Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2021 r., I FSK 518/18

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2021 r., I FSK 518/18

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Maja Chodacka, Protokolant Katarzyna Wojnarska, po rozpoznaniu w dniu 23 września 2021 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej V.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Sz 665/17 w sprawie skargi V.W. o wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 7 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Sz 806/12 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie na rzecz V.W. kwotę 1080 (słownie: jeden tysiąc osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym wyrokiem z 16 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 665/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę V.W. (dalej "Strona" lub "Skarżący") o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 7 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 806/12, w przedmiocie umorzenia postępowania sądowego w sprawie ze skargi Strony na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie (dalej "organ" lub "organ odwoławczy") z 8 grudnia 2010 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od listopada 2009 r. do stycznia 2010 r.

3 1. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi

4 Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. (dalej "Dyrektor UKS") wydał 28 lipca 2010 r. decyzję w przedmiocie rozliczenia Strony z tytułu podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2009 r. oraz styczeń 2010 r. Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie (dalej "organ odwoławczy") z 8 grudnia 2010 r. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem z 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Sz 85/11, oddalił skargę Strony na decyzję organu odwoławczego. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 4 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1216/11, wydanym po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Skarżącego, uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez ten Sąd.

5 Przed ponownym rozpoznaniem skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie organ odwoławczy, działając w trybie autokontroli, decyzją z 29 października 2012 r. uchylił w całości własną decyzję z 8 grudnia 2010 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora UKS z 28 lipca 2010 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W następstwie powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z 7 grudnia 2012 r. sygn. akt I SA/Sz 806/12, umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi Strony na decyzję organu odwoławczego z 8 grudnia 2010 r. Przedmiotowe postanowienie uprawomocniło się 25 maja 2015 r., kiedy to Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem o sygn. akt I FZ 46/15, oddalił zażalenie Skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 25 listopada 2014 r., sygn akt I SA/Sz 806/12, odrzucające skargę kasacyjną na postanowienie w sprawie umorzenia postępowania.

6 Następnie wyrokiem z 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1261/15, Naczelny Sąd Administracyjny m. in. stwierdził nieważność decyzji autokontrolnej organu odwoławczego z 29 października 2012 r.

7 2. Skarga o wznowienie postępowania

8 Pismem z 25 lipca 2017 r. Skarżący wniósł o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 7 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 806/12, wskazując na wystąpienie przesłanek z art. 273 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.), dalej "P.p.s.a.". Odnośnie do przesłanki z art. 273 § 2 P.p.s.a. Skarżący wskazał, że przesłankę tę wypełnia nieważność decyzji autokontrolnej organu odwoławczego z 29 października 2012 r., ujawniona na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1261/15. Natomiast co do przesłanki z art. 273 § 3 P.p.s.a. Skarżący podniósł, że w aktualnym stanie faktycznym i prawnym sprawy istnieją w obrocie prawnym niejako "konkurencyjne" w stosunku do siebie dwa orzeczenia sądowe: (1) wcześniejszy prawomocny wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1216/11, oraz (2) prawomocne późniejsze postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 7 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 806/12. Oba te orzeczenia dotyczą tej samej sprawy, a więc zachodzi między nimi tożsamość stron i przedmiotu postępowania.

9 W konsekwencji Skarżący wniósł o wznowienie postępowania sądowego prowadzonego przed Sądem pierwszej instancji pod sygn. akt I SA/Sz 806/12 oraz uchylenie tego postanowienia, a także o rozpoznanie skargi na decyzję organu odwoławczego z 8 grudnia 2010 r., a w konsekwencji uchylenie ww. decyzji oraz decyzji Dyrektora UKS z 28 lipca 2010 r. i umorzenie postępowania podatkowego;

10 3. Wyrok Sądu pierwszej instancji

11 Oddalając skargę o wznowienie postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie zgodził się ze Skarżącym, że powoływane w tej skardze okoliczności spełniają przesłanki "nowych okoliczności" w rozumieniu art. 273 § 2 P.p.s.a. Wskazał w tym zakresie, że z porównania daty postanowienia o umorzeniu postępowania sądowego z datą wyroku, w którym stwierdzono nieważność decyzji organu odwoławczego z 29 października 2012 r., jednoznacznie wynika, że zostało ono wydane po zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego, a zatem nie może być podstawą wznowienia postępowania z art. 273 § 2 P.p.s.a. Bez znaczenia pozostaje zaś okoliczność, że decyzja z 29 października 2012 r. jest nieważna i nie wywołuje skutków prawnych od początku (ex tunc), w sytuacji gdy zostało to wykryte 27 kwietnia 2017 r., tj. w dniu publikacji wyroku w sprawie o sygn. akt I FSK 1261/15. W ocenie Sądu pierwszej instancji na gruncie rozpoznawanej sprawy nie wystąpiła również druga z podnoszonych przez Skarżącego podstaw wznowienia, tj. określona w art. 273 § 3 P.p.s.a. W dacie wyrokowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, tj. 7 listopada 2012 r., nie istniał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzający nieważność decyzji organu z 29 października 2012 r., która była podstawą wydania przez Sąd postanowienia o umorzeniu postępowania.

12 Na zakończenie Sąd wskazał, że wbrew twierdzeniom Strony postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 7 listopada 2012 r. nie stoi na przeszkodzie wykonaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1216/11, uchylającego orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Sz 85/11, oddalające skargę Strony na decyzję organu odwoławczego z 8 grudnia 2010 r. i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. Postanowienie z 7 listopada 2012 r. nie korzysta bowiem z powagi rzeczy osądzonej, jako że nie rozstrzyga sprawy co do istoty.

13 4. Skarga kasacyjna

14 Powyższy wyrok został zaskarżony w całości przez Stronę, a w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

15 – art. 282 § 2 w zw. z art. 273 § 2 P.p.s.a., poprzez niezasadne oddalenie przez Sąd pierwszej instancji skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w wyniku błędnego przyjęcia, że okoliczność stwierdzenia nieważności "autokontrolnej" decyzji organu odwoławczego z 29 października 2012 r. przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1261/15, nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania w trybie art. 273 § 2 P.p.s.a.

16 Tymczasem prawidłowa wykładnia przepisu art. 273 § 2 P.p.s.a. prowadzi do wniosku, że stwierdzenie nieważności "autokontrolnej" decyzji organu odwoławczego z 29 października 2012 r. przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1261/15, jest nową okolicznością stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania, albowiem stwierdzenie nieważności "autokontrolnej" decyzji organu odwoławczego ma ten skutek, że nieważność tkwi w tej decyzji ex tunc, że nie istnieje ona od samego początku. To zaś oznacza, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 7 listopada 2012 r. o umorzeniu postępowania sądowego wydane zostało w oparciu i na podstawie decyzji, która nie istnieje w obrocie prawnym, a okoliczność ta (nieistnienie w obrocie prawnym "autkontrolnej" decyzji) istniała w dacie orzekania o umorzeniu postępowania sądowego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 7 listopada 2012 r. - skoro stwierdzenie nieważności decyzji wywołuje skutki ex tunc;

17 a) art. 282 § 2 w zw. z art. 273 § 3 P.p.s.a., poprzez niezasadne oddalenie przez Sąd pierwszej instancji skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w wyniku błędnego przyjęcia, że nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania w trybie art. 273 § 3 P.p.s.a. istnienie w obrocie prawnym prawomocnych orzeczeń w postaci wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1216/11, którym uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Sz 85/11, oddalający skargę Strony na decyzję organu odwoławczego z 8 grudnia 2010 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 7 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 806/12, umarzającego postępowanie sądowe ze skargi Strony na decyzję organu odwoławczego z 8 grudnia 2010 r.

18 Tymczasem orzeczeniem będącym podstawą do wznowienia postępowania w tym trybie nie jest, jak przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1261/15, stwierdzający nieważność "autokontrolnej" decyzji organu odwoławczego z 29 października 2012 r., ale prawomocny w dacie wyrokowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, tj. 7 listopada 2012 r., w sprawie I SA/Sz 806/12 wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1216/11, którym uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Sz 85/11, oddalający skargę Strony na decyzję organu z 8 grudnia 2010 r. oraz przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. "Autokontrolna" decyzja organu odwoławczego z 29 października 2012 r. powodowała swoiste "skonsumowanie" kasatoryjnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2012 r., albowiem decyzja ta - jak się później okazało, jedynie formalnie - realizowała wytyczne kasatoryjne z ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jednak wyeliminowanie ex tunc ww. "autokontrolnej" decyzji organu powoduje stan, w którym ciągle nie zostały zrealizowane kasatoryjne zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z 4 lipca 2012 r. W zamian tego obok ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego funkcjonuje późniejsze i prawomocne postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 7 listopada 2012 r. umarzające postępowanie sądowe, nieodnoszące się jednak w żaden sposób do kasatoryjnych wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego, którymi wszak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie jest związany.

19 W kontekście tak sformułowanych podstaw kasacyjnych Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

20 5. Odpowiedź na skargę kasacyjną

21 W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie wniósł o oddalenie tej skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

22 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

23 6.1. Skarga kasacyjna jest zasadna, albowiem trafny jest zarzut naruszenia art. 282 § 2 w zw. z art. 273 § 2 P.p.s.a.

24 6.2. W skardze o wznowienie postępowania sądowego strona powoływała się na dwie ustawowe podstawy, a mianowicie wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 P.p.s.a.) oraz późniejsze wykrycie prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273 § 3 P.p.s.a.). Wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji, pierwsza z wyżej przytoczonych podstaw istniała.

25 6.3. Okoliczności faktyczne w sprawie są bezsporne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z 7 listopada 2012 r. umorzył postępowanie sądowe. Orzeczenie to było konsekwencją decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z 29 października 2012 r., który w trybie autokontroli uchylił zaskarżoną do sądu decyzję organu odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

26 Wyrokiem z 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 2330/15, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wcześniejszy wyrok Sądu pierwszej instancji, uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 14 października 2014 r. i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 14 lipca 2014 r. odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji, a w punkcie trzecim stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 29 października 2012 r.

27 6.4. Z powyższego wyroku wynika, że prawomocnie stwierdzono nieważność decyzji wydanej w trybie autokontroli. Orzeczenie to wydano jednak blisko 5 lat po zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego powodu Sąd pierwszej instancji zaakceptował stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Uznał bowiem, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzający nieważność decyzji "autokontrolnej" został wydany już po zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego postanowieniem umarzającym. Dlatego też nie można uznać, że zaistniała podstawa wznowienia przewidziana w art. 273 § 2 P.p.s.a.

28 Odmienny pogląd wyrażono w rozpoznawanej skardze kasacyjnej. Podniesiono bowiem, że stwierdzenie nieważności decyzji wywołuje skutki ex tunc. Stąd też została spełniona przesłanka wznowieniowa.

29 6.5. Wymienione w art. 273 § 2 p.p.s.a. przesłanki należy rozumieć w ten sposób, że okoliczności i dowody, na które powołuje się strona, istniały przez zakończeniem sprawy, której dotyczy wniosek. Po drugie zostały wykryte po prawomocnym zakończeniu postępowania. Po trzecie mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a więc niezbędne jest istnienie związku przyczynowego pomiędzy okolicznościami faktycznymi lub środkami dowodowymi a treścią prawomocnego orzeczenia sądu. Po czwarte, strona nie mogła z tych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych skorzystać w poprzednim postępowaniu, ponieważ nie były one znane stronie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lipca 2021 r., II OSK 3269/21, CBOSA).

30 Z uwagi na powyższe należy uznać, że ujawniły się takie istotne "nowe okoliczności", które mogłyby stanowić podstawę wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem w przedmiocie umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego. Na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie (umorzenie postępowania sądowego) wpływ miało dotknięta wadą nieważności decyzja Dyrektora Izby Skarbowej, która to okoliczność ujawniła się dopiero po uprawomocnieniu się postanowienia objętego przedmiotowym żądaniem. Stąd też należy rozpatrywać takie zdarzenie w kategorii podstaw wznowieniowych, określonych przepisem art. 273 § 2 p.p.s.a.

31 Wniosku tego nie przekreśla fakt, iż nieważność wspomnianej wyżej decyzji, determinującego procesowy wynik pierwotnej sprawy w niniejszym postępowaniu, stwierdzona została dopiero po podjęciu orzeczenia objętego przedmiotowym żądaniem. Pamiętać bowiem trzeba o tym, że wada nieważności tkwi w decyzji od samego początku, tj. od chwili jej wydania, przez co nieważność wywołuje skutki ex tunc. Skoro tak, to stwierdzenie takiej wady w decyzji decydującym z punktu widzenia sposobu załatwienia niniejszej sprawy pozwala w kontekście wskazanego wyżej przepisu na przyjęcie, iż mamy tu do czynienia z okolicznością nową, istniejącą w dacie podejmowania rozstrzygnięcia, objętego przedmiotowym żądaniem (skoro - jak zaznaczono - nieważność tkwi w orzeczeniu ex tunc), a przy tym nieznaną skoro nie tylko strona, ale i wszystkie zaangażowane organy orzekające, wady tej nie dostrzegły. Okoliczność ta niewątpliwie jest przy tym istotna bowiem, gdyby nie zapadła taka, wadliwa, decyzja to Sąd nie miałby podstaw do umorzenia postępowania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 kwietnia 2007 r., I FSK 1469/06, CBOSA).

32 Względy te sprawiają równocześnie, że odwoływanie się do przeciwnej argumentacji, do której zdaje się nawiązywać Sąd I instancji, byłaby nie do pogodzenia z zasadami demokratycznego państwa prawnego (art. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483)), w tym zwłaszcza z zasadą prawa do sądu, bowiem prowadziłaby w istocie do pozbawienia strony możliwości sądowej kontroli rozstrzygnięcia administracyjnego.

33 6.6. Natomiast nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 282 § 2 w zw. z art. 273 § 3 P.p.s.a. Przesłanka restytucyjna określona w tym drugim przepisie dotyczy późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Nie chodzi w tym przypadku o takie same czy podobne sprawy, lecz o orzeczenia tożsame zarówno pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. W aspekcie podmiotowym chodzi o identyczność strony w postępowaniu, natomiast w aspekcie przedmiotowym - o stan faktyczny, podstawę prawną, treść żądania strony (uprawnienia) lub treść obowiązku.

34 6.7. Sąd pierwszej instancji w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku wskazał, "że postanowienie sądu o umorzeniu postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., choć jest poprzedzone oceną dotykającą zagadnień merytorycznych (z uwagi na treść art. 60 p.p.s.a), to jednak nie wypowiada się precyzyjnie (ze wskazaniem konkretnych przepisów prawa) o prawidłowości decyzji, która była objęta skargą, nie wywiera więc żadnego oddziaływania na możliwość dalszego prowadzenia postępowania sądowego w sytuacji, gdy akt stanowiący podstawę umorzenia został wyeliminowany, czyli jak w przedmiotowej sprawie stwierdzono jego nieważność".

35 Należy jednak podkreślić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, pomimo upływu blisko 4 lat od wyrażenia wyżej zacytowanego poglądu, nie podjął żadnej czynności w sprawie w której wydano postanowienie o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego. Okoliczność ta została potwierdzona na rozprawie przed sądem odwoławczym przez pełnomocników obu stron postępowania. Działanie takie niewątpliwie narusza konstytucyjne prawo do sądu. Stąd też przyjęcie braku możliwości wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem o umorzeniu postępowania sądowego byłoby w tych okolicznościach nie do zaakceptowania.

36 6.8. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, związany stanowiskiem o istnieniu przesłanki restytucyjnej z art. 273 § 2 P.p.s.a., rozpozna sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia, zgodnie z dyspozycją art. 282 P.p.s.a.

37 6.9. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

38 O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a.

39 Sędzia NSA Sędzia NSA Sędzia WSA

40 Arkadiusz Cudak Bartosz Wojciechowski Maja Chodacka