Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2017 r., I FZ 241/17

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2017 r., I FZ 241/17

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Hieronim Sęk, po rozpoznaniu w dniu 31 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 685/17, o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji w sprawie skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 28 lutego 2017 r., nr [....] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do września 2012 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 1. Postanowienie Sądu pierwszej instancji

3 K.K. (dalej: Skarżący) wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 685/17. Postanowieniem tym Sąd negatywnie rozpoznał jego wniosek, postanawiając o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G. (dalej: Dyrektor IS) z dnia 28 lutego 2017 r. oraz decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia 22 kwietnia 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do września 2012 r.

4 2. Uzasadnienie postanowienia Sądu pierwszej instancji

5 2.1. Podstawę prawną rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji stanowił art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.)

6 2.2. W motywach swojej oceny Sąd stwierdził, że: - wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy i wymaga uprawdopodobnienia przez wnioskodawcę istnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a.; - Skarżący twierdzeń swych nie odniósł do materiału źródłowego, nie przedstawił spójnej argumentacji popartej faktami; - z kolei okoliczność złożenia przez Skarżącego wniosku o rozłożenie na raty zapłaty zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę pozostawała bez wpływu dla oceny ziszczenia się przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a.

7 3. Zażalenie

8 3.1. Skarżący zaskarżając postanowienie w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

9 3.2. Sądowi pierwszej instancji zarzucił naruszenie:

10 - art. 61 § 3 P.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezzasadnej odmowie wstrzymania wykonania decyzji; - art. 163 § 2 w związku z art. 141 § 4 w związku z art. 166 w związku z art. 61 § 3 P.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na sporządzeniu przez Sąd pierwszej instancji wadliwego uzasadnienia.

11 3.3. W motywach zażalenia Skarżący wskazał, że: - ma liczne zaległości podatkowe (na co przytoczono sentencje decyzji wydanych w stosunku do jego osoby i A. K.) oraz zajęto mu konta bankowe; - wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowań egzekucyjnych; - wysokość zaległości podatkowych i odsetek wynikających z decyzji przekracza jego możliwości finansowe, a za uwzględnieniem wniosku przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

12 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

13 4.1 Zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw podlegało oddaleniu.

14 4.2. Analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji potwierdziła stanowisko Sądu pierwszej instancji, że Skarżący nie uprawdopodobnił w dostateczny sposób przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Złożony wniosek nie zawierał argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością przyznania wnioskowanej ochrony tymczasowej.

15 Odnosząc się do zarzutów zażalenia stwierdzić należało, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 61 § 3 P.p.s.a., ani też pozostałych powołanych w zażaleniu przepisów.

16 Przypomnienia wymagało, że zasadą jest wykonalność decyzji (por. art. 61 § 1 P.p.s.a.) Dopiero na wniosek strony, w przypadku wykazania przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Rolą strony powinno być więc zobrazowanie sądowi, co też leżało w jej interesie, przejrzystej i pełnej informacji o aktualnej jej kondycji finansowej. Dane takie pozwoliłyby na dokonanie rzetelnej oceny możliwości ziszczenia się przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Tymczasem w złożonym wniosku Skarżący odwołał się do ogólnikowych haseł, jak w szczególności: "znajduje się w trudnej sytuacji finansowej (...) zaległość podatkowa jest wysoka (...) skarżący posiada inne zaległości podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych oraz z tytułu VAT (...) Skarżący ma zajęte konta bankowe w licznych postępowaniach zabezpieczających i egzekucyjnych (...)", nie zestawiając ich z konkretnymi danymi ani dowodami mogącymi uwidocznić jego aktualną sytuację finansową.

17 Powoływane przez Skarżącego zaległości podatkowe oraz toczące się postępowania egzekucyjne nie oznaczają same w sobie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić trudne do odwrócenia skutki, czy znaczną szkodę. Skoro Skarżący dążył do wykazania, że w jego przypadku dojdzie do wyrządzenia znacznej szkody, to dla oceny, czy rzeczywiście w okolicznościach tej sprawy jest to prawdopodobne, konieczne było odniesienie kwoty objętej zaskarżoną decyzją do obecnego stanu majątkowego Skarżącego, popartego konkretnymi danymi m.in. o dochodach, oszczędnościach, wydatkach, możliwościach zarobkowych. Brak tego rodzaju argumentacji oznaczał, że Skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia przesłanek przewidzianych w art. 61 § 3 P.p.s.a.

18 Zażalenie wniesione przez Skarżącego jest prawie identyczne w swej treści co uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Jako takie nie zawierało argumentacji, ani też materiałów źródłowych, obrazujących kondycję finansową Skarżącego. Z tych też względów nie było jakichkolwiek podstaw do wyrażenia odmiennej oceny od wyrażonej w oparciu o uzasadnienie wniosku Skarżącego.

19 4.3. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ab initio w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.