Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2014 r., I FZ 347/14

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2014 r., I FZ 347/14

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Maria Dożynkiewicz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 7 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia O. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 lipca 2014 r. sygn. akt III SA/Gl 902/14 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi O. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 25 kwietnia 2014 r. nr ... w przedmiocie podatku od towarów i usług (odpowiedzialności osoby trzeciej) postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem z 15 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 902/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi O. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 25 kwietnia 2014 r. nr ... w przedmiocie podatku od towarów i usług (odpowiedzialności osoby trzeciej).

3 W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że wnioskując o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący podał, że wysokość świadczenia wynikającego z zaskarżonej decyzji to ponad 3.000.000 zł. Wyegzekwowanie tak sporej sumy przed rozpatrzeniem sprawy spowoduje po stronie wnioskodawcy niepowetowaną szkodę, wiążącą się z pozbawieniem środków do życia, natomiast miejsce zamieszkania wnioskodawcy (Ukraina) będzie się wiązało z wysokimi kosztami egzekucyjnymi.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że w sprawie tej nie wystąpiły ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Pełnomocnik skarżącego podał bowiem wyłącznie dane ogólne i nie przedłożył żadnych dowodów na ich poparcie. Na podstawie wyłącznie wysokości kwoty objętej decyzją trudno zaś przyjąć domniemanie niebezpieczeństwa utraty przez skarżącego podstawowych środków do życia w sytuacji, gdy WSA nie ma żadnej wiedzy na temat jego aktualnej sytuacji majątkowej.

5 W zażaleniu na to postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W jego ocenie w sprawie tej spełnione są przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego wynika to z porównania należności określonej w decyzji i średniego wynagrodzenia na Ukrainie.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

8 Wniesienie skargi do sądu ze względu na treść art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zasadą jest zatem wykonalność decyzji ostatecznej, mimo złożenia skargi na nią. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności. Jak wynika z tego przepisu, przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

9 Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, skarżący powołał się na te przesłanki, ale okoliczności przez niego wskazane nie spełniają zakresu tych przesłanek. Należy zgodzić się ze stanowiskiem WSA, że z wniosku strony nie wynika możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest bowiem wystarczające powoływanie się na obawy strony. To, że należność określona w decyzji jest wysoka, nie świadczy o zajściu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody (czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków), a tak zdaje się rozumieć to skarżący. Samo bowiem wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. W tym miejscu należy też wskazać, że - po pierwsze - zgodnie z art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.) organ podatkowy na wniosek podatnika w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może rozłożyć zapłatę podatku lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę na raty, a to może przyczynić się do zachowania stabilności finansowej. Po drugie zaś - w świetle art. 8-10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.) dopuszczalność prowadzenia egzekucji jest ograniczona do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. Z tego względu obawy skarżącego dotyczące rzekomo ciężkich skutków konieczności zapłacenia podatku nie mogą stanowić podstawy udzielenia ochrony tymczasowej. Skarżący powołał się w istocie jedynie na typowe skutki konieczności zapłaty zobowiązania podatkowego. Nie ma przy tym znaczenia, jakie jest średnie wynagrodzenie na Ukrainie. Skarżący nie podał bowiem jakichkolwiek szczegółów własnego wynagrodzenia, majątku czy zgromadzonych przez niego oszczędności.

10 Skonstatować więc trzeba, że ani we wniosku, ani w zażaleniu skarżący nie wskazał na konkretne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnego do odwrócenia skutku zapłaty należności podatkowej.

11 Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia, należało stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.