Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2006 r., I GZ 235/06

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2006 r., I GZ 235/06

Tekst

TEZY

1 Pozostawienie bez rozpoznania, na podstawie art. 49 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, wniosku o przyznanie prawa pomocy przed wezwaniem skarżącego /pełnomocnika/ do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, nie pozbawia skarżącego uprawnienia do złożenia ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy, o jakim mowa w art. 252 par. 1 i 2 powołanej ustawy z tym, że w zakresie dotyczącym zwolnienia od wpisu sądowego, dopóki nie upłynie termin do jego uiszczenia wskazany w wezwaniu sądowym, a w pozostałym zakresie dopóki toczy się postępowanie sądowoadministracyjne /art. 243 i art. 254 par. 1 cyt. ustawy/.

Sentencja

2 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Jan Kacprzak po rozpoznaniu w dniu 12 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. S. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 czerwca 2006 r., sygn. akt III SA/Lu 202/06 o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia 1 marca 2006 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

3 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zarządzeniem z dnia 28 czerwca 2006 r., sygn. akt III SA/Lu 202/06, wydanym na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., pozostawił wniosek skarżącego S. S. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wniosek opisujący trudną sytuację skarżącego nie został przez niego podpisany, w związku z czym pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia wniosku poprzez nadesłanie jego podpisanego egzemplarza. Przesyłka z odpisem wezwania była dwukrotnie awizowana: w dniach 29 maja 2006 r. i 5 czerwca 2006 r., a zatem siedmiodniowy termin przysługujący stronie na uzupełnienie wniosku, liczony od dnia 12 czerwca 2006 r., upłynął bezskutecznie w dniu 19 czerwca 2006 r.

4 W zażaleniu na powyższe zarządzenie pełnomocnik skarżącego podniosła, że skarżący został pozbawiony możności obrony swoich praw. Wskazała, że w okresie od dnia 28 maja 2006 r. do dnia 30 czerwca 2006 r. przebywała poza adresem znanym Sądowi, jak również powołała się na wcześniejsze pismo, wysłane dnia 1 czerwca

5 2006 r., w którym wskazała adres substytuta na czas swojej nieobecności.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy pismo pełnomocnika skarżącego oznaczone datą 1 czerwca 2006 r., zawierające aktualny adres do doręczeń – adres substytuta, zostało wysłane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w dniu 24 lipca 2006 r. i jest ono oznaczone inną sygnaturą sprawy (III SA/Lu 198/06).

8 Zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.

9 Pismem z dnia 20 kwietnia 2006 r., t.j. przed przekazaniem skargi przez organ administracji wraz z aktami sprawy do sądu administracyjnego, skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, jednak wniosek ten nie został przez skarżącego podpisany. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt. 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Mimo prawidłowego wezwania sądowego wysłanego pełnomocnikowi skarżącego w dniu 25 maja 2006 r., t.j. przed datą pisma pełnomocnika o aktualnym adresie do doręczeń, do uzupełnienia powyższego braku wniosku, termin przysługujący stronie na jego uzupełnienie minął bezskutecznie w dniu 19 czerwca 2006 r. W tej sytuacji wniosek o przyznanie prawa pomocy został pozostawiony bez rozpoznania stosowanie do art. 49 § 2 p.p.s.a.

10 Wskazać należy, że w niniejszej sprawie zarządzenie o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania nie pozbawia strony możliwości obrony jej praw. Sąd dotychczas nie wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego, a zatem skarżący może złożyć ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy, o jakim mowa w art. 252 § 1 i § 2 p.p.s.a. Jeżeli chodzi o termin złożenia takiego ponownego wniosku, to zależy on od tego, czy wniosek o przyznanie prawa pomocy obejmuje także zwolnienie od wpisu sądowego, o jakim mowa w art. 230 p.p.s.a. Związane jest to bowiem z ustawowym terminem zawitym do uiszczenia takiego wpisu, określonym w art. 220 § 1 p.p.s.a. i skutkami jego uchybienia wskazanymi w art. 220 § 3 p.p.s.a. Natomiast takich ograniczeń nie ma w toku postępowania dla wniosku o przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie. To zaś oznacza, że ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżący może złożyć, w zakresie dotyczącym zwolnienia od wpisu sądowego, dopóki nie upłynął termin do jego uiszczenia wskazany w wezwaniu sądowym, a w pozostałym zakresie dopóki toczy się postępowanie sądowoadministracyjne (art. 243 i 254 § 1 p.p.s.a.).

11 Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 w zw. z art. 198 p.p.s.a. jak w sentencji postanowienia.