Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2005 r., I FZ 129/05

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2005 r., I FZ 129/05

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Adam Bącal, , po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I Izby Finansowej zażalenia I. S.A. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2004 r. sygn. akt III SA 3364/03 w zakresie zawieszenia postępowania sądowego w sprawie ze skargi I. S.A. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...]Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2004 r. sygn. akt III SA 3364/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowe w sprawie ze skargi I. S.A. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

3 W motywach orzeczenia wskazano, że skarżąca wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od wyroku z dnia 12 grudnia 2003 r. o sygn. akt III SA 3379/02 oddalającego skargę spółki dotyczącą podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r., której przedmiotem są zarzuty dotyczące nieuwzględnienia wykazanych wydatków jako kosztów uzyskania przychodów. Stwierdzając, że w rozpoznawanej sprawie występuje to samo zagadnienie Sąd uznał, że wynik nin. postępowania zależy od wyniku postępowania w sprawie zarejestrowanej pod sygn. akt FSK 616/04.

4 W zażaleniu zarzucając powyższemu postanowieniu naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej u.p.p.s.a., skarżąca wniosła o jego uchylenie.

5 Uzasadniając swoje żądania skarżąca podniosła, że przedmiotowa sprawa dotyczy podatku od towarów i usług a nie podatku dochodowego od osób prawnych. W zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzji dokonano bowiem błędnej interpretacji przepisu art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w 2000 r. poprzez pominięcie w procesie jego wykładni faktu, iż odsyła on do pojęcia "rozporządzenia" towarem i usługą oraz przyjęcie, że wystarczającą przesłanką dla jego zastosowania jest brak zakwalifikowania określonego wydatku do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654). Z takim rozstrzygnięciem skarżąca się nie zgadza i powołując się obowiązujące w tej materii orzecznictwo sądowe dowodzi, że zagadnieniem podlegającym ocenie przez Sąd jest kwalifikacja określonych zdarzeń z punktu widzenia powołanego wyżej przepisu a nie art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, który jest przedmiotem skargi kasacyjnej w powołanej sprawie sygn. akt FSK 616/04.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Zażalenie należy uwzględnić.

8 Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej u.p.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Z powołanego przepisu wynika, że między zawieszaną sprawą sądowoadministracyjną a innym postępowaniem, o którym stanowi wskazany wyżej art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., istnieć musi związek tego rodzaju, że wynik tego drugiego, toczącego się już postępowania, będzie miał charakter prejudycjalny dla sprawy, która ma być zawieszona. Innymi słowy rozstrzygnięcie w tej drugiej sprawie wtedy tylko upoważniać będzie do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, kiedy podjęte w niej rozstrzygnięcie będzie miało decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej, która ma być zawieszona (por.: uwagi S. Dmowski do art. 177 Kpc, będącego odpowiednikiem analizowanego tu przepisu [w:] "Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz" pod red. prof. K. Piaseckiego, Wyd. C. H. Beck W – wa 1996 r., str. 578 – 579).

9 Należy zauważyć, że zawieszenie postępowania na podstawie przepisu art. 125 § 1 pkt u.p.p.s.a. następuje z urzędu, jednak celowość podjęcia takiej decyzji pozostawiona została ocenie Sądu. Stąd szczególne znaczenie ma uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu, skoro oparte jest ono na swobodnej ocenie przytoczonych we wniosku okoliczności. Brak podania motywów rozstrzygnięcia czyni je arbitralnym i tym samym narusza dyspozycję art. 141 § 4 w zw. art. 166 i powołanego wyżej art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. Tymczasem w przedmiotowej sprawie Sąd ograniczył się jedynie do stwierdzenia, iż zagadnienie występujące w zaskarżonej skargą kasacyjną sprawie dotyczy również nin. sprawy.

10 Za uzasadniony należy zatem uznać sformułowany w zażaleniu zarzut, iż podstawy zawieszenia postępowania nie zostały rozważone i z tych względów, w oparciu o art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 u.p.p.s.a., postanowić jak w sentencji.