Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2013 r., I GSK 838/11

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2013 r., I GSK 838/11

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędziowie Jan Bała NSA Zofia Borowicz Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 22 listopada 2010 r. sygn. akt III SA/Gl 1317/10 w sprawie ze skargi L. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za czerwiec 2007r. 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od L. Z. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 22 listopada 2010r., sygn. akt III SA/Gl 1317/10 oddalił skargę L. Z. – S. P. L. W. Z., na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym, z następującym uzasadnieniem.

3 Naczelnik Urzędu Celnego w C. decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. określił L. Z. (dalej: skarżąca), prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą S. P. L. W. Z. z siedzibą w L., zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za czerwiec 2007 r., w wysokości 366.088 zł.

4 Postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r., wydanym na podstawie art. 13 § 1 pkt 1, art. 216 § 1 i § 2 oraz art. 239b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), organ ten nadał ww. decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, z uwagi na zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej. Organ I instancji stwierdził, że: 1/ wobec strony toczy się postępowanie podatkowe w zakresie zobowiązań podatkowych w podatku akcyzowym za okres od stycznia do grudnia 2006 r., gdzie szacunkowa kwota zaległości podatkowych w tym zakresie kształtuje się na poziomie 5.500.000 zł; 2/ w stosunku do strony toczy się kontrola podatkowa w podatku akcyzowym za okres od stycznia do grudnia 2005 r.; 3/ dnia [...] lipca 2009 r. wydano decyzję określającą stronie zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za lipiec 2007 r. w kwocie 586.592 zł. Ponadto organ uzyskał informacje z ewidencji środków trwałych, zabezpieczonej w kontroli podatkowej, zakończonej protokołem z dnia [...] kwietnia 2008 r. oraz z wykazu informacji o czynnościach majątkowych, zawartego w piśmie organu podatkowego z dnia [...] czerwca 2009 r.

5 Na tej podstawie Naczelnik Urzędu Celnego w C. uznał, że strona nie posiadała majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można było ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, który korzystałby z pierwszeństwa zaspokojenia.

6 Postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji stwierdzając, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia [...] lipca 2009 r., dotyczącej czerwca 2007 r., było zasadne. Wobec skarżącej prowadzono postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za okres od stycznia do grudnia 2006 r., a wydane w tych postępowaniach decyzje zabezpieczające z dnia [...] czerwca 2008 r. określały szacunkowo jego wysokość na łączną kwotę prawie 13.000.000 zł. Na tej podstawie Izba Celna w K. skierowała wniosek do Sądu Rejonowego w L. o dokonanie wpisu hipoteki przymusowej kaucyjnej do księgi wieczystej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że nie uwzględnił wniosku skarżącej o zmianę sposobu zabezpieczenia, poprzez ustanowienie hipoteki na nieruchomości będącej własnością podatnika, bowiem nieruchomość ta stanowi wspólność ustawową majątkową małżeńską skarżącej – L. Z. i W. Z., zaś przedmiotową działalność gospodarczą prowadzi jedynie L. Z. W ocenie organu II instancji, w sprawie nie było podstaw do rozszerzenia odpowiedzialności majątkowej podatnika na majątek wspólny podatnika i jego małżonka. Organ odwoławczy podniósł, że kwota zaległości przekracza wartość nieruchomości podaną przez stronę. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej, w rozpoznawanej sprawie istnieje zatem uzasadnione prawdopodobieństwo, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

7 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił skargę na powyższe postanowienie i w uzasadnieniu wskazał, że organ analizując zebrane dokumenty prawidłowo przyjął wystąpienie w sprawie przesłanek z art. 239b § 1 pkt 2 i § 2 Ordynacji podatkowej, uzasadniających wydanie postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Sąd I instancji przytoczył treść powołanych przepisów i wskazał, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności wymaga spełnienia łącznie dwóch warunków: 1/ wystąpi jedna z przesłanek określonych art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej 2/ zostanie uprawdopodobnione, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. WSA stwierdził, że w momencie wydania postanowienia przez organ I instancji, tj. w dniu [...] lipca 2009 r. na skarżącej ciążyła zaległość podatkowa nie tylko za czerwiec 2007 r. w kwocie 366.088 zł, ale również za lipiec 2007 r. w kwocie 586.592 zł. Sąd podniósł, że nieruchomość, będąca przedmiotem współwłasności małżeńskiej - położona w L. i objęta księgą wieczystą nr [...] - została obciążona hipoteką przymusową kaucyjną na kwotę 15.061.402 zł, na podstawie zarządzenia zabezpieczającego z dnia [...] czerwca 2008 r. i wniosku o wpis hipoteki złożonego dnia [...] lipca 2009 r. Z operatu szacunkowego, dotyczącego wyceny tej nieruchomości, sporządzonego w grudniu 2004 r., na który powoływała się strona w zażaleniu, wynika, że wyliczona wartość rynkowa nieruchomości wynosiła wówczas 15.000.000 zł, a wartość oszacowania dla stanu wymuszonej sprzedaży - 10.000.000 zł. Ponadto z pisma Wydziału Egzekucji Izby Celnej w K. z dnia [...] czerwca 2009 r. wynika, że po przeprowadzeniu postępowania zabezpieczającego dokonano zabezpieczenia środków zgromadzonych na rachunku bankowym i zajęto ruchomości w postaci samochodów ciężarowych i naczep. Sąd I instancji zgodził się ze stanowiskiem organów podatkowych, że w zaistniałej sytuacji, strona nie posiadała majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można było ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. Zdaniem Sądu, w szczególności zasadne było twierdzenie organu odwoławczego, że podanej przez skarżącą wartości nieruchomości nie można traktować jako wartości w całości możliwej do wyegzekwowania. Sąd stwierdził, że zabezpieczenie całego majątku - nawet przy przyjęciu wyższej wartość nieruchomości w kwocie 15.000.000 zł - w oparciu o wydane decyzje zabezpieczające, na poczet ewentualnych zaległości podatkowych za poszczególne miesiące 2006 r., doprowadziło do sytuacji, że wskazana nieruchomość w całości lub w części nie mogłaby być dodatkowo przedmiotem egzekucji powstałych zaległości podatkowych (dotyczy to także zajętych rzeczy ruchomych). Nie istniał zatem majątek, który mógłby być obciążony hipoteką lub zastawem skarbowym korzystającym z pierwszeństwa zaspokojenia powstałych zaległości podatkowych. Hipoteka przymusowa mogłaby obciążać nieruchomość, a zastaw skarbowy rzeczy ruchome, jednakże prawa te nie korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, ponieważ wartość sumy zabezpieczenia przekraczała taką wartość nieruchomości, którą można było obiektywnie ustalić w toku postępowania, w oparciu o wycenę wynikającą z operatu szacunkowego oraz podaną przez stronę.

8 W ocenie Sądu I instancji, warunek uprawdopodobnienia, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji wymiarowej nie zostanie wykonane, został spełniony. Organy podatkowe nie naruszyły art. 239b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, przyjmując na dzień wydania postanowienia, że skarżąca nie posiadała majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można było ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. Zdaniem Sądu, z materiału dowodowego wynika również, że organy podatkowe uprawdopodobniły - stosownie do art. 239b § 2 powołanej ustawy - że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Zabezpieczenie całego majątku, na poczet ewentualnych zaległości podatkowych za poszczególne miesiące 2006 r., w wyniku czynności dokonanych po wydaniu decyzji zabezpieczających, oznacza, że nie było majątku odpowiadającego wartości powstałych po wydaniu decyzji wymiarowych z dnia [...] lipca 2009 r. zaległości podatkowych.

9 Za zasadne Sąd I instancji uznał zarzuty naruszenia art. 29 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 1a pkt 20 i art. 27c ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. z 2005 r. Dz. U. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), jednakże stwierdził, że naruszenia te pozostawały bez wpływu na wynik sprawy.

10 Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia przez organy podatkowe art. 122, art. 187, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Z przedłożonych przez skarżącą dokumentów nie wynikała wartość spornej nieruchomości wyższa niż 15.000.000 zł, jeśli nie była to wartość 10.000.000 zł, ustalona dla wymuszonej sprzedaży. Ponadto w ocenie Sądu I instancji, w ramach postępowania strona nie wykazała, że w chwili wydania postanowienia była to wartość wyższa od wartości najwyższej podanej w operacie szacunkowym, sporządzonym w grudniu 2004 r. Sąd stwierdził, że powoływanie się ogólnie na elementy takie jak: atrakcyjne położenie działki, jej zabudowa i ogólna wiedza na temat wzrostu cen nieruchomości na przestrzeni ostatnich 6 lat nie może uzasadniać przyjęcia przez organ konkretnej ceny wyższej niż podana w operacie szacunkowym. Same organy podatkowe nie były zaś zobowiązane do dokonania wyceny nieruchomości na potrzeby prowadzonego postępowania, wobec czego ciężar dowodu w tym zakresie spoczywał na stronie.

11 L. Z. złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz o zsądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm.

12 Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego:

13 1. art. 239b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że strona nie posiadała majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, mimo iż dokumenty, w których posiadaniu jest zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy, wskazują na posiadanie przez stronę majątku o wartości zaspakajającej wysokość ewentualnych przyszłych roszczeń z tytułu prowadzonych postępowań podatkowych;

14 2. art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie, że organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane mimo, iż nie występuje żadna z przesłanek zawartych w art. 239b § 1 pkt 1 - 4 ww. ustawy, warunkująca możliwość nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności.

15 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że hipoteki przymusowe, ustanowione na podstawie zarządzeń tymczasowych, wydanych w oparciu o decyzje o zabezpieczeniu, miały za zadanie zabezpieczyć należności Skarbu Państwa z tytułu podatku akcyzowego, które następnie były określone w decyzjach wymiarowych. Decyzje o zabezpieczeniu nie dotyczyły innych należności, z innego tytułu, na rzecz innego podmiotu, ale dotyczyły tych należności, które zostały następnie określone w decyzjach wymiarowych. Hipoteka ustanowiona na podstawie decyzji o zabezpieczeniu jest hipoteką kaucyjną. Decyzje o zabezpieczeniu i ustanowiona na ich podstawie hipoteka nie miały, w ocenie skarżącej, żadnego znaczenia dla ustanowienia hipoteki przymusowej na podstawie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, która korzystałaby z pierwszeństwa zaspokojenia. Zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną, Sąd I instancji błędnie przyjął, że w dacie wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym oraz postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności na przedmiotowej nieruchomości nie można było ustanowić hipoteki przymusowej korzystającej z pierwszeństwa zaspokojenia. Skoro bowiem decyzja o zabezpieczeniu wygasła wskutek wydania decyzji określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym, to nie było przeszkód, aby organ podatkowy złożył wniosek o wpis nowej hipoteki na podstawie decyzji określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym i złożył wniosek o wykreślenie hipoteki wpisanej na podstawie decyzji o zabezpieczeniu.

16 W skardze kasacyjnej podniesiono również, że przy ocenie możliwości wyegzekwowania od skarżącej należności określonych w decyzjach o zabezpieczeniu, a następnie w decyzjach określających zobowiązania w podatku akcyzowym, faktyczna kwota do wyegzekwowania była znacznie niższa. Skarżąca nie powinna zatem ponosić negatywnych konsekwencji związanych z dokonaniem błędnych szacunków przez organy podatkowe w decyzjach o zabezpieczeniu.

17 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

18 Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie zasługiwał na uwzględnienie. Podstawy kasacyjne, ograniczające się do zarzutu naruszenia prawa materialnego - przez niewłaściwe zastosowanie art. 239b § 1 pkt 2 i § 2 Ordynacji podatkowej - nie mogły bowiem zostać uznane za usprawiedliwione.

19 Art. 239b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej stanowi, że decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy (m.in.) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia.

20 W myśl zaś art. 239b § 2, przepis § 1 powołanej ustawy stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

21 Z treści przytoczonych przepisów Sąd I instancji wywiódł, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności wymaga spełnienia łącznie dwóch warunków: 1/ wystąpi jedna z przesłanek określonych art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej (w tym przypadku określona w pkt 2) 2/ zostanie uprawdopodobnione, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

22 Tak zaprezentowana wykładnia kwestionowana skargą kasacyjną nie jest.

23 Nie ulega wątpliwości, że zastosowanie przepisu prawa materialnego oznacza dokonanie subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Wobec tego, w rozpoznawanej sprawie ocena zasadności nadania nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wymaga zbadania czy stan faktyczny, ustalony w sprawie, odpowiada hipotetycznemu stanowi faktycznemu wyrażonemu w powołanych unormowaniach.

24 Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji - wyrokując w sprawie - za prawidłowe przyjął ustalenie na podstawie zgromadzonego w aktach materiału dowodowego, że w dniu wydania zaskarżonego postanowienia na stronie ciążyło zobowiązanie podatkowe, a zatem zaległość podatkowa nie tylko za czerwiec 2007 r. (366.088 zł), ale też za lipiec (586.592 zł); wartość rynkowa wskazanej w sprawie nieruchomości, zgodnie z operatem szacunkowym, wyliczona została na kwotę 15.000.000 zł, a dla stanu wymuszonej sprzedaży – 10.000.000. zł; nieruchomość ta została obciążona hipoteką przymusową kaucyjną na kwotę 15.061.402 zł na podstawie zarządzenia zabezpieczającego z [...] czerwca 2008 r. i wniosku o wpis hipoteki z [...] lipca 2009 r., co zostało potwierdzone zawiadomieniem Sądu Rejonowego w L. z [...] kwietnia 2010 r.

25 W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny za prawidłową uznał ocenę - dokonaną przez organy na podstawie przytoczonych okoliczności faktycznych - że strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia.

26 W tym stanie rzeczy brak też podstaw by skutecznie podważyć stwierdzenie, że wskazana nieruchomość nie mogłaby być dodatkowo przedmiotem egzekucji ww. zaległości podatkowych. W konsekwencji spełniony został też warunek uprawdopodobnienia, że bez nadania rygoru natychmiastowej wykonalności zobowiązanie wynikające z decyzji w przedmiocie podatku akcyzowego za czerwiec 2007 r. nie zostanie wykonane.

27 Wobec powyższego, zdaniem składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego, ustalenia poczynione w sprawie uzasadniały nadanie tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji.

28 Zarzut wadliwego zastosowania art. 239b § 1 pkt 2 oraz § 2 Ordynacji podatkowej jest więc nietrafny.

29 Co istotne, w podstawach kasacyjnych brak zarzutów, które skutecznie mogłyby podważyć ustalenia faktyczne, decydujące o zastosowaniu materialnoprawnych podstaw nadania rygoru natychmiastowej wykonalności.

30 Wprawdzie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucano m.in., że niezależnie od wpisu hipoteki zabezpieczono znaczne środki finansowe na koncie bankowym oraz samochody, przez co kwota stanowiąca podstawę wpisu hipoteki winna być niższa. Nadto – zdaniem autora skargi kasacyjnej - organy, w decyzjach o zabezpieczeniu, zawyżyły wartość ewentualnych zobowiązań skarżącej.

31 Jednakże zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, przy czym art. 174 powołanej ustawy określa podstawy, na jakich oparta może być skarga kasacyjna. W myśl art. 174 powołanej ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

32 Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem strony skarżącej - uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

33 Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej oznacza też, że zaskarżony wyrok Sądu I instancji kontrolowany może być tylko i wyłącznie pod kątem ustalenia czy jest on wadliwy w zakresie objętym zarzutami wyartykułowanymi w skardze kasacyjnej – poza przypadkami nieważności postępowania, której w niniejszej sprawie nie dopatrzono się.

34 Mając powyższe na uwadze - skoro w podstawach rozpoznawanej skargi kasacyjnej nie wskazano z naruszeniem jakich przepisów postępowania wadliwie ustalono stan faktyczny sprawy – to ustalenia te nie mogły być poddane kontroli kasacyjnej i wiążą w sprawie przy ocenie zastosowania przepisów prawa materialnego.

35 Skład orzekający w pełni przychyla się przy tym do ugruntowanego w orzecznictwie i doktrynie poglądu, że nie można w skardze kasacyjnej skutecznie stawiać zarzutu nietrafnego zastosowania prawa materialnego, gdy z jej uzasadnienia wynika, że wadliwie zostały ustalone okoliczności stanu faktycznego, bez wskazania przy tym, jakie normy postępowania naruszył sąd pierwszej instancji (v. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IV, Lex 2011, teza 10 – i powołane tam orzeczenia: wyrok NSA z dnia 14 października 2004 r., FSK 568/04, ONSA WSA 2005, nr 4, poz. 67; por. także wyrok NSA z dnia 17 listopada 2005 r., II OSK 209/05, LEX nr 206991).

36 Z tych wszystkich względów, skarga kasacyjna – nie znajdując usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu.

37 Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku.

38 O kosztach postępowania kasacyjnego (pkt 2 wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a., w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) – z uwzględnieniem art. 207 § 2 p.p.s.a. Zasady słuszności określone ostatnim z powołanych przepisów przemawiały za zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego jedynie w części. Należało wziąć bowiem pod uwagę fakt jednoczesnego rozpatrywania kolejnych skarg kasacyjnych tej samej skarżącej, w sprawach o podobnym stanie faktycznym i prawnym, co miało istotny wpływ na nakład pracy pełnomocnika organu.