Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2013 r., I FSK 793/13

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2013 r., I FSK 793/13

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Danuta Oleś, , , po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku A. R. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 grudnia 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 1337/12 w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 2 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe stowarzyszenia w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. i 2006 r. postanawia oddalić wniosek.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 28 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 1337/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi A. R. (poprzednio D.) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 2 marca 2012 r., wydanej w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe stowarzyszenia w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. i 2006 r., uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdził, że uchylona decyzja nie może być wykonana, oraz zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz A. R. kwotę 757 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

3 Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł od ww. wyroku WSA w Warszawie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

4 Pismem procesowym z dnia 7 stycznia 2013 r. A. R. (dalej "skarżąca") wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 2 marca 2012 r., uchylającej w części decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 29 grudnia 2010 r. orzekającą o solidarnej odpowiedzialności A. R. jako członka zarządu za zaległości podatkowe P. w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. i 2006 r.

5 Motywując swój wniosek, skarżąca wskazała, że wyrokiem z dnia 28 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 1337/12, WSA w Warszawie uchyli zaskarżoną decyzję i stwierdził, że decyzja ta nie może być wykonana w całości. W związku z wyrażoną w art. 121 Ordynacji podatkowej zasadą zaufania do organów podatkowych, organ I instancji powinien wstrzymać się z wykonaniem decyzji do dnia uprawomocnienia się ww. wyroku.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 2 marca 2012 r. nie zasługuje na uwzględnienie.

8 W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże w określonych okolicznościach po przekazaniu skargi sądowi administracyjnemu sąd ten może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Zatem celem tejże instytucji prawnej jest zapewnienie skarżącemu ochrony tymczasowej w toku postępowania sądowego przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.

9 Udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu lub czynności ma za zadanie zapobieżenie wystąpienia wskazanych powyżej zagrożeń, które mogą wystąpić jako następstwo wykonania aktu lub czynności.

10 W przypadku uwzględnienia skargi sąd, na podstawie art. 152 P.p.s.a., ma obowiązek określić, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynności nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 152 P.p.s.a. ma w zasadzie ten sam skutek co wstrzymanie wykonania aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 2 i 3 P.p.s.a. Podobny pogląd Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w postanowieniu z dnia 9 sierpnia 2005 r. , II FSK 885/05 (publ. ONSAiWSA z 2006 r., nr 1, poz. 8), w którym stwierdził, że rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 152 P.p.s.a. wywołuje podobny skutek jak rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Ustawodawca, pozytywnie wypowiadając się co do możliwości zapewnienia stronie ochrony tymczasowej w okresie między wydaniem wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego a jego uprawomocnieniem się, wyłączył tym samym w tym zakresie możliwość odpowiedniego stosowania przepisów art. 61 § 3 - 5 P.p.s.a. w postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną od tego wyroku. Za niedopuszczalne uznano, aby Naczelny Sąd Administracyjny przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej wypowiadał się w postępowaniu wpadkowym w kwestii, która została już przesądzona w zaskarżonym do tego Sądu wyroku sądu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, traci moc dopiero z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Nie może być więc podważone wcześniej orzeczeniem wpadkowym Naczelnego Sądu Administracyjnego.

11 W niniejszej sprawie w zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, na podstawie art. 152 P.p.s.a., że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości. Wyrok ten nie jest prawomocny, gdyż skarga kasacyjna nie została jeszcze rozpoznana. Tym samym stronie nadal przysługuje ochrona, wynikająca z punktu 2 tego wyroku, obowiązująca do czasu uprawomocnienia się tego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zatem wstrzymać wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 2 marca 2012 r. na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., bowiem ochrona w postaci niewykonalności decyzji została już stronie udzielona w sposób wskazany przez ustawodawcę, poprzez zamieszczenie w wyroku sądu I instancji rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 152 P.p.s.a.

12 W takim stanie rzeczy, na zasadzie art. 61 § 3 P.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji należało oddalić.