Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2006 r., I OSK 1346/05

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2006 r., I OSK 1346/05

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Izabella Kulig-Maciszewska Sędziowie NSA Leszek Włoskiewicz (spr.) Małgorzata Pocztarek Protokolant Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 20 października 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Brochów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 08 czerwca 2005r. sygn. akt I SA/Wa 647/04 w sprawie ze skargi Burmistrza Miasta Sochaczewa na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia 02 lutego 2004r. nr KKU-13-15/04 w przedmiocie przekazania mienia gminie 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Gminy Miejskiej Sochaczew na rzecz Gminy Brochów kwotę 340zł (trzysta czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – uwzględniając skargę Burmistrza Miasta Sochaczewa – wyrokiem z dnia 8 czerwca 2005 r. I SA/Wa 647/04 stwierdził nieważność decyzji Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia 2 lutego 2004 r. KKU-13-15/04 w jej punkcie drugim, tj. w punkcie, którym Komisja – po uchyleniu w punkcie pierwszym trzech decyzji Wojewody Mazowieckiego, w tym dwóch z dnia 23 października 2003 r. oraz z dnia 3 listopada 2003 r. o numerach 63206, 63207 i 63211, przekazujących gminie miejskiej Sochaczew prawo własności nieruchomości gruntowych stanowiących działki nr 19, 28, 55, 96, 99, 112, 123 w obrębie Konary Łęg (pierwsza decyzja), oraz działki nr 96, 97, 104 w obrębie Wólka Smolana (druga decyzja), z odmową przekazania tych nieruchomości Gminie Brochów (trzecia decyzja) – na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym oraz ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) - orzekła o przekazaniu gminom Brochów i Sochaczew prawa współwłasności wszystkich nieruchomości w częściach ułamkowych, po ½ w odniesieniu do każdej z nieruchomości.

3 Będąca przedmiotem przekazania nieruchomości mieszczą nie należące do części składowych gruntu urządzenia wodne służące zaopatrzeniu w wodę, które w znacznej części nabyła Gmina Sochaczew, wraz z prawem użytkowania wieczystego gruntu, jej zaś zakład wodociągów i kanalizacji dostarcza wodę mieszkańcom obydwu gmin.

4 Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa uznała, że jeżeli mienie jest ściśle związane z realizacją zadań obydwu gmin, określonych w art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 maja 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) – jednakowe udziały własnościowe są konsekwencją z jednej strony poczynienia przez Gminę Sochaczew znacznych nakładów finansowych na spornym mieniu, a z drugiej lokalizacją urządzeń wodociągowych i poborem wody do tych urządzeń na terenie Gminy Brochów.

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, z kolei, że – jeżeli obydwie gminy od dawna realizują swoje zadania dotyczące zaopatrzenia mieszkańców w wodę – celem ich wystąpienia o przekazanie mienia nie była realizacja zadań własnych "lecz zmiana beneficjenta prawa użytkowania wieczystego, a więc pomniejszenia wydatków gminy", doszło zatem – w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. – do rażącego naruszenia art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r., gdyż ratio legis tego przepisu nie jest przysporzenie gminie majątku, czy też zmniejszenie wydatków na realizację zadań.

6 Wnosząc skargę kasacyjną Gmina Brochów jako jej podstawę przytoczyła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych "poprzez mylne przyjęcie, iż przepis ten nie spełnia wymagań podstawy prawnej dla działania organu administracji publicznej w tej sprawie i w konsekwencji skutkuje nieważnością decyzji wydanej w oparciu o taką normę prawnomaterialną – na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a."

7 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono przede wszystkim, że gmina – aby wykonywać swoje ustawowe zadania – musi zostać odpowiednio wyposażona, w tej sprawie zaś chodzi o mienie służące potrzebom dwóch gmin, które powinno stać się wspólną własnością w częściach ułamkowych.

8 W odpowiedzi na skargę kasacyjną Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o jej uwzględnienie zarówno dlatego, że każdy ustawowy przepis będący podstawą nabycia mienia przez gminę, w tym art. 5 ust. 4, ze swej istotny ma na celu przysporzenie majątkowe, oraz dlatego, iż nie wiadomo na czym polega naruszenie tego przepisy, zwłaszcza naruszenie rażące.

9 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10 Skarga kasacyjna ma usprawiedliwioną podstawę.

11 Stosownie do art. 5 ust. 4 Przepisów wprowadzających ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, gminie, na jej wniosek, może być przekazane mienie ogólnonarodowe (państwowe) inne niż wymienione w ust. 1–3, jeżeli jest ono związane z realizacją jej zadań.

12 Inaczej niż stanowi art. 5 ust. 3 powołanej ustawy – w którym jest mowa o mieniu niezbędnym do wykonywania zadań gminy – w świetle art. 5 ust. 4 jedynym warunkiem przekazania mienia jest związek z realizacją zadań gminy, w tej sprawie nie kwestionowany.

13 Nie znajduje zatem uzasadnienia prawnego przekonanie, aby możliwość realizacji zadań gminy na mieniu nie będącym jej własnością – dowodząca tylko, że mienie nie jest jej niezbędne, chociaż potrzebne – wyłączała zastosowanie art. 5 ust. 4.

14 Nie znajduje również uzasadnienia prawnego przekonanie, aby celom art. 5 ust. 4 nie było przysporzenie gminie majątku, gdyż taki jest właśnie cel wszystkich przepisów komunalizacyjnych, które dotychczasowe mienie ogólnonarodowe (państwowe) przekształcają w mienie gminne (komunalne).

15 Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.