Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2010 r., I OSK 1341/09

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2010 r., I OSK 1341/09

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędziowie sędzia NSA Jolanta Rajewska sędzia del. WSA Maria Werpachowska (spr.) Protokolant Agnieszka Gugała-Szczerbicka po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 czerwca 2009 r. sygn. akt IV SA/Gl 262/09 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 17 czerwca

3 2009 r. sygn. akt IV SA/Gl 262/09 oddalił skargę M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego.

4 Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy.

5 Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r.,

6 nr [...], działając na podstawie art. 106 ust. 1 i art. 13 ust. 2 ustawy

7 z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.), zawiesił od dnia [...] kwietnia 2006 r. na czas tymczasowego aresztowania M. W. przysługujące mu prawo do zasiłku stałego i składki na powszechne ubezpieczenie zdrowotne przyznane decyzją z dnia [...] maja 2004 r. zmienioną kolejnymi decyzjami.

8 W odwołaniu M. W. domagał się uchylenia powyższej decyzji podnosząc, że nie został pozbawiony wolności prawomocnym wyrokiem. Argumentował, iż również osoba tymczasowo aresztowana ma potrzeby, których

9 nie może zaspokoić, gdyż nie dysponuje żadnymi środkami pieniężnymi.

10 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...] października 2006 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wskazało, że stosownie do art. 13 ust. 2 ustawy

11 o pomocy społecznej, osobie tymczasowo aresztowanej zawiesza się prawo

12 do świadczeń z pomocy społecznej i za okres tymczasowego aresztowania nie udziela

13 się tych świadczeń. Natomiast z bezsprzecznych ustaleń faktycznych, niekwestionowanych przez stronę, wynika, że została ona tymczasowo aresztowana

14 w dniu [...] kwietnia 2006 r. Tym samym zachodzą przesłanki do zawieszenia od dnia

15 [...] kwietnia 2006 r., na czas tymczasowego aresztowania, prawa do świadczenia

16 w postaci zasiłku stałego i składki na ubezpieczenie zdrowotne przyznanych decyzją

17 z dnia [...] maja 2004 r.

18 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. W. wniósł o uchylenie powyższej decyzji, przywołując argumenty przedstawione w odwołaniu, wskazując nadto na niemożność wywiązania się ze zobowiązań czynszowych

19 i alimentacyjnych oraz niemożność uzyskania zatrudnienia z powodu inwalidztwa.

20 Organ wniósł o oddalenie skargi, powołując się na dotychczasowe ustalenia.

21 Wyrokiem z dnia 26 lipca 2007 r., wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 1341/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę, stwierdzając,

22 że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem

23 z dnia 20 lutego 2009 r. o sygn. akt I OSK 477/08 uchylił przywołany wyrok z dnia

24 26 lipca 2007 r. z powodu pozbawienia skarżącego możności obrony swych praw

25 i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania.

26 Na rozprawie, pełnomocnik skarżącego domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację

27 art. 13 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, który ma zastosowanie dopiero przy rozpatrywaniu wniosku osoby tymczasowo aresztowanej starającej się o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej a nie już pobierającej to świadczenie, na podstawie prawomocnej decyzji administracyjnej oraz powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2007 r. o sygn. akt I SA/W

28 a 2007/06.

29 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalając wyrokiem z dnia

30 17 czerwca 2009 r. sygn. akt IV SA/GL 262/09, na podstawie art. 151 ustawy Prawo

31 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę M. W.

32 w uzasadnieniu stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem. Sąd wskazał, że przepis art. 13 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewiduje żadnych wyjątków od przyjętej reguły. Podkreślono, że organ administracji stwierdzając spełnienie przesłanki, o której mowa w tym przepisie, jest nim związany i nie ma możliwości działania w sposób uznaniowy.

33 Zdaniem Sądu, ratio legis przywołanego przepisu sprowadza się do tego,

34 by osobom przebywającym w aresztach nie udzielać świadczeń z pomocy społecznej, gdyż w tym okresie nie są one obciążone troszczeniem się o swoje wyżywienie, stan zdrowia i zakwaterowanie. W areszcie mają bowiem zapewnioną podstawową egzystencję, o którą nie muszą same zabiegać. Zatem osoby te zwolnione

35 są z zaspokajania swoich niezbędnych potrzeb bytowych własnym staraniem.

36 W konsekwencji nie ma uzasadnionych podstaw do udzielania im dodatkowego wsparcia w ramach świadczeń z pomocy społecznej.

37 Sąd wskazał, że celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie same pokonać. Nadto, zadaniem polityki społecznej jest wspieranie takich osób w dążeniu do zaspokajania niezbędnych potrzeb życiowych. Mając na uwadze cel jaki ma spełniać opieka społeczna, istnieją podstawy do rozróżnienia uprawnień osób, które z powodów losowych znalazły się w niedostatku, od osób, które są aresztowane i oskarżone

38 o popełnienie przestępstwa.

39 Powołany wyżej przepis jednoznacznie wskazuje, że wolą ustawodawcy było pozbawienie możliwości uzyskiwania wsparcia ze środków pomocy społecznej,

40 w okresie stosowania wobec osoby uprawnionej do tych świadczeń środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania.

41 Sąd nie podzielił stanowiska wyrażonego w powołanym przez pełnomocnika strony wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2007 r. o sygn. akt I SA/Wa 2007/06. Za bezsporne uznał, że skarżący od dnia

42 [...] kwietnia 2006 r. pozostawał tymczasowo aresztowany na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] kwietnia 2006 r. o sygn. akt [...]. W tej sytuacji organ administracji był zobowiązany do zawieszenia prawa do pobieranych przez skarżącego świadczeń. Podnoszone w skardze okoliczności dotyczące trudnej sytuacji materialnej skarżącego nie mogły odnieść oczekiwanego rezultatu.

43 Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia

44 17 czerwca 2009 r. sygn. akt IV SA/Gl 262/09 skargę kasacyjną sporządzoną przez radcę prawnego wniósł M. W. Zaskarżając wyrok w całości pełnomocnik wniósł o jego zmianę poprzez rozpoznanie skargi i uchylenie decyzji SKO w Katowicach oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora MOPS w W. lub ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu

45 w postępowaniu przed NSA oraz w postępowaniu przed WSA w Gliwicach.

46 Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

47 1. naruszenie art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej poprzez błędną jego wykładnię polegająca na przyjęciu, że za czas tymczasowego aresztowania przyznane już prawomocną decyzją prawo do zasiłku stałego ulega zawieszeniu,

48 2. naruszenie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

49 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz art. 193 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.), których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

50 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik podniósł, iż strona nie podziela poglądu wyrażonego w zaskarżonym wyroku. Powołując się na wyrok WSA

51 w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 2007/06 wskazał,

52 że orzecznictwo sądowoadministracyjne jest w tego rodzaju sprawach niejednolite.

53 W ocenie kasatora treść art. 13 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej jest niejednoznaczna i budzi liczne kontrowersje w zakresie jego interpretacji.

54 Zdaniem skarżącego kasacyjnie w przepisie tym chodzi o prawo do zasiłku

55 z opieki społecznej jeszcze nie nabyte w dacie zastosowania aresztu tymczasowego. Świadczy o tym sformułowanie użyte przez ustawodawcę, że "osobie tymczasowo aresztowanej zawiesza się prawo do świadczeń z opieki społecznej", co oznacza,

56 że w okresie tymczasowego aresztowania nie można takiej osobie ustalić prawa do świadczeń z opieki społecznej. Kasator podał, że zgodnie z interpretacją przedstawioną przez Sąd w wyroku z dnia 12 kwietnia 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 2007/06, przepis ten będzie miał zastosowanie dopiero w sytuacji przystąpienia do rozpatrywania wniosku osoby tymczasowo aresztowanej o przyznanie jej określonego świadczenia w postaci zasiłku z opieki społecznej. Natomiast nie będzie miał on zastosowania do osoby tymczasowo aresztowanej posiadającej w dacie tymczasowego aresztowania ustalone już wcześniejszą decyzją prawo do zasiłku

57 z pomocy społecznej, jak to ma miejsce w sytuacji skarżącego. W okresie tymczasowego aresztowania nie można wydać zatem na rzecz takiej osoby decyzji przyznającej świadczenie z pomocy społecznej. Natomiast na podstawie art. 13 ust 2 ustawy o pomocy społecznej nie można zawiesić realizacji świadczenia już przyznanego prawomocną decyzją, bowiem wypłata świadczenia jest tylko kwestią wykonania prawomocnej decyzji.

58 W dalszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej pełnomocnik podał, że wskutek zastosowania art. 13 ust 2 ustawy o pomocy społecznej skarżący został pozbawiony za okres tymczasowego aresztowania trwającego od dnia [...] kwietnia 2006 r. do dnia [...] lipca 2007 r. zasiłku stałego z opieki społecznej, wobec czego jego sytuacja osobista uległa drastycznemu pogorszeniu. W tym czasie wzrosło jego zadłużenie z tytułu zaległych alimentów oraz czynszu za mieszkanie, co w dłuższym okresie czasu mogło grozić nawet jego niezawinioną utratą.

59 Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób jednoznaczny wskazywał, że przyznany skarżącemu zasiłek stały z opieki społecznej na czas nieograniczony decyzją Dyrektora MOPS w W. z dnia [...] maja 2004 r. był jedynym, skromnym źródłem dochodu z przeznaczeniem go na świadczenia alimentacyjne, opłaty za mieszkanie, zakup niezbędnych leków oraz zakup żywności i podstawowych środków czystości i higieny. Zasiłek stały został przyznany skarżącemu z uwagi na jego inwalidztwo i brak możliwości podjęcia jakiejkolwiek pracy.

60 Pozbawienie skarżącego na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, zasiłku stałego na czas tymczasowego aresztowania niewątpliwie godzi

61 w zagwarantowane Konstytucją RP prawo do równego traktowania obywateli przez władze publiczne i zakaz dyskryminowania w życiu społecznym z jakiejkolwiek przyczyny (art. 32 Konstytucji), jak również narusza jego prawo do zabezpieczenia społecznego w razie niezdolności do pracy ze względu na inwalidztwo oraz w sytuacji pozostawania bez pracy nie z własnej woli i braku innych środków utrzymania (art. 67 Konstytucji).

62 W końcowej części uzasadnienia kasator podniósł, że gdyby nawet przyjąć,

63 iż Sąd I instancji dokonał prawidłowej interpretacji przepisu art. 13 ust 2 ustawy

64 o pomocy społecznej, to fakt zapewnienia skarżącemu przez Skarb Państwa podstawowych potrzeb bytowych w okresie tymczasowego aresztowania

65 z pewnością nie przesądza w tej konkretnej sprawie o konstytucyjności art. 13 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, dlatego też w ocenie skarżącego dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zachodziła również potrzeba zwrócenia się przez WSA w Gliwicach do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do stwierdzenia zgodności art. 13 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej z art. 32 i 67 Konstytucji RP.

66 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosło o jej oddalenie.

67 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

68 Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

69 Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

70 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest jej granicami. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych

71 w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, stąd NSA rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach.

72 W związku z tym, że skarga kasacyjna zawiera zarzuty naruszenia zarówno przepisów postępowania jak i prawa materialnego, w pierwszej kolejności rozpoznać należało zarzut naruszenia przepisów proceduralnych.

73 W ramach podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. kasator zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz art. 193 ustawy

74 o Trybunale Konstytucyjnym, wskazując, że w sprawie zachodziła potrzeba zwrócenia się przez Sąd do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym dotyczącym zgodności art. 13 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej z art. 32 i art. 67 Konstytucji RP.

75 Z uwagi na to, że powołana przez kasatora ustawa o Trybunale Konstytucyjnym zawiera 93 jednostki redakcyjne, NSA uznał, że pełnomocnik omyłkowo podał tytuł aktu prawnego, gdy w istocie zamiarem jego było powołanie się na art. 193 Konstytucji RP. NSA rozpoznał zatem przedstawiony zarzut z uwzględnieniem powyższego.

76 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji nie naruszył

77 art. 134 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z którym, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy,

78 nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, gdyż ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji jak i postępowania, w ramach którego została ona wydana, przeprowadzona została przez Sąd I instancji z uwzględnieniem tej zasady. Podkreślenia wymaga przy tym, że zgodnie z art. 193 Konstytucji RP, sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego

79 m.in. z Konstytucją, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd I instancji powziął wątpliwości co do zgodności z Konstytucją stosowanego przepisu. Jeśli w ocenie Sądu, znajdujący w sprawie zastosowanie przepis prawa, nie budzi uzasadnionych wątpliwości, co do zgodności z Konstytucją, Sąd nie ma obowiązku formułowania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego. Nie można

80 zatem w powyższym upatrywać naruszenia w niniejszej sprawie art. 134 § 1 P.p.s.a.

81 Wskazania wymaga przy tym, że tymczasowe aresztowanie nie jest wyrazem nierówności wobec prawa, czy dyskryminacji, o których mowa w art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP. Służy ono realizacji celów, dla których ten środek zastosowano,

82 a w szczególności zabezpieczeniu prawidłowego toku postępowania karnego (art. 207 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557

83 ze zm.)). Niezrozumiałe jest również przywołanie przez kasatora art. 67 Konstytucji RP, zważywszy, że pełnomocnik strony w istocie nie uzasadnia twierdzenia o obowiązku Sądu I instancji wystąpienia z pytaniem prawnym w tym zakresie. Przepis art. 67 Konstytucji RP stanowi wzorzec konstytucyjny określający w sposób ogólny ramy zabezpieczenia społecznego, kierunki polityki państwa i jest adresowany głównie do prawodawcy. Nie kształtuje natomiast praw podmiotowych poszczególnych osób.

84 Zamierzonego przez kasatora skutku nie mógł odnieść również drugi

85 z postawionych zarzutów. Nietrafny jest bowiem zarzut naruszenia art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze z.). Zgodnie

86 z tym przepisem, osobie tymczasowo aresztowanej zawiesza się prawo do świadczeń

87 z pomocy społecznej. Za okres tymczasowego aresztowania nie udziela się świadczeń.

88 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni powołanego przepisu, stwierdzając, że w stosunku do osoby, która miała przyznane prawo do świadczenia z pomocy społecznej (w tym przypadku zasiłku stałego) zaszła konieczność – w związku z jej tymczasowym aresztowaniem – zawieszenia prawa do tego świadczenia.

89 W sprawie bezspornie ustalono, że skarżący od dnia 12 kwietnia 2006 r. pozostawał tymczasowo aresztowany. W związku z tym, że art. 13 ust. 2 ustawy

90 o pomocy społecznej nie przewiduje żadnych wyjątków i stanowi normę o charakterze bezwzględnie obowiązującym, organ nie mógł brać pod uwagę sytuacji finansowej strony, niezależnie od położenia, w jakim się znalazła w związku z tymczasowym aresztowaniem. Nie można zgodzić się z kasatorem, że treść art. 13 ust. 2 powołanej ustawy jest niejednoznaczna i budzi wątpliwości interpretacyjne. Przepis ten jest bowiem jasny, a jego wykładnia nie powoduje trudności. Samo przekonanie strony,

91 że przepis nie znajduje w stosunku do niej zastosowania, nie stanowi o istnieniu wątpliwości interpretacyjnych.

92 Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej). Zadaniem tej instytucji jest wspieranie osób

93 i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1 powołanej ustawy).

94 W świetle powyższego, ustawodawca zasadnie rozróżnił sytuację osób, które nie mogą zaspokoić swoich niezbędnych potrzeb od sytuacji osób, które, nawet jeśli znajdują się w sytuacji uzasadniającej, z punktu widzenia ustawy, przyznanie prawa

95 do świadczenia z pomocy społecznej, nie muszą w rzeczywistości troszczyć

96 się – w pewnym oznaczonym okresie (w tej sprawie w okresie tymczasowego aresztowania) – o zaspokojenie niezbędnych potrzeb. Nie muszą zatem w okresie tymczasowego aresztowania dążyć własnym staraniem o zabezpieczenie podstawowych potrzeb bytowych, starać się o zapewnienie sobie wyżywienia, opieki lekarskiej i zakwaterowania. Potrzeby te są bowiem realizowane ze środków budżetu Państwa.

97 W tej sytuacji, skarżącemu, który miał wcześniej przyznane prawo

98 do świadczenia z pomocy społecznej, tj. zasiłku stałego, należało zawiesić – na okres tymczasowego aresztowania – prawo do tego świadczenia. Zgodzić należy się przy tym z kasatorem, że osobie tymczasowo aresztowanej nie można ustalić prawa

99 do świadczeń z pomocy społecznej. Powyższe stwierdzenie autora skargi kasacyjnej

100 w żadnej mierze nie prowadzi jednak do odmiennej wykładni art. 13 ust. 2 ustawy

101 o pomocy społecznej, niż dokonana przez Sąd I instancji. Nie świadczy również

102 o niewłaściwym zastosowaniu przez Sąd art. 13 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej

103 w niniejszej sprawie. Twierdzenie kasatora stanowi jedynie o tym, że jeżeli z wnioskiem

104 o przyznanie świadczenia występuje osoba tymczasowo aresztowana, to świadczenie nie może być jej przyznane, w okresie tymczasowego aresztowania. Brak jest bowiem wówczas podstaw, w świetle treści art. 13 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej,

105 do przyznania prawa do świadczenia.

106 Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że prawo do świadczenia na gruncie ustawy o pomocy społecznej powstaje dopiero z chwilą ustalenia przez organ prawa do tego świadczenia w formie decyzji administracyjnej. Zgodnie bowiem z art. 106 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, przyznanie świadczeń z pomocy społecznej następuje w formie decyzji administracyjnej. Wyjątek stanowi udzielenie niektórych świadczeń niepieniężnych (art. 106 ust. 2 powołanej ustawy).

107 W świetle powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd

108 I instancji zasadnie nie podzielił poglądu wyrażonego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 2007/06, zgodnie z którym na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej nie można zawiesić prawa do świadczenia przyznanego decyzją. Niewątpliwie natomiast,

109 w okresie tymczasowego aresztowania nie można wydać na rzecz takiej osoby decyzji przyznającej świadczenie z pomocy społecznej. Powyższe nie ma jednak – w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy – żadnego znaczenia dla jej rozstrzygnięcia.

110 Odnosząc się do wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, NSA wskazuje, że wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny.

111 Wobec tego, że zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji prawa procesowego

112 i materialnego okazały się niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.