4a powyższego przepisu, a zatem w sprawach w których są wydawane decyzje (pkt 1) i postanowienia (pkt 2 i 3) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności inne niż określone w pkt 1-3, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), a także w sprawach w których mogą być wydawane w indywidualnych sprawach pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego (pkt 4a).

17 Innymi słowy można stwierdzić, że skarga na bezczynność dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa i dotyczy sytuacji, w których organy administracji nie podejmują nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Zatem przyjąć należy, że warunkiem dopuszczalności skargi jest istnienie podstawy prawnej do określonego zachowania organu.

18 W niniejszej sprawie wyrokiem z dnia 3 stycznia 2012 r., sygn. akt sprawy I OSK 1980/11, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż w dacie złożenia wniosku przez skarżącą Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Administracji Mieszkaniowej w Bydgoszczy nie miał obowiązku załatwić go w drodze decyzji, ani w innej formie przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a.

19 Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż Sąd I instancji będąc związanym wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w powyższym wyroku - stosownie do treści art. 190 p.p.s.a. - zasadnie postanowił o odrzuceniu skargi.

20 Z tych wszystkich względów, uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 w związku z art. 182 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

21 Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Administracji Mieszkaniowej w B. o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, albowiem brak jest podstaw prawnych do zasądzenia na rzecz strony przeciwnej kosztów postępowania kasacyjnego w przypadku odrzucenia skargi kasacyjnej. Przypomnieć należy, iż art. 199 p.p.s.a. stanowi, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy przepis szczególny stanowi inaczej. W dyspozycji art. 209 p.p.s.a. ustawodawca wskazał, że wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu o którym mowa w art. 201, 203 i 204 p.p.s.a. Oznacza to, że nie ma podstaw do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach kończących postępowanie, niż wskazane w wyżej wymienionych przepisach.