Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2009 r., I FZ 253/09

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2009 r., I FZ 253/09

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Barbara Wasilewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. D. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 maja 2009 r. sygn. akt III SA/Gl 415/08 w zakresie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 31 grudnia 2007 r. nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 maja 2009 r., sygn. akt III SA/Gl 415/08, mocą którego oddalono wniosek A. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

3 W motywach orzeczenia Sąd wskazał, że obecnie rozpatrywany wniosek o przyznanie prawa pomocy jest drugim w tej sprawie. Poprzedni wniosek - o zwolnienie od kosztów sądowych - został oddalony postanowieniem referendarza sądowego z 10 października 2008 r., które nie zostało zaskarżone. Z uwagi na powyższe wezwano skarżącego do uiszczenia należnego wpisu. Skarżący w odpowiedzi ponownie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w tożsamym zakresie. Postanowieniem z 18 marca 2009 r. referendarz sądowy oddalił wniosek.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazawszy na treść art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwana dalej P.p.s.a., art. 244 § 1, art. 245, art. 246 § 1, art. 257 oraz art. 255 P.p.s.a. stwierdził, że to na stronie ciąży obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy. W jego ocenie skarżący nie wykazał, że jego sytuacja materialna i bytowa uległa pogorszeniu od października 2008 r., gdy rozpoznano negatywnie poprzedni wniosek. Sąd podkreślił, że poprzednie postanowienie w tym zakresie jest prawomocne, a strona skarżąca pomimo wezwania nie przedstawiła żadnych dokumentów pozwalających ocenić jej sytuację materialną poza odcinkami renty skarżącego i jego żony. Z uwagi na powyższe w oparciu o art. 260, art. 254 § 1 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Sąd uznał, że strona nie wykazała zasadności złożonego wniosku.

5 W zażaleniu na powyższe orzeczenie strona wniosła o jego zmianę i zwolnienie od wpisu w całości. Zarzuciła pominięcie oświadczeń złożonych przez skarżącego. Podała, że nie posiada środków ani majątku umożliwiającego uiszczenie wpisu. Jego zdaniem także bieżące dochody na to nie pozwalają.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Zażalenie jest bezzasadne.

8 Jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w niniejszej sprawie zapadło już postanowienie oddalające wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, które nie zostało zaskarżone. Co za tym idzie, rozstrzygnięcie powyższej kwestii wpadkowej uzyskało przymiot prawomocności, a w konsekwencji moc wiążącą między innymi wobec Sądu, który je wydał. Z uwagi na fakt, iż nie dotyczy ono istoty sprawy, nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej, jednakże posiada w pełni przymiot prawomocności. Z powyższego wypływa obowiązek uiszczenia wymaganego wpisu. Złożenie kolejnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie ma wpływu na bieg terminu określonego w art. 220 P.p.s.a. Jedynie wydanie i uprawomocnienie się postanowienia odmiennej treści w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych powoduje utratę mocy pierwszego postanowienia, nie wpływa jednak na skutki niezastosowania się strony do treści postanowienia prawomocnego. Postanowienie odmiennie rozstrzygające wniosek o przyznanie prawa pomocy mogłoby zapaść jedynie przy spełnieniu przesłanki określonej w art. 165 P.p.s.a., który pozwala dokonać tego w sytuacji zmiany okoliczności sprawy. Sąd pierwszej instancji co prawda nie wskazał tego przepisu w podstawie prawnej rozstrzygnięcia, jednakże mankament ten nie ma wpływu na fakt, iż rozstrzygnięcie jest prawidłowe, bowiem rozpatrzono ponowny wniosek właśnie na zasadzie wyrażonej w art. 165 P.p.s.a. Należy podkreślić, że skarżący w zażaleniu wcale nie odniósł się do kwestii poruszonych przez Sąd w zaskarżonym postanowieniu, tj. do lekceważenia wezwań Sądu do przedłożenia szeregu dokumentów źródłowych, a także do niewystąpienia przesłanki pogorszenia sytuacji materialnej strony niezbędnej do zmiany postanowienia w przedmiocie prawa pomocy, które uprawomocniło się (postanowienie referendarza sądowego z 10 października 2008 r.).

9 Powyższe powoduje, że zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu, co skutkować musi oddaleniem zażalenia w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.