Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2015 r., I FSK 915/14

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2015 r., I FSK 915/14

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (sprawozdawca), Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 15 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. S.A. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 stycznia 2014 r. sygn. akt III SA/Gl 1757/13 w sprawie ze skargi E. S.A. w R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 14 sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za październik 2007 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok, 2) uchyla zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia 14 lutego 2013 r., nr [...] , 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz E. S.A. w R. kwotę 677 zł (słownie: sześćset siedemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

2 I FSK 915/14

3 Uzasadnienie

4 Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 stycznia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie o sygnaturze akt III SA/Gl 1757/13, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 276 ze zm.,), dalej p.p.s.a., oddalił skargę E. SA na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 14 sierpnia 2013 roku w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania przedmiocie podatku od towarów i usług. 1. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi Zaskarżonym postanowieniem z 14 sierpnia 2013 r., Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. 14 lutego 2013 r., odmawiające spółce E. S.A. (dalej skarżąca spółka) wszczęcia postępowania o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za październik 2007 r. w kwocie 28.683,00 zł. W podstawie prawnej organ powołał art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 oraz art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) – dalej powoływana także jako O.p. W dniu 20 grudnia 2012 r., do Urzędu Skarbowego w S. wpłynęła korekta deklaracji podatkowej VAT - 7 za październik 2007r. spółki, która w piśmie wyjaśniającym z 18 grudnia 2012 r. stwierdziła, że powodem złożenia korekty jest wezwanie organu podatkowego pierwszej instancji z 10 lutego 2012r. Następnie, pismem z 25 stycznia 2013r., złożonym w tym samym dniu Spółka wniosła o stwierdzenie nadpłaty za ten miesiąc w wysokości 28.683.00 zł. Postanowieniem z 14 lutego 2013 r., Naczelnik Pierwszego Śląskiego Urzędu Skarbowego w S. odmówił wszczęcia postępowania o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za październik 2007r. Organ pierwszej instancji podniósł, że zgodnie z art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Natomiast bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu lub przerwaniu z uwagi na zdarzenia wymienione w art. 70 O.p. Ponieważ, w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki mające wpływ na przerwanie bądź zawieszenie biegu terminu przedawnienia, to organ stwierdził, że stosownie do art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe za październik 2007 r. uległo przedawnieniu z dniem 31.12.2012r., Wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od VAT za październik 2007r., został złożony 25 stycznia 2013r., a więc po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za październik 2007r. Zatem wniosek podatnika nie mógł wszcząć postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty za omawiany miesiąc. Dyrektor Izby Skarbowej w zaskarżonym do Sądu postanowieniu podzielił stanowisko oraz argumentację organu I instancji.

5 2. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Sąd zauważył, że przedmiotem sporu jest ocena, czy złożenie przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, korekty deklaracji takiej treści, że wykazano w niej nadpłatę lecz bez wniosku o jej stwierdzenie obliguje organ podatkowy do potraktowania jej jako wniosku o stwierdzenie nadpłaty i wezwanie strony do uzupełnienia jego braków formalnych poprzez złożenie także wniosku o jej stwierdzenie. Sąd podzielił pogląd organów podatkowych, że odpowiedź na powyższe pytanie jest przecząca. Sąd w uzasadnieniu argumentował, że zasadniczym elementem działań podatnika zmierzających do stwierdzenia przez organ podatkowy nadpłaty jest złożenie wniosku w tym konkretnym przedmiocie, zaś złożenie korekty deklaracji jest elementem koniecznym, ale dodatkowym do owego wniosku. Jednocześnie Sąd zauważył, że ustawa przewiduje odrębną instytucję złożenia korekty niezwiązanej z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. W myśl art. 81 § 1 i § 2 O.p. jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację, a następuje to przez złożenie korygującej deklaracji wraz z dołączonym pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty. W stanie faktycznym sprawy 20 grudnia 2012r. do organu podatkowego I instancji wpłynęła korekta deklaracji podatkowej VAT – 7 za październik 2007 r. wraz pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty, w którym spółka wskazała, że czyni to w związku z pisemnym wezwaniem organu z 10 lutego 2012 r. o wskazanym numerze i że "deklaracje za kolejne miesiące spółka będzie przesyłać sukcesywnie po ich przygotowaniu." Podstawą faktyczną wezwania była decyzja ostateczna zmieniająca rozliczenie podatkowe skarżącego za grudzień 2006r., a podstawą prawną art. 155 § 1 O.p. i art. 274 § 1 pkt 2 O.p.

6 Z powyższego zdaniem Sądu wynikało, że spółka składając korektę deklaracji za październik 2007r., uczyniła to w związku z wezwaniem do zmiany rozliczenia podatkowego będącego konsekwencją wydania decyzji ostatecznej zmieniającej rozliczenie podatkowe strony "za grudzień 2006 r.," które przełożyło się na rozliczenia w następnych okresach. Jednocześnie rodzaj i treść złożonych dokumentów wskazywała, że składając 20 grudnia 2012r., skorygowaną deklarację wraz z podaniem przyczyn tej korekty podatnik wyczerpał tryb wskazany w art. 81 § 1 O.p. i organ nie był uprawniony do wzywania do uzupełnienia jego braków formalnych, albowiem forma złożonych dokumentów odpowiadała instytucji przewidzianej w art. 81 § 1 O.p. i pismo podatnika brakami nie było dotknięte. Z pisma tego nie wynikało, aby wolą podatnika było wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty, a zamiaru takiego organ nie ma obowiązku się domyślać.

7 Sąd w konsekwencji uznał, że złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty wskazuje, że wniosek spółki dotyczy uprawnienia przewidzianego w art. 75 § 1 w zw. z § 2 pkt 1 lit. b O.p., co nastąpiło dopiero 25 stycznia 2013 r., a więc już po okresie przedawnienia zobowiązania podatkowego za październik 2007 r., który upłynął 31 grudnia 2012r. Natomiast zgodnie z art. 59 § 1 pkt 9 ustawy, wskutek przedawnienia zobowiązanie podatkowe wygasa. Jako niezasadne Sąd ocenił zarzuty naruszenia art. 72 § 1 pkt 1, 73 § 1 pkt 1, 75 § 2 pkt 1 lit. b i 75 § 3 i § 4 O.p., a także art. 81 § 1 O.p. i 169 § 1 O.p. W dniu złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty termin przedawnienia zobowiązania podatkowego już upłynął, a w związku z tym upłynął również termin do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Zgodnie bowiem z art. 79 § 2 O.p. prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, co zdaniem Sądu miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. 3. Skarga kasacyjna Spółka w skardze kasacyjnej zaskarżyła wskazany powyżej wyrok w całości. Zarzuciła mu naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: 1) art. 133 § 1, art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., w sposób rażący - poprzez błąd w ustaleniach faktycznych Sądu I instancji i w rezultacie błędną ocenę prawną przyjętego przezeń stanu faktycznego, z pominięciem materiału dowodowego wynikającego z akt sprawy oraz nierozpatrzenie wszystkich zarzutów, czego wyrazem jest zawierające szereg sprzeczności uzasadnienie wyroku

8 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie sprawie i oddalenie skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14.08.2013r., wydane w sprawie z naruszeniem przepisów postępowania: - art. 165a § 1 O.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie, w której wystąpiły przesłanki do merytorycznego rozpatrzenia sprawy nadpłaty w podatku od towarów i usług powstałej za październik 2007r. ujawnionej przed terminem przedawnienia w skorygowanej deklaracji VAT-7 za w/w okres złożonej w dniu 20.12.2012r., i uzupełnionej wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w dniu 25.01.2013r., - art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 120, także w związku z art. 169 § 1 O.p., poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie podatnika do organów podatkowych i wbrew przepisom prawa,

9 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie w sprawie i oddalenie skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14.08.2013r., które wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa materialnego regulujących zagadnienie nadpłaty, tj.: art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 § 1 pkt 1 O.p., art. 75 § 2 pkt 1 lit. b) i art. 75 § 3 w związku z art. 169 § 1 O.p., art. 75 § 4 O.p., art. 79 § 2 w związku z art. 70 § 1 O.p., art. 80 § 1, art. 81 § 1 i2 i art. 81b § 1 i 2 tej ustawy, w wyniku naruszenia których odmówiono podatnikowi przeprowadzenia procedury stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług i październik 2007r. i jej zwrotu w wysokości wykazanej w skutecznie skorygowanej deklaracji; II. Dalej zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) art. 72 § 1 pkt 1 i art. 73 § 1 pkt 1 O.p., poprzez niezastosowanie w sprawie w sytuacji, gdy podatnik zobowiązany do samoobliczenia i zadeklarowania prawidłowej wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług uczynił to w korekcie deklaracji za październik 2007r., złożonej przed terminem przedawnienia, i obliczył w niej wysokość należnego zobowiązania podatkowego i nadpłaconego podatku, a organy podatkowe potwierdziły skuteczność złożenia korekty deklaracji i jej "nieskuteczność", co do zaistnienia nadpłaty; 2) art. 75 § 3 O.p., poprzez jego błędną wykładnię, wskutek twierdzenia Sądu I instancji o obowiązku podatnika równoczesnego z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty złożenia skorygowanego zeznania (deklaracji), i następczych wniosków o nadrzędnej roli wniosku o stwierdzenie nadpłaty w stosunku do korekty deklaracji, która stanowi dodatkowy element do owego wniosku, 3) art. 75 § 2 pkt 1 lit b) i art. 81 § 1 i 2 oraz art. 75 § 3, w związku z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i nieuznanie prawa podatnika do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w dniu 25.01.2013r., w sytuacji gdy został on złożony przez podatnika w uzupełnieniu korekty deklaracji VAT-7 za październik 2007r. z dnia 18.12.2012r. złożonej wraz z pismem i dokumentacją ją uzasadniającą, w tym także z tego powodu, że organ pomimo dostrzeżonego braku formalnego złożonej korekty i pisma wyjaśniającego zaniechał zastosowania przed terminem przedawnienia art. 169 § 1 ww. ustawy i wezwania do usunięcia braków formalnych, i odmówił wszczęcia postępowania, 4) art. 75 § 4 O.p., którego nie zastosowano i nie poddano ocenie prawidłowości skorygowanej deklaracji, co umożliwiałoby zwrot nadpłaty bez konieczności wydawania decyzji stwierdzającej nadpłatę, 5) art. 79 § 2 w związku z art. 70 § 1 O.p., w sytuacji gdy złożony, w uzupełnieniu korekty deklaracji z dnia 18.12.2012r., wniosek o stwierdzenie nadpłaty, winien zostać rozpatrzony w trybie art. 75 § 3 jako złożony formalnie na dzień 20.12.2012 r. wraz korektą deklaracji, i wywołujący skutki prawne, co do wykazanej nadpłaty jeszcze przed terminem przedawnienia, 6) art. 80 § 1 O.p., poprzez kwestionowanie prawa podatnika do zwrotu nadpłaty w okresie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin jej zwrotu, 7) art. 81 § 1 i 2 i art. 81b § 1 i 2 O.p., poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na twierdzeniu o skuteczności korekty deklaracji z dnia 18.12.2012 r., co do obowiązków wynikających z art. 81, natomiast bezskuteczną faktycznie, co do praw i obowiązków podatnika wynikających ze skorygowanej deklaracji, w tym prawa wymiernego finansowo do podlegającej zwrotowi nadpłaty. Wskazując na powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi i instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 4. Odpowiedź na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Podniósł, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a wyrok Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu.

10 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

11 5.1. Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej są uzasadnione, a zatem rozpoznawany środek odwoławczy odnosi zamierzony skutek.

12 5.2. W niniejszej sprawie stan faktyczny jest bezsporny. W dniu 20 grudnia 2012 r. skarżąca spółka złożyła korektę deklaracji VAT – 7 za październik 2007 r. W tej korekcie wykazano zobowiązanie podatkowe w niższej kwocie niż pierwotnie. Następnie w dniu 25 stycznia 2013 r. spółka złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty za miesiąc październik 2007 r.

13 W kontekście tego stanu faktycznego, organy podatkowe prezentują stanowisko, że z uwagi na złożenie wniosku po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, które nastąpiło z końcem 2012 r., należało odmówić wszczęcia postępowania o stwierdzenie nadpłaty. Stanowisko to zostało zaakceptowane przez sąd pierwszej instancji. Odmienny pogląd prezentuje konsekwentnie strona skarżąca.

14 5.3. Na wstępie trzeba przypomnieć kilka ogólnych kwestii. Przede wszystkim należy podkreślić, że prawo procesowe, inaczej określane jako prawo formalne, pełni w pewnym sensie służebną rolę względem prawa materialnego. Prawo procesowe umożliwia bowiem realizację norm prawa materialnego.

15 5.4. Niewątpliwie wniosek o stwierdzenie nadpłaty jest instytucją prawa procesowego. Inicjuje bowiem postępowanie zmierzające do zwrotu nadpłaconego podatku.

16 Z kolei złożenie korekty deklaracji w podatku od towarów i usług wywołuje skutki z zakresu prawa materialnego. Ta danina bowiem podlega rozliczeniu na zasadach samoobliczenia przez podatnika. Oznacza to, że zobowiązanie w podatku od towarów i usług jest w takiej wysokości, jaka wynika z deklaracji podatnika, chyba, że zostało ono zweryfikowane przez organ podatkowy, który określił je w innej wysokości niż wynikające z deklaracji. W sytuacji zatem, gdy nie było wydanej decyzji organu, a podatnik składa korektę pierwotnej deklaracji w podatku od towarów i usług, skutkiem tej czynności jest to, że zobowiązanie podatkowe zostało na nowo określone. W sytuacji zaś, gdy jest ono wyższe niż pierwotnie zapłacony, skutkiem prawnomaterialnym jest powstanie nadpłaty w tym podatku. Oczywiście dotyczy to korekt deklaracji skutecznie złożonych, dopuszczalnych oraz wniesionych przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za dany okres rozliczeniowy.

17 5.5. W przypadku, gdy złożona korekta deklaracji w podatku od towarów i usług wykazuje niższy podatek niż zapłacony przez podatnika, organ może się zachować dwojako. Po pierwsze, jeżeli nie kwestionuje wysokości i zasadności nadpłaty, zobowiązany jest ją zwrócić. Zwrot nadpłaconego podatku może bowiem nastąpić bez konieczności wszczynania w tym zakresie postępowania.

18 5.6. Po drugie, organ w sytuacji, gdy kwestionuje złożoną korektę deklaracji, czy to pod względem formalnym (braku dopuszczalności, przedawnienie zobowiązania podatkowego), czy to pod względem zasadności materialnoprawnej, zobowiązany jest wszcząć postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w składzie 7 sędziów z dnia 27 stycznia 2014 r., II FPS 5/13, ONSAiWSA 2014, nr 4, poz. 56, w przypadku zakwestionowania prawidłowości skorygowanej deklaracji podatkowej złożonej wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, zgodnie z art. 75 § 3 O.p., organ podatkowy nie ma obowiązku przed rozpatrzeniem tego wniosku wszczynać w każdej sprawie postępowanie w celu określenia wysokości zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 21 § 3 wymienionej ustawy.

19 5.7. W przypadku, gdy podatnik składa wniosek o stwierdzenie nadpłaty zobowiązany jest załączył do niej korektę deklaracji (art. 75 § 3 O.p.). Sam wniosek bowiem wszczyna postępowanie o stwierdzenie nadpłaty, zaś korekta wywołuje skutek materialnoprawny w postaci nadpłaty. W sytuacji, gdy podatnik nie złożył korekty a jedynie wniosek, organ podatkowy powinien wezwać do złożenia tej korekty.

20 Natomiast, gdy podatnik, przed upływem terminu przedawnienia składa jedynie korektę deklaracji, to organ podatkowy zobowiązany jest zwrócić wynikającą z niej nadpłatę, a jeśli kwestionuje zasadność tej korekty powinien wszcząć stosowane postępowanie weryfikujecie zasadność żądania zwroty podatku (nadpłaty). W świetle bowiem art. 75 § 6 O.p. stanowiącego, że przepisów § 2 pkt 1 lit. b i pkt 2 nie stosuje się, jeżeli ustawy podatkowe przewidują inny tryb zwrotu podatku, w przypadku podatku od towarów i usług przewidującego tryb zwrotu podatku poprzez składanie deklaracji podatkowych, złożenie korekty deklaracji w trybie art. 81 O.p. z jej wyjaśnieniem w zakresie przyczyn obniżenia uprzednio wykazanego zobowiązania podatkowego, jest równoznaczne z żądaniem zwrotu podatku (nadpłaty).

21 5.8. Odmienne stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku jest nie do zaakceptowania. Nie można bowiem przyjmować, że złożenie korekty deklaracji podatkowej przed upływem terminu przedawnienia nie wywołuje żadnych skutków prawnych. Zwłaszcza, że jak przyjęto w zaskarżonym wyroku, złożenie przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wniosku o stwierdzenie nadpłaty bez korekty deklaracji wywoływałby korzystny skutek dla podatnika.

22 5.9. Trzeba bowiem podkreślić, że celem składania deklaracji, czy też ich korekt, nie jest tylko poinformowanie organu podatkowego. Rolą deklaracji czy korekt nie są informacje dla organu lecz ukształtowanie zobowiązania podatkowego. Stąd też nie można przyjąć, że korekta złożona 20 grudnia 2012 r., a dotycząca października 2007 r. nie została złożona w innym celu niż zmiana wysokości należnego podatku. Podatnik składając tą korektę w sposób jednoznaczny wyraził swą wolę w zakresie ukształtowania na nowo swojego zobowiązania w podatku od towarów i usług za październik 2007 r. Stąd też nie do zaakceptowania jest stanowisko organu, który twierdząc, że przedmiotowa korekta została złożona w trybie art. 81 O.p., ze względów formalnych pominął ją.

23 5.10. Z powyższych względów sąd pierwszej instancji, dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, błędnie uznał, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego wskazanych w skardze kasacyjnej.

24 5.11. Zgodnie z art. 188 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Skorzystanie z instytucji procesowej, o której mowa w tym przepisie, możliwe jest również w sytuacji, gdy nie wnosił o to wnoszący skargę kasacyjną (zob. wyrok NSA z dnia 10 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2536/04, OSP 2006, nr 7-8, poz. 80; wyrok NSA z dnia 24 września 2008 r., I OSK 1494/07).

25 W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, uznając zasadność zarzutów skargi kasacyjnej na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c/ p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz uchylił postanowienie organu odwoławczego, a także poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji.

26 5.12. O kosztach postępowania sądowego, na które składają się koszty postępowania kasacyjnego oraz koszty postępowania przed sądem I instancji, orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 200 p.p.s.a., art. 205 § 2 p.p.s.a. Na sumę kosztów składają się uiszczone przez skarżącego wpisy stałe od skargi oraz skargi kasacyjnej oraz opłata kancelaryjna za wniosek o sporządzenie uzasadnienia przez Sąd I instancji, a także wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej. Wysokość tego wynagrodzenia określono w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c/ oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) w zw. § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013, poz. 490).

27 5.13. Ponownie rozpoznając sprawę Naczelnik Urzędu Skarbowego merytorycznie rozpozna wniosek spółki o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za październik 2007 r.