Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2009 r., I FZ 53/09

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2009 r., I FZ 53/09

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Janusz Zubrzycki po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia U.L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt III SO/Gl 3/08 w kwestii odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi U.L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 lipca 2008 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2008 r., sygn. akt III SO/Gl 3/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 29 lipca 2008 r. Nr [...], którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu S. Skarbowego w S. z dnia 17 marca 2008 r. orzekającą o odpowiedzialności U. L. jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do września 2005 r. oraz od marca do września 2006 r. Sp. z .o.o. "R." w łącznej kwocie 7.920 zł. .

3 W uzasadnieniu rozstrzygnięcia WSA stwierdził, że pełnomocnik strony skarżącej wskazał we wniosku jedynie na treść przepisu art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powołana dalej jako "P.p.s.a."), nie uzasadniając jednak swego żądania, gdyż nie przedstawił żadnych konkretnych okoliczności, z których wynikałoby, że możliwym jest zaistnienie niebezpieczeństw wymienionych w tym przepisie. W związku z tym, Sąd uznał że powyższe uniemożliwia merytoryczną ocenę przedmiotowego wniosku w ramach zasady skargowości. Dlatego też działając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

4 Na powyższe postanowienie strona reprezentowana przez pełnomocnika wniosła zażalenie, w którym zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono w szczególności, iż w ocenie skarżącego istnieją przesłanki opisane w ww. przepisie, gdyż skarżący kwestionuje swą odpowiedzialność jako członka zarządu za zaległości podatkowe spółki oraz że wykonanie przedmiotowej decyzji skutkowałoby dla niego powstaniem znacznej szkody, w tym szkody moralnej. Nadto wskazano, że sama zapłata spowodowałoby konieczność poniesienia przez skarżącego znacznych opłat związanych z przesłaniem pieniędzy z Włoch i ich przewalutowaniem..

5 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

7 Na wstępie należy podnieść, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 omawianego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę /majątkową, a także niemajątkową/, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało zasadniczo miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.

8 Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o powyższe uwagi uznaje za słuszne stanowisko Sądu pierwszej instancji, który odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na brak wskazania przez stronę okoliczności uzasadniających takie wstrzymanie. W tym aspekcie WSA prawidłowo ocenił, że podniesione przez stronę argumenty, sprowadzające się jedynie do przytoczenia treści przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz ogólnego stwierdzenia o szkodzie i krzywdzie wynikłej z wyegzekwowania spornej zaległości, bez wskazania w jaki sposób miałoby się to konkretnie przejawiać, uniemożliwiły Sądowi merytoryczną ocenę przedmiotowego wniosku.

9 Na powyższą ocenę nie mają wpływu podniesione przez skarżącego w zażaleniu nowe, również bardzo ogólnie zasygnalizowane okoliczności, w sytuacji gdy rodzaj obowiązku nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne z natury rzeczy przecież odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot.

10 Z powyższych względów, skoro zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, na podstawie art. 197 § 1 i 2 w zw. z art. 184 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.