Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2010 r., I FZ 382/10

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2010 r., I FZ 382/10

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Arkadiusz Cudak po rozpoznaniu w dniu 15 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia "B." A. E. W. B., A. B. s.c. z siedzibą w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1373/10 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "B." A. E. W. B., A. B. s.c. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 31 marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1373/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez "B." A. E. W. B., A. B. s.c. z siedzibą w G. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 31 marca 2010 r., nr [...], w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r.

3 W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że Strona skarżąca nie uzasadniła w sposób należyty przedmiotowego wniosku. W sposób ogólny wspomniała jedynie, że zaskarżona decyzja nakłada na podatników znaczne obciążenie fiskalne, na których poniesienie ich obecnie nie stać oraz, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego narazi skarżących na nieodwracalne skutki prawne.

4 W zażaleniu z dnia 19 sierpnia 2010 r. W. B. podał, iż prowadzona przez niego firma nie posiada środków na wpłacenie żądanej przez Izbę Celną kwoty pieniężnej. Skarżący przedstawił kopię księgi przychodów i rozchodów firmy, wykazując stratę w roku 2009 i 2010. Wyjaśnił, iż przesłuchania jego kontrahentów doprowadziły znaczną ich część do zerwania współpracy z firmą, zaś obecność przy przesłuchaniach właścicieli przedmiotowej działalności gospodarczej, skutkowała brakiem możliwości prowadzenia jej przez wiele miesięcy. Nadto żalący podniósł, że bank PEKAO S.A. zażądał zwrotu kredytu obrotowego, z uwagi na złe wyniki finansowe w roku 2009. Następnie W. B. oświadczył, że firma nie posiada żadnych środków finansowych jak również nieruchomości i zalega z płatnościami za media i inne należności za ostatnie cztery miesiące. Ewentualne zabezpieczenie lub konfiskata przez komornika skarbowego części, znajdujących się w magazynie (będących jedynym majątkiem firmy) doprowadziłaby do jej likwidacji. W konsekwencji, powyższe okoliczności mogą spowodować trudne do naprawienia szkody zarówno dla prowadzących niniejszą działalność jak i zatrudnianych przez nich czterech pracowników oraz dziesięciu uczniów.

5 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

7 W pierwszej kolejności należy wskazać, że w postępowaniu zażaleniowym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej: "p.p.s.a.") dokonuje oceny prawidłowości orzeczenia wydanego przez Sąd I instancji. Oznacza to, że Sąd kasacyjny może wyeliminować z obrotu prawnego nieprawidłowe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z uwagi na to, że nie uwzględniało ono, wskazanych i uprawdopodobnionych we wniosku przesłanek, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak wynika z przywołanego przepisu, wskazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania przez wnioskującego okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki.

8 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Skarżący, uzasadniając przedmiotowy wniosek nie wskazał okoliczności, mogących przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Tutejszy Sąd podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, uznające argumenty przedstawione we wniosku za zbyt ogólne.

9 Dopiero w zażaleniu na postanowienie Sądu pierwszoinstancyjnego, Skarżący skonkretyzował podane we wniosku okoliczności, załączając na ich poparcie dokumenty źródłowe. Należy wskazać, że w doktrynie i orzecznictwie zgodnie się przyjmuje, że przytoczenie okoliczności, pozwalających sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonego aktu dopiero w zażaleniu na postanowienie sądu I instancji, oddalające wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej, nie uzasadnia uwzględnienia zażalenia, nawet w przypadku spełnienia tych przesłanek, jeżeli sądowi I instancji nie można zarzucić naruszenia prawa (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod. red. J. P. Tarno, Wyd. Prawnicze Lewis Nexis, Warszawa 2006, s. 191, również postanowienia NSA z dnia 8 sierpnia 2008 r., II OZ 805/08, z dnia 15 października 2008 r., II FZ 469/08, z dnia 30 stycznia 2009 r., II OZ 68/09, z dnia 24 lutego 2009 r., I OZ 102/09, z dnia 25 lutego II OZ 173/09). W związku z powyższym, Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę stwierdza, iż nie dopatrzył się w zażaleniu żadnych argumentów, wskazujących na to, aby postanowienie Sądu I instancji było niezgodne z prawem.

10 Dodatkowo należy zaznaczyć, że oddalenie zażalenia nie stoi na przeszkodzie do złożenia powtórnego wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności co wynika z art. 61 § 4 p.p.s.a. Strona, domagająca się zmiany lub uchylenia postanowienia winna wykazać taką zmianę okoliczności, która czyni zasadnym jej wniosek.

11 Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.