Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2011 r., I GSK 153/11

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2011 r., I GSK 153/11

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "D. E. M. P." Sp. z o.o. w P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 11 maja 2010 r. sygn. akt V SA/Wa 635/10 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi "D. E. M. P." Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu należności celnych postanawia: oddalić skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 11 maja 2010 r. o sygn. akt V SA/Wa 635/10 odrzucił skargę "D. E. M. P." Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu należności celnych.

3 W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że zarządzeniem z dnia 23 marca 2010 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu Spółki przed sądami administracyjnymi oraz potwierdzającego umocowanie do sporządzenia i wniesienia skargi oraz odpisu pełnego z krajowego rejestru sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii potwierdzającego umocowanie do działania w dacie podpisania pełnomocnictwa. Sąd wyznaczył pełnomocnikowi Spółki 7 - dniowy termin na przedstawienie wymienionych dokumentów pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. z dniem 15 kwietnia 2010 r. – dzień upływu awizo. Sąd I instancji zaznaczył, że wspomniane braki formalne nie zostały uzupełnione, co stanowiło przesłankę do odrzucenia skargi w trybie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

4 Od powyższego postanowienia Sądu I instancji "D. E. M. P." Sp. z o.o. wniosła skargę kasacyjną, w której na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 39 k.p.a. i art. 44 § 2, § 3 i § 4 k.p.a. w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie reklamacji powszechnej usługi pocztowej w zakresie przesyłki rejestrowanej i przekazu pocztowego z dnia 13 października 2003 r. poprzez błędne przyjęcie za dokonane doręczenie pełnomocnikowi skarżącej przez Sąd zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych i pozostawienie go z takim skutkiem w aktach sprawy:

5 - pomimo braku podstaw formalnych do takiego rozstrzygnięcia wobec braku należytego dowodu pokwitowania doręczenia pisma wobec niezastosowania przez Sąd w przedmiotowej sprawie, ugruntowanej już w praktyce doręczenia pism – procedury wezwania strony do potwierdzenia odbioru pisma faksem z uwagi na "niewracające potwierdzenia odbioru" tudzież z uwagi na przetrzymywanie przez Urząd Pocztowy "zwrotnych potwierdzeń odbioru" oraz pomimo pełnej świadomości i wiedzy Sądu o trudnościach związanych z terminowością i prawidłowością dokonywania doręczeń przez pocztę,

6 - poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do wyjaśnienia sprawy, a także nieuwzględnienie faktu niewykonania usługi pocztowej, polegającego na niedoręczeniu przesyłki rejestrowanej lub też zawiadomienia o próbie jej doręczenia w terminie 14 dni od daty jej nadania, zwłaszcza przy uwzględnieniu liczby spraw, których analogiczna sytuacja dotyczyła.

7 Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia WSA i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

8 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

9 Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu.

10 Podkreślić należy, że funkcją doręczenia zastępczego, uregulowanego w art. 73 p.p.s.a., jest zapewnienie szybkości postępowania i ochrona interesów stron. Doręczenie zastępcze nie może natomiast być traktowane jako zamknięcie drogi sądowej do ochrony interesów strony (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 października 2002 r., sygn. akt SK 6/02). W razie nieodebrania pisma złożonego w urzędzie pocztowym, za datę doręczenia pisma, stosownie do treści art. 73 § 4 p.p.s.a., przyjmuje się datę, w której upłynął termin jego odbioru. Dokonane w tych okolicznościach doręczenie, stanowiące rodzaj fikcji prawnej, stwarza domniemanie doręczenia pisma i wyznacza początek biegu terminu do podjęcia czynności prawnej. Taki sposób doręczenia pisma stronie nie uniemożliwia podniesienia zarzutu, iż uchybienie terminu jest następstwem okoliczności związanych z tym doręczeniem, ani także obalenia domniemania doręczenia pisma stronie. Strona może w szczególności wykazywać, że nie zostało doręczone jej pismo w trybie zwykłym (do rąk własnych), ani też nie dotarło do niej zawiadomienie (awizo) o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym.

11 Przepis art. 73 p.p.s.a. reguluje doręczenie zastępcze poprzez pozostawienie zawiadomienia o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru (awiza) w miejscu zamieszkania adresata (umieszczenie w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe). Oznacza to, że skuteczność doręczenia dokonanego w tym trybie zależy w szczególności od prawidłowego zawiadomienia adresata o pozostawieniu pisma, które może być odebrane. W rozpoznawanej sprawie wezwanie Przewodniczącego Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. do usunięcia braków formalnych skargi z dnia 23 marca 2010 r. zostało nadane jako przesyłka polecona pod numerem [...] na adres pełnomocnika –adwokata wskazany w skardze. Pismo było awizowane dwukrotnie, o czym umieszczono odpowiednią adnotację na potwierdzeniu odbioru oraz na kopercie, w której znajdowała się przesyłka. Z adnotacji urzędowych wynika bezspornie, że pismo Sądu nie mogło zostać doręczone pełnomocnikowi osobiście z powodu jego nieobecności w lokalu i w związku z tym faktem pozostawiono informację w skrzynce oddawczej adresata o możliwości odbioru przesyłki poleconej w placówce pocztowej. Nieodebranie korespondencji w terminie, skutkowało pozostawieniem pisma – wezwania do usunięcia braków formalnych skargi - ze skutkiem doręczenia w aktach sprawy.

12 Pierwsze awizowanie nastąpiło w dniu 1 kwietnia 2010 r. kolejne zaś miało miejsce w dniu 9 kwietnia 2010 r. A zatem termin do odbioru przesyłki upływał w dniu 15 kwietnia 2010 r. Sąd I instancji dysponując informacjami urzędu pocztowego zamieszczonymi na odwrocie potwierdzenia odbioru i na kopercie przesyłki nie mógł, jak sugeruje strona, przeprowadzić postępowania wyjaśniającego w tym zakresie ani wymagać potwierdzenia odbioru przesyłki w formie faksu od adresata. Jak wynika z akt sprawy adnotacje na dokumencie potwierdzenia odbioru zostały dokonane przez urząd pocztowy należycie, wobec tego nie było wątpliwości co do prawidłowości zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki przez adresata.

13 W związku z tym Naczelny Sąd Administracji uznał bowiem, że ustalenia Sądu I instancji dotyczące doręczenia zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki (pisma Sądu z dnia 23 marca 2010 r.) były prawidłowe i wystarczające do wydania rozstrzygnięcia w sprawie.

14 W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.