Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2008 r., I FSK 813/08

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2008 r., I FSK 813/08

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Zając po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej T. "S." K.M., R. F. spółka jawna na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2008 r., o sygn. akt III SA/Wa 2143/07 w sprawie ze skargi T. – S. "S." K. M., R. F. spółka jawna na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 11 października 2007 r., Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za VII, IX, X, XI, XII 2002 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym wyrokiem z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 2143/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę spółki jawnej T. –S. "S." K. M., R. F. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 11 października 2007 r., Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za VII, IX, X, XI, XII 2002 r. oraz orzekł o zwrocie uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu sądowego w kwocie 1500 złotych.

3 W uzasadnieniu Sąd podał, że po wniesieniu w dniu 20 listopada 2007 r. skargi przez radcę prawnego K. K. pełnomocnik ten został wezwany do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, złożenia dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia oraz uiszczenia wpisu w kwocie 1500 zł. Zarówno w wezwaniu, jak i w odpisie zarządzenia wskazano 7-dniowy termin do uzupełnienia braków oraz zawarto pouczenie, że nieusunięcie braków formalnych skargi we wskazanym zakresie spowoduje odrzucenie skargi.

4 Jak ustalił Sąd I instancji, przesyłka zawierająca wezwania Sądu doręczona została na adres pełnomocnika skarżącej w dniu 24 grudnia 2007 r., natomiast już wcześniej, w dniu 21 listopada 2007 r. uiszczono kwotę 1500 zł tytułem należnego wpisu sądowego od wniesionej skargi. Pozostałe braki formalne skargi nie zostały usunięte zgodnie z wezwaniem do dnia wydania skarżonego postanowienia, a zatem Sąd uznał, że skarga podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a.

5 Na powyższe postanowienie skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik skarżącej spółki. Działając na podstawie art. 173, 174 oraz wskazując na art. 185 § 1 p.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na naruszeniu:

6 - art. 37 § 1 p.p.s.a., co polegało na tym, że Sąd dokonał błędnej wykładni tego przepisu uznając, że pełnomocnik, który reprezentował podatnika w postępowaniu podatkowym powinien złożyć ponowne pełnomocnictwo do reprezentowania strony w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nawet w sytuacji, kiedy pełnomocnictwa złożone w postępowaniu podatkowym obejmowało upoważnienie pełnomocnika do reprezentowania strony w postępowaniu przed sądami administracyjnymi;

7 - art. 49 § 1 i 2 p.p.s.a. co polegało na przyjęciu, że skarga wniesiona przez pełnomocnika strony zawierała braki formalne uniemożliwiające nadanie skardze biegu, mimo że w posiadaniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie znajdowały się dokumenty, których dostarczenia żądał Sąd;

8 - art. 54 § 2 p.p.s.a. co polegało na błędnym przyjęciu przez Sąd, że wpłynięcie do sądu skargi wniesionej przez pełnomocnika wraz z aktami sprawy podatkowej zawierającymi pełnomocnictwo upoważniające do reprezentowania strony również w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz odpis z właściwego rejestru nie stanowi spełnienia przez stronę obowiązku wynikającego z przepisu art. 37 § 1 p.p.s.a.;

9 - art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., co polegało na błędnym przyjęciu, że zachodzą przesłanki do odrzucenia skargi z powodu jej braków formalnych, mimo że skarga nie zawierała takich braków.

10 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

11 Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

12 Z brzmienia wskazanego jako podstawa kasacyjna art. 37 § 1 p.p.s.a. wywodzić należy, że pod pojęciem "akta sprawy" ustawodawca rozumie akta sprawy sądowoadministracyjnej, ponieważ przepisy tej ustawy normują postępowanie sądowe właśnie w sprawach sądowoadministracyjnych, czyli sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej. Należy odróżnić zatem sprawę prowadzoną i załatwianą przez organy administracji publicznej od sprawy sądowoadministracyjnej i nie można przyjmować, że postępowanie przed sądem administracyjnym stanowi kontynuację postępowania przed organami administracji czy też jest jego kolejnym etapem. Pomiędzy jednym a drugim postępowaniem brak jest ciągłości, a zatem nie jest możliwe honorowanie dokumentu pełnomocnictwa załączonego do akt sprawy rozpoznawanej przez organy podatkowe, chociażby obejmowało ono swym zakresem umocowanie do występowania również przed sądem administracyjnym. Zaznaczyć również należy, że materiał zgromadzony w aktach sprawy administracyjnej zostaje zwrócony organowi administracji po zakończeniu postępowania sądowego, a więc również ta okoliczność przemawia za koniecznością załączenia odrębnego dokumentu pełnomocnictwa do każdej sprawy sądowoadministracyjnej.

13 W związku z powyższym, wraz z wniesieniem skargi (czyli wraz z pierwszą czynnością procesową dokonywaną przez pełnomocnika skarżącego w omawianej sprawie) konieczne było przedłożenie stosownego pełnomocnictwa, bez względu na zakres umocowania pełnomocnika na etapie postępowania przed organami podatkowymi.

14 Stwierdziwszy braki formalne skargi Sąd prawidłowo wezwał pełnomocnika strony skarżącej do ich uzupełnienia oraz pouczył o konsekwencjach nie zastosowania się do wezwania zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. Po bezskutecznym upływie terminu do wykonania wezwania Sąd podjął słuszne rozstrzygnięcie odrzucając skargę w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 p.p.s.a.

15 Mając na względzie powyższe ustalenia Naczelny Sąd Administracyjny, działając w oparciu o art. 184 oraz przy zastosowaniu art. 182 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.