Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2022 r., I FZ 142/22

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2022 r., I FZ 142/22

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Danuta Oleś, , , po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia N. sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/Po 156/22 odrzucające skargę w sprawie ze skargi N. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 28 grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2015 r. postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem z 26 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Po 156/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę N. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z 28 grudnia 2021 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2015 r. z uwagi na nieuzupełnienie w terminie braków formalnych.

3 Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału wezwano pełnomocnika spółki do usunięcia - w terminie 7 dni - braków formalnych skargi poprzez nadesłanie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. wyciągu z KRS. Z urzędowego poświadczenia doręczenia wynika, że odpis powyższego zarządzenia został doręczony pełnomocnikowi skarżącej 29 marca 2022 r. Termin do wykonania wezwania upłynął z dniem 5 kwietnia 2022 r. Do dnia rozpatrywania sprawy skarżąca nie uzupełniła powyższego braku formalnego skargi.

4 Na powyższe postanowienie spółka wniosła zażalenie, zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") poprzez wystosowanie wezwania do usunięcia braków skargi pozostawiającego swobodę odczytania jego treści, czego przejawem jest odrzucenie skargi, mimo że strona nie wypełniła również innych elementów wezwania niż wskazane w treści uzasadnienia postanowienia o odrzuceniu skargi. W uzasadnieniu zażalenia wskazano m.in., że Sąd pominął fakt nieustanowienia pełnomocnika w trybie art. 299 § 2 p.p.s.a.

5 Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

8 Zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu.

9 W rozpoznawanej sprawie spółka została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. wyciągu z KRS. W wystosowanym wezwaniu Sąd w prawidłowy sposób pouczył spółkę o konsekwencji niewykonania wezwania. Mimo tego spółka nie nadesłała odpowiednich dokumentów, na podstawie których Sąd pierwszej instancji mógłby ustalić, jaki jest skład organu uprawnionego do reprezentacji spółki. Wykazanie przez pełnomocnika procesowego umocowania do reprezentowania strony będącej osobą prawną wymaga złożenia nie tylko dokumentu pełnomocnictwa podpisanego przez osoby działające w imieniu tej osoby prawnej, ale także dokumentu potwierdzającego umocowanie tych osób do działania w imieniu osoby prawnej. (por. post. NSA z 5 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1148/10 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

10 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że spółka nie nadesłała dokumentów, na podstawie których Sąd pierwszej instancji mógłby ustalić, czy radca prawny, który podpisał skargę, otrzymał umocowanie od osoby, która była osobą uprawnioną do działania w imieniu spółki. Podkreślić należy, że tylko nadesłanie wskazanego przez Sąd pierwszej instancji dokumentu, określiłoby umocowanie tej osoby jako osoby do tego uprawnionej.

11 W zażaleniu wskazuje się, że kwestię reprezentacji skarżącej spółki Sąd pierwszej instancji mógł ustalić we własnym zakresie z uwagi na treść art. 15 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym. Takie jednak wnioskowanie strony skarżącej nie zawiera usprawiedliwionych podstaw w świetle obowiązujących przepisów i procedury sądowoadministracyjnej.

12 W art. 29 p.p.s.a. ustawodawca wskazał jednoznacznie, że organ albo inna osoba upoważniona do reprezentacji ma obowiązek wykazać przy pierwszej czynności swoje umocowanie odpowiednim dokumentem. Wniesienie skargi było pierwszą czynnością w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a zatem na pełnomocniku ciążył obowiązek wykazania prawidłowego umocowania do działania w imieniu spółki. Uchybienie skargi w postaci braku takiego dokumentu, stanowi brak formalny, który można konwalidować w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Wezwanie wystosowane przez Sąd pierwszej instancji wyraźnie wskazywało jaki dokument ma zostać przedłożony celem uzupełniania braków.

13 Godzi się zauważyć, że spółka jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który w zażaleniu na postanowienie powołuje się na niejednoznaczność skierowanego do niego wezwania do uzupełnienia braków, a jednocześnie jako profesjonalista nie podejmuje jakichkolwiek działań i nie wykonuje wezwania w jakimkolwiek zakresie.

14 Zupełnie niezrozumiały jest także zarzut nieustanowienia pełnomocnika w trybie art. 299 § 2 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że jeżeli strona nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu albo siedziby w Rzeczypospolitej Polskiej lub innym państwie członkowskim Unii [...] i nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązana wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej. Spółka będąca stroną niniejszego postępowania jest podmiotem posiadającym siedzibę w Polsce, a ponadto ustanowiła pełnomocnika, którego adres do doręczeń jest na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. W tej sytuacji wskazany przez stronę przepis w ogóle nie będzie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie.

15 W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.

16 Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, iż nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, albowiem art. 203 i art. 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji.