Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2020 r., I OSK 1417/19

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2020 r., I OSK 1417/19

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marian Wolanin (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędzia del. WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 grudnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wr 330/18, w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 23 maja 2018 r. nr SKO/41/RD-8/2018 w przedmiocie obciążenia kosztami usunięcia pojazdu: I. uchyla zaskarżony wyrok, II. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Jelenia Góra z 6 września 2017 r., nr 145/SM/2017, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze na rzecz A. K. kwotę 1988 (jeden tysiąc dziewięćset osiemdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym wyrokiem z 12 grudnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wr 330/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z 23 maja 2018 r., nr SKO/41/RD-8/2018, w przedmiocie obciążenia kosztami usunięcia pojazdu.

3 W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, że dnia 18 lipca 2015 r. na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu nr 242/2015, wydanej przez funkcjonariusza Komendy Miejskiej Policji w Jeleniej Górze, pojazd marki Peugeot o nr rej. [...], którego właścicielem w dniu usunięcia był A. K. a użytkownikiem P. T., został odholowany z ul. [...] w J. na parking strzeżony przy ul. [...] z powodu naruszenia przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017, poz. 1260). Pojazd nie został odebrany przez właściciela w terminie 3 miesięcy od dnia usunięcia, pomimo prawidłowego powiadomienia go o obowiązku odbioru i skutkach jego zaniechania. W związku z nieodebraniem pojazdu w wymaganym przez prawo terminie Miasto Jelenia Góra - zgodnie z art. 130a ust 10 ustawy - Prawo o ruchu drogowym - wystąpiło do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu marki Peugeot o nr rej. [...]. Postanowieniem z 11 stycznia 2016 r. Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział I Cywilny orzekł o przepadku przedmiotowego pojazdu na rzecz Miasta Jeleniej Góry. Prawomocność postanowienia została stwierdzona 13 lutego 2016 r. W dniu 21 października 2016 r. pojazd został przekazany do stacji demontażu i zutylizowany. Następnie decyzją z 20 marca 2017 r. Prezydent Jeleniej Góry orzekł o zapłacie solidarnie przez A. K. i P. T. kosztów związanych z usunięciem z drogi, przechowywaniem i wyceną spornego pojazdu w łącznej kwocie 8.675,00 zł.

4 W wyniku rozpatrzenia odwołania A. K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze decyzją z 28 czerwca 2017 r. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Jeleniej Góry z 20 marca 2017 r. w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z 6 września 2017 r. Prezydent Jeleniej Góry ponownie orzekł o zapłacie kosztów związanych z usunięciem z drogi, przechowywaniem i wyceną spornego pojazdu. W wyniku odwołania A. K., który zarzucił m.in. niewzięcie przez organ pod uwagę umowy sprzedaży samochodu z 16 maja 2014 r. na rzecz innej osoby, decyzją z 23 maja 2018 r., nr SKO/41/RD-8/2018, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze po pierwsze uchyliło w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji, po drugie orzekło o zapłacie solidarnie przez A. K. oraz P. T. kwoty 8.675,00 zł tytułem kosztów usunięcia z drogi publicznej oraz przechowywania pojazdu marki Peugeot, nr rejestracyjny [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił m.in., że A. K. był uczestnikiem postępowania w przedmiocie przepadku przedmiotowego pojazdu i na żadnym etapie tego postępowania przed sądem powszechnym nie zgłosił zarzutów odnośnie prawa własności do pojazdu. A. K. nie zawiadomił również starosty o zbyciu pojazdu, zgodnie z art. 78 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. W ocenie Kolegium, podstawowym, przesadzającym dowodem w sprawie jest prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze, w którym Sąd orzekł przepadek spornego pojazdu oraz jednocześnie ustalił, że jego właścicielem był A. K. Kolegium wskazało przy tym na treść art. 365 § 1 kpc. Dodatkowo przywołało orzecznictwo sądów administracyjnych zgodnie z którym postanowienie o przepadku pojazdu ma charakter prejudycjalny dla sprawy własności pojazdu.

5 Oddalając skargę A. K. na decyzję organu odwoławczego Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że sąd cywilny orzekając przepadek samochodu na podstawie art. 130a ust. 10e ustawy - Prawo o ruchu drogowym zobligowany jest zbadać wszystkie przesłanki do jego orzeczenia. Musi więc stwierdzić czy prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia i wyjaśnić czy powiadomienie zawierało pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu. Dodatkowo Sąd bada czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Wymienione okoliczności, które sąd cywilny zobligowany jest przeanalizować wydając orzeczenie o przepadku wskazują, że każdorazowo orzeka on o przepadku samochodu wobec aktualnego właściciela pojazdu. Dodatkowo podkreślenia wymaga, że właściciel przed wydaniem postanowienia o przepadku jest wielokrotnie informowany o okolicznościach sprawy w tym skutkach nieodebrania samochodu w zakreślonym przez prawo terminie. W rozpoznawanej sprawie prawomocnym (od dnia 13 lutego 2016 r.) postanowieniem z 11 stycznia 2016 r., sygn. akt I Ns 1992/15, Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział I Cywilny orzekł przepadek na rzecz Miasta na prawach powiatu Jeleniej Góry samochodu marki Peugeot 306 o numerze rejestracyjnym [...], zasądził od uczestnika postępowania A. K. na rzecz wnioskodawcy Miasta na prawach powiatu Jeleniej Góry kwotę 40 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że: "Pismem z 24 września 2015 r. Komenda Miejska Policji skutecznie powiadomiła uczestnika postępowania, jako właściciela pojazdu o skutkach nieodebrania samochodu z parkingu strzeżonego." Sąd stwierdził również, że: "odpis wniosku o orzeczenie przepadku wraz z odpisami załączników został skutecznie doręczony A. K. z zobowiązaniem do ustosunkowania się w terminie 14 dni na piśmie w dwóch egzemplarzach, pod rygorem uznania za przyznane twierdzeń wnioskodawcy. Wyznaczony termin upłynął bezskutecznie, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru".

6 Zgodnie z art. 365 § 1 kpc, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej. Oznacza to, że inne sądy, organy państwowe oraz organy administracji publicznej, rozstrzygające w sprawach innych niż karne (art. 365 § 2 kpc) nie mogą dokonać odmiennej oceny prawnej roszczenia, ale także nie mogą dokonać odmiennych ustaleń faktycznych. W wyroku z 5 października 2012 r., sygn. akt IV CSK 67/12, Sąd Najwyższy wskazał, że związanie treścią prawomocnego orzeczenia oznacza nakaz przyjmowania przez podmioty wymienione w art. 365 § 1 kpc, że w objętej orzeczeniem sytuacji faktycznej, stan prawny przedstawia się tak, jak to wynika z sentencji wiążącego orzeczenia. W konkretnym przypadku związanie to rozciąga się na motywy wyroku w takich granicach, w jakich stanowią one konieczne uzupełnienie rozstrzygnięcia niezbędne dla wyjaśnienia jego zakresu, w jakim indywidualizują one sentencję - jako rozstrzygnięcie o przedmiocie sporu. Wyrazem statuowanej tym przepisem prawomocności materialnej orzeczenia jest konieczność brania jej pod uwagę w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, która nie może podlegać już ponownemu badaniu. Dodatkowo należy przywołać rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego z 4 lutego 2011 r., sygn. akt III CSK 161/10, zgodnie z którym określony w art. 365 kpc zakres związania sądu treścią prawomocnego orzeczenia oznacza natomiast zakaz dokonywania ustaleń sprzecznych z uprzednio osądzoną kwestią a nawet niedopuszczalność prowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego. Moc wiążąca jest przedmiotem rozpoznania wtedy, gdy rozpoznawana jest inna sprawa, a kwestia rozstrzygnięcia wcześniejszym wyrokiem stanowi zagadnienie wstępne. Odnosi się ona, po pierwsze do faktu istnienia prawomocnego orzeczenia, i po drugie do waloru prawnego rozstrzygnięcia zawartego w treści orzeczenia. Skutkiem pozytywnym jest to, że rozstrzygnięcie zawarte w orzeczeniu stwarza taki stan prawny, jaki z niego wynika, czyli sądy rozpoznające spór muszą przyjmować, że dana kwestia kształtuje się tak, jak to przyjęto we wcześniejszym prawomocnym orzeczeniu. W kolejnym zatem postępowaniu, w którym pojawi się ta sama kwestia, nie może być już badana. Związanie dotyczy sentencji wyroku i motywów w tych granicach, jakie stanowią konieczne uzupełnienie rozstrzygnięcia. W konsekwencji nikt nie może kwestionować faktu istnienia prawomocnego wyroku i jego treści. Podobnie wypowiedział się Sąd Najwyższy w wyrokach z: 10 lutego 2010 , sygn. akt II PK 212/09, z 16 lipca 2009 r., sygn. akt I CSK 456/08 oraz w postanowieniu z 3 lutego 2010, sygn. akt II CSK 414/09.

7 W rozpoznawanej sprawie Sąd Rejonowy Wydział I Cywilny w Jeleniej Górze przyjął, że w myśl art. 130a ust. 10e zostały spełnione wszystkie przesłanki do orzeczenia przepadku samochodu marki Peugeot 306 o nr rej. [...] ustalając tym samym, że właściciel lub osoba uprawniona została prawidłowo powiadomiona o możliwości odebrania pojazdu. Prawomocne postanowienie tego Sądu Rejonowego ma rozstrzygające znaczenie dla przejścia prawa własności spornego samochodu i wiąże Sąd oraz organy orzekające w tej sprawie. W ocenie Sądu I instancji, organ I instancji miał pełne prawo przyjąć że to skarżący jest zobligowany do uiszczenia kosztów wynikających z usunięcia, przechowywania, oszacowania oraz sprzedaży pojazdu, jako właściciela samochodu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Sąd administracyjny, jak również organy administracji publicznej, związane są prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze Wydziału I Cywilnego sygn. akt I Ns 1992/15. Skarżący będący uczestnikiem toczącego się postępowania przed Sądem Rejonowym w Jeleniej Górze doprowadził do uprawomocnienia się postanowienia orzekającego przepadek spornego samochodu na rzecz miasta na prawach powiatu Jeleniej Góry, pomimo, że z uzasadnienia tego postanowienia bezspornie wynikało, że odpis wniosku o orzeczenie przepadku wraz odpisami załączników został mu doręczony, z bezskuteczną prośbą o ustosunkowanie się do jego treści, oraz, że w piśmie z 24 września 2015 r. Komenda Miejska Policji w Jeleniej Górze informowała skarżącego (jako właściciela Peugeota 306 o numerze rejestracyjnym [...]) o skutkach nieodebrania spornego samochodu z parkingu. Sąd I instancji stwierdził więc, że skarżący nie zakwestionował treści uzasadnienia postanowienia Sądu Cywilnego. Skarżący nie odniósł się także do pisma Komendy Miejskiej Policji z 24 września 2015 r. oraz do wysłanego mu przez Sąd Cywilny wniosku o orzeczenie przepadku pojazdu z 3 listopada 2015 r. pomimo, że dysponował umową sprzedaży z 16 maja 2014 r., zgodnie z którą właścicielem tego pojazdu był D. P. Nie uszło również uwadze Sądu I instancji, że z historii ubezpieczenia OC zawartej w Bazie Krajowego Systemu Informacji Policji wynika, że skarżący widniał jako właściciel pojazdu - Peugeot 306 o numerze rejestracyjnym [...]. Skarżący pomimo, że sprzedał samochód w dniu 16 maja 2014 r., nie zgłosił tego faktu zakładowi ubezpieczeń. Skarżący również nie poinformował Starosty, wbrew obowiązkowi wynikającemu z treści art. 78 ust. 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, o zbyciu tego pojazdu.

8 W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik skarżącego zarzuciła naruszenie przepisów proceduralnych, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

9 - art. 7 i art. 77 § 1 kpa przez wydanie decyzji bez uwzględnienia aktualnego stanu faktycznego w dacie orzekania, w szczególności błędne ustalenie, że w dacie usunięcia pojazdu tj. 18 maja 2015 r. skarżący był właścicielem pojazdu marki Peugeot nr rej. [...],

10 - art. 75 § 1 kpa przez pominięcie dowodu z umowy kupna-sprzedaży z dnia 16 maja 2014 r.

11 W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

12 - art. 130a ust. 10h i 10i ustawy z dnia 2 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, przez nałożenie na skarżącego obowiązku pokrycia kosztów usunięcia, przechowania i wyceny wartości pojazdu od dnia usunięcia do dnia utylizacji przedmiotowego pojazdu, mimo że w dacie wydania decyzji usunięcia pojazdu skarżący nie był właścicielem pojazdu,

13 - art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 2 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, przez jego błędną interpretację i uznanie, że niedochowanie obowiązku zgłoszenia faktu sprzedaży pojazdu w terminie 30 dni powoduje negatywne konsekwencje dla skarżącego, podczas gdy obowiązek ten ma jedynie charakter porządkowy i nie wpływa na ważność zawartej umowy kupna-sprzedaży pojazdu.

14 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację mającą przemawiać za uchyleniem zaskarżonego wyroku.

15 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

16 Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie ale tylko w zakresie zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 2 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, jako przepisu prawa materialnego. Zarówno bowiem treść zarzutów kasacyjnych naruszenia przepisów proceduralnych, jak i ich uzasadnienie wskazują na ich postawienie organom administracji. Tymczasem, z zestawienia treści art. 173 § 1, art. 174 i art. 176 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.) – dalej ppsa wynika, że przedmiotem zarzutów kasacyjnych powinno być orzeczenie sądu administracyjnego I instancji. Ze złożonej w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej nie wynika, które przepisy procedury sądowoadministracyjnej zostały naruszone przez Sąd I instancji.

17 Również zarzut kasacyjny naruszenia przez Sąd I instancji art. 130a ust. 10h i 10i ustawy - Prawo o ruchu drogowym nie zasługiwał na uwzględnienie, jako niespełniający wymagań określonych w art. 174 pkt 1 ppsa. Zgodnie z tym przepisem, skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Tymczasem, w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przez Sąd I instancji powołanego wyżej art. 130a ust. 10h i 10i bez wskazania, czy zarzut ten dotyczy błędnej wykładni, czy też niewłaściwego zastosowania tego przepisu.

18 Zgodnie natomiast z art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić starostę w terminie nieprzekraczającym 30 dni o nabyciu lub zbyciu pojazdu. W chwili zawarcia umowy zbycia pojazdu przez skarżącego, na którą powoływał się w postępowaniu przed organami administracji i Sądem I instancji, tj. w dniu 16 maja 2014 r., przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym nie przewidywały jakichkolwiek ujemnych skutków prawnych wobec skuteczności przeniesienia prawa własności pojazdu w razie niezgłoszenia tej okoliczności właściwemu staroście.

19 Nie ma więc podstaw prawnych do wywodzenia z zaniechania przez skarżącego wykonania przez niego obowiązku określonego w art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, że zawarcie umowy zbycia pojazdu w dniu 16 maja 2014 r. - jeżeli rzeczywiście do tego doszło - mogło nie skutkować przeniesieniem prawa własności do tego pojazdu.

20 Dowodem przysługiwania skarżącemu prawa własności przedmiotowego pojazdu nie jest też postanowienie Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze Wydział I Cywilny z 11 stycznia 2016 r., sygn. akt I Ns 1992/15, zawierające w sentecji rozstrzygnięcie o przepadku samochodu marki Peugeot 306 o nr rej. [...] na rzecz Miasta Jelenia Góra oraz rozstrzygnięcie o zasądzeniu od uczestnika postępowania A. K. na rzecz wnioskodawcy kwoty 40 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowienie to wydane zostało w postępowaniu nieprocesowym na podstawie art. 6106 i art. 6107 kpc o przepadek pojazdu. Zgodnie zaś z art. 365 § 1 w zw. z art. 13 § 2 kpc, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

21 Przedmiotem prawomocności materialnej wynikającej z powołanego art. 365 § 1 kpc jest wyłącznie ostateczny rezultat rozstrzygnięcia, a nie przesłanki, które do niego doprowadziły. Wprawdzie według Sądu Najwyższego (por. cytowane przez Sąd I instancji wyroki: z 5 października 2012 r., sygn. akt IV CSK 67/12 oraz z 4 lutego 2011 r. sygn. akt III CSK 161/10), w konkretnym przypadku związanie [w myśl art. 365 § 1 kpc] rozciąga się na motywy wyroku w takich granicach, w jakich stanowią one konieczne uzupełnienie rozstrzygnięcia niezbędne dla wyjaśnienia jego zakresu, w jakim indywidualizują one sentencję - jako rozstrzygnięcie o przedmiocie sporu, czyli związanie dotyczy sentencji wyroku i motywów w tych granicach, jakie stanowią konieczne uzupełnienie rozstrzygnięcia.

22 Pogląd ten nie ma jednak znaczenia w niniejszej sprawie, ponieważ z treści sentencji postanowienia Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze Wydział I Cywilny z 11 stycznia 2016 r., sygn. akt I Ns 1992/15, nie wynika, aby skarżący był właścicielem przedmiotowego pojazdu. Sąd orzekł bowiem jedynie o przepadku pojazdu na rzecz Miasta Jelenia Góra, dlatego motywy uzasadnienia tego postanowienia tylko w takim zakresie są wiążące, w jakim mogą stanowić konieczne uzupełnienie rozstrzygnięcia o przepadku. Ponadto, z art. 130a ust.10d ustawy - Prawo o ruchu drogowym wynika, że starosta może wystąpić do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu gdy w terminie 4 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu nie został ustalony jego właściciel lub osoba uprawniona do jego odbioru, mimo że w jej poszukiwaniu dołożono należytej staranności. Przepis art. 130a ust. 10e powołanej ustawy stanowi zaś, że w sprawach o przepadek pojazdu sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Z zestawienia obu przepisów wynika, że orzeczenie o przepadku pojazdu może być wydane także wtedy, gdy właściciel tego pojazdu nie zostanie ustalony.

23 Nie ma więc w niniejszej sprawie żadnych racji jurydycznych przemawiających za unaniem, że motywy uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze Wydział I Cywilny z 11 stycznia 2016 r. dotyczące ustalenia, że skarżący był właścicielem przedmiotowego pojazdu w chwili orzekania o jego przepadku na rzecz Miasta Jelenia Góra, stanowią konieczne uzupełnienie rozstrzygnięcia i przez to są objęte wiążącą mocą prawną w rozumieniu art. 365 § 1 kpc. Ustalenie sądu cywilnego dotyczące kwestii właścicielskich przedmiotowego pojazdu nie było bowiem przedmiotem rozstrzygnięcia, a co najwyżej przedmiotem rozważań zawartych w uzasadnieniu.

24 Wydanie przez Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział I Cywilny postanowienia z 11 stycznia 2016 r. nie zwalniało zatem organów administracji od dokonania własnych ustaleń faktycznych dotyczących właściciela przedmiotowego pojazdu w postępowaniu służącym określeniu wysokości pokrycia kosztów usunięcia, przechowania i oszacowania tego pojazdu. Organy administracji miały więc obowiązek - wynikający z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa - przeprowadzenia własnego postępowania dowodowego w zakresie ustalenia właściciela przedmiotowego pojazdu albo innej osoby uprawnionej do dysponowania tym pojazdem, zobowiązanych do pokrycia kosztów jego usunięcia, przechowania i oszacowania, stosownie do art. 130a ust. 10h i 10i ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Nałożenie obowiązku poniesienia powołanych kosztów może bowiem nastąpić tylko na taką osobę, co do której zostanie bezspornie wyjaśnione i ustalone, że jest osobą zobowiązaną w świetle powołanego wyżej art. 130a ust. 10h i 10i ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

25 W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 ppsa, uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznając skargę, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 193 ppsa, uchylił decyzje organów obu instancji.

26 O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 oraz art. 200 i art. 205 § 2 ppsa.