Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2022 r., I OPP 24/22

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2022 r., I OPP 24/22

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędzia NSA Marian Wolanin po rozpoznaniu w dniu 6 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi B. P. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt I SAB/Wa 177/20 ze skargi B. P. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji postanawia: 1. odrzucić skargę na przewlekłość postępowania; 2. zwrócić B. P. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uiszczoną opłatę od skargi na przewlekłość postępowania w wysokości 200 (dwieście) złotych.

Uzasadnienie

2 Pismem z 24 lipca 2022 r. (wpływ do WSA w Warszawie: 28 lipca 2022 r.) B. P. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt I SAB/Wa 177/20, z jego skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie decyzji komunalizacyjnej. W środku zaskarżenia skarżący zawarł żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy, wydania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie zalecenia podjęcia w wyznaczonym terminie odpowiednich czynności oraz przyznania na jego rzecz od Skarbu Państwa kwoty 10 000 zł.

3 W uzasadnieniu skargi podniesiono, że od daty wniesienia skargi upłynęły dwa lata, a nie została ona nadal rozpoznana. Skarżący podkreślił również, że Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął w trakcie postępowania szereg wadliwych czynności, doprowadzając do jego nieważności i powodując nieuzasadnioną zwłokę w rozpoznaniu sprawy. Podniósł też kierowanie do niego przez WSA korespondencji z pominięciem wskazanego w skardze adresu do doręczeń.

4 Z akt sprawy wynika, że zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I z 8 lipca 2020 r. skarga została zarejestrowana pod sygnaturą I SAB/Wa 177/20, nadano jej symbol, wskazano strony i przedmiot postępowania oraz wyznaczono sędziego sprawozdawcę.

5 Zarządzeniem z 10 czerwca 2021 r., po prawomocnym rozpoznaniu złożonych w sprawie wniosków o przyznanie prawa pomocy (sygn. akt I SPP/Wa 134/20 i

6 I SPP/Wa 256/20), wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis powyższego zarządzenia został stronie skarżącej doręczony na prawidłowy adres korespondencyjny 19 lipca 2021 r.

7 Wobec bezskutecznego upływu terminu na uiszczenie wpisu od skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, postanowieniem z 20 października 2021 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę.

8 Powyższe postanowienie uzyskało walor prawomocności z 12 listopada

9 2021 r.

10 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

11 W przedstawionym stanie faktycznym skarga na przewlekłość postępowania podlega odrzuceniu.

12 Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2018 r., poz. 75, ze zm.; dalej: "ustawa"), skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego środek ten dotyczy, nastąpiła przewlekłość postępowania, wnosi się w toku postępowania w sprawie. Skarga na przewlekłość postępowania stanowi więc doraźną interwencję przeciwdziałającą niezasadnie przedłużającemu się postępowaniu sądowemu. Jest to zatem środek prawny egzekwujący rozpoznanie sprawy przez Sąd - jej funkcją jest przede wszystkim wymuszenie nadania sprawie odpowiedniego biegu (zob. np.: postanowienie NSA z 21 lipca 2011 r., I OPP 50/11). Za cel skargi na przewlekłość postępowania uznać więc należy zapewnienie szybkiej reakcji na trwającą zwłokę w czynnościach sądu. Z powyższego wynika, że opisany wyżej środek zaskarżenia spełnia swoją rolę jedynie wtedy, gdy zostanie wniesiony w toku prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego, a więc do czasu jego prawomocnego zakończenia (zob. postanowienia NSA: z 19 sierpnia 2011 r., I OPP 53/11, z 4 czerwca 2013 r., II FPP 3/13, z 16 kwietnia 2021 r., I OPP 6/21, czy z 23 czerwca 2022 r., III OPP 32/22).

13 Konstatując stwierdzić należy, że skarga na przewlekłość postępowania jest dopuszczalna jedynie w toku trwającego aktualnie postępowania w sprawie, której dotyczy, wobec ukierunkowania jej na usunięcie stanu przewlekłości i spowodowanie wydania rozstrzygnięcia toczącej się sprawy. Za niedopuszczalne uznać zatem trzeba zarówno wniesienie skargi na przewlekłość postępowania po prawomocnym zakończeniu postępowania, jak również przed jego wszczęciem.

14 Z akt ocenianej sprawy jasno wynika, że postępowanie w sprawie o sygn. akt I SAB/Wa 177/20 zostało zakończone prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 października 2021 r., a skarga na przewlekłość Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została wniesiona 25 lipca 2022 r. (data nadania skargi w urzędzie pocztowym).

15 W tej sytuacji skarga na przewlekłość postępowania w tej sprawie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Jak już bowiem wyżej wskazano niedopuszczalne jest wniesienie skargi na przewlekłość postępowania po prawomocnym zakończeniu postępowania nią objętego.

16 W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 5 ust. 1 i art. 8 ust. 2 ustawy w zw. z art. 178 i art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "ppsa"), odrzucił skargę na przewlekłość postępowania.

17 O zwrocie uiszczonej opłaty od skargi na przewlekłość postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 17 ust. 3 ustawy.