Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2016 r., I FSK 405/15

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2016 r., I FSK 405/15

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia NSA Roman Wiatrowski (sprawozdawca), Protokolant Joanna Tararuj-Młynik, po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. P. Sp. z o.o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 1056/14 w sprawie ze skargi J. P. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 26 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń i luty 2012 r. 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. uchyla zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 26 czerwca 2014 r. nr [...], 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w G. na rzecz J. P. Sp. z o.o. kwotę 1.127 zł (słownie: jeden tysiąc sto dwadzieścia siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania za obie instancje.

Uzasadnienie

2 1. Wyrokiem z 21 października 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J. Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: spółka, skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. (DIS) z 26 czerwca 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń i luty 2012 r.

3 2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją z dnia 26 czerwca 2014 r. DIS działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 220 § 2 i art. 21 § 3a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.) i art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej: ustawa o VAT), po rozpatrzeniu odwołania spółki, od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z 30 grudnia 2013 r. określającej w przedmiocie podatku od towarów i usług: za styczeń 2012 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 18.957,00 zł; za luty 2012 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 20.414,00 zł utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

4 Jak wynika z akt sprawy w wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej w zakresie m.in. sprawdzenia prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2011 r., postanowieniem z 21 lutego 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2012r. do lutego 2012 r.

5 W dniu 30 grudnia 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wydał decyzję, w której dokonał odmiennego niż skarżąca w złożonych deklaracjach rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2012 r. do lutego 2012 r.

6 W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 30 grudnia 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wydał decyzję, w której określił spółce w podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 18.907,00 zł. Powołując przepis art. 99 ust. 12 ustawy VAT organ I instancji wskazał, że do rozliczenia-podatku od towarów i usług za styczeń 2012 r. przyjęto kwotę nadwyżki z poprzedniej deklaracji określoną w w/w decyzji, a nie wynikającą z deklaracji podatkowej Spółki w wysokości 60.662,00 zł.

7 Do rozliczenia podatku od towarów i usług za luty 2012 r., organ I instancji przyjął natomiast nadwyżkę z poprzedniej deklaracji (za styczeń 2012 r.) w wysokości określonej w przedmiotowej decyzji w kwocie 18.957,00 zł, a nie w kwocie wynikającej z deklaracji VAT-7 złożonej przez spółkę (w kwocie 60.712,00 zł).

8 Od powyższej decyzji skarżąca odwołała się do DIS, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy.

9 Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów: 1) art. 21 ust. 3a O.p., art. 87 ust. 1 oraz art. 99 ust. 12 ustawy VAT poprzez określenie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2012 r. do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za luty 2012 r. do zwrotu na rachunek bankowy z uwzględnieniem kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2011 r. do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy wynikającej z decyzji z 30 grudnia 2013 r., wydanej z naruszeniem przepisów prawa.

10 W uzasadnieniu odwołania, skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja z 30 grudnia 2013 r. została wydana z naruszeniem przepisów prawa, wskazanych przez spółkę w treści odwołania od tej decyzji. W związku z tym nadwyżka podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2011 r. do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy została przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. określona została nieprawidłowo.

11 Zdaniem skarżącej, przyjęcie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2011 r. w kwocie wynikającej z decyzji z 30 grudnia 2013 r. do określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2012 r. do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za luty 2012 r. do zwrotu na rachunek bankowy spowodowało, że także nadwyżka podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2012 r. do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz nadwyżka podatku naliczonego nad należnym za luty 2012 r. do zwrotu na rachunek bankowy zostały określone w decyzji nieprawidłowo — co stanowi naruszenie art. 87 ust. 1 oraz art. 99 ust. 12 ustawy VAT.

12 Decyzją z 26 czerwca 2014 r. DIS utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

13 W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że organ odwoławczy zaakceptował rozliczenie dokonane w w/w decyzji przez organ I instancji m.in. za grudzień 2011 r., w którym określono nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Zdaniem organu, w niniejszej sprawie za styczeń 2012 r. skarżąca wykazała w deklaracji nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym z poprzedniej deklaracji w kwocie 60.712 zł, podczas gdy według DIS prawidłowa kwota nadwyżki z poprzedniego miesiąca została określona w/w decyzją organu I instancji i wynosi 18.907,00 zł. Przyjęcie do rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń 2012 r. kwoty "nadwyżki z poprzedniej deklaracji" w wysokości określonej decyzją spowodowało zmniejszenie kwoty stanowiącej różnicę podatku w styczniu 2012 r. do przeniesienia na następny miesiąc z kwoty 60.712,00 zł do 18.957.00 zł. Określenie zatem przez organ I instancji nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc styczeń 2012 r. w prawidłowej kwocie, tj. 18.957,00 zł znajduje pełne oparcie w przepisach art. 21 § 3 a) O.p. w związku z art. 99 ust 12 i art. 87 ust. 1 ustawy VAT.

14 Zdaniem organu odwoławczego, Naczelnik Urzędu Skarbowego zasadnie przyjął jako punkt wyjścia dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń 2012 r., na zasadzie ciągłości rozliczeń, kwotę 18.907,00- zł traktując ją jako kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z przeniesienia z miesiąca grudnia 2011 r. i zasadnie określił za styczeń 2012 r. różnicę podatku do przeniesienia na następny miesiąc (luty 2012 r.) w kwocie 18.957,00 zł. W konsekwencji DIS stwierdził, że organ I instancji zasadnie do rozliczenia podatku od towarów i usług za luty 2012 r. przyjął w/w kwotę nadwyżki z poprzedniego miesiąca w wysokości 18.957,00 zł, zamiast kwoty wykazanej przez skarżącą w deklaracji za ten miesiąc w wysokości 60.712,00 zł i prawidłowo dokonał rozliczenia podatku VAT za miesiąc luty 2012 r. określając kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 20.414,00 zł.

15 W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji nie kwestionuje wykazanych wartości sprzedaży i podatku należnego oraz nabyć i podatku naliczonego z danego miesiąca, tj. stycznia i lutego 2012 r. Dokonane rozliczenie odmienne od przedstawionego przez spółkę w wyniku samoobliczenia wynika z przyjęcia odmiennej wartości podatku naliczonego z poprzedniej deklaracji (w sprawie niniejszej - za grudzień 2011 r. i styczeń 2012 r.).

16 Mając zatem na względzie wyżej przedstawione okoliczności, DIS stwierdził, iż dokonane przez organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji rozliczenie podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2012 r. jest prawidłowe, a zarzuty spółki dotyczące naruszenia przepisów art. 21 § 3a O.p., art. 87 ust. 1 oraz art. 99 ust. 12 ustawy VAT nie zasługują na uwzględnienie.

17 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję DIS skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

18 Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:

19 - art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 21 ust. 3a O.p. oraz art. 87 ust. 1 i art. 99 ust. 12 ustawy o VAT poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, określającej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2012 r. do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za luty 2012 r. do zwrotu na rachunek bankowy z uwzględnieniem kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2011 r. do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy wynikającej z decyzji z 30 grudnia 2013 r. wydanej z naruszeniem prawa.

20 W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w związku z wydaniem wskazanej decyzji z naruszeniem prawa, nadwyżka podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2011 r. do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy została przez organy podatkowe określona nieprawidłowo. Przyjęcie przez organ nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2011 r. w kwocie wynikającej z wskazanej decyzji do określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2012 r. do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za luty 2012 r. do zwrotu na rachunek bankowy spowodowało, że także nadwyżka podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2012 r. do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz nadwyżka podatku naliczonego nad należnym za luty 2012 r. do zwrotu na rachunek bankowy zostały określone w decyzji nieprawidłowo — co stanowi naruszenie art. 87 ust. 1 .oraz art. 99 ust. 12 ustawy o VAT.

21 3.1. W odpowiedzi na skargę DIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

22 4. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji na wstępie zaznaczył, że, że DIS decyzją z 26 czerwca 2014 r. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z 30 grudnia 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2011 r. do grudnia 2011 r. Tym samym, organ odwoławczy zaakceptował rozliczenie dokonane w w/w decyzji przez organ I instancji m.in. za grudzień 2011 r., w którym określono nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 18 907,00 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 21 października 2014 r., I SA/Gd 1055/14 oddalił skargę na powyższą decyzję.

23 Sąd pierwszej instancji wskazał, że w niniejszej sprawie skarżąca wykazała w deklaracji za styczeń 2012 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym z poprzedniej deklaracji w kwocie 60.662,00 i kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 60.712,00 zł, podczas gdy według organów podatkowych prawidłowa kwota nadwyżki z poprzedniego miesiąca została określona w/w decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z 30 grudnia 2013 r. w wysokości 18.907,00 zł. Przyjęcie do rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń 2012 r. kwoty "nadwyżki z poprzedniej deklaracji" w wysokości określonej decyzją spowodowało zmniejszenie kwoty stanowiącej różnicę podatku naliczonego nad należnym w styczniu 2012 r. do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy z kwoty 60.712,00 zł do 18.957.00 zł.

24 Sąd pierwszej instancji, mając na uwadze art. 21 § 3 a) O.p. w związku z art. 99 ust 12 i art. 87 ust. 1 ustawy VAT uznał, iż organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo określił kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc styczeń 2012 r. przyjmując dla rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń 2012r., kwotę 18.907,00 zł. jako kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z przeniesienia z miesiąca grudnia 2011 r. i prawidłowo określił za styczeń 2012 r. różnicę podatku do przeniesienia na następny miesiąc (luty 2012 r.) w kwocie 18.957,00 zł. W konsekwencji, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ I instancji zasadnie do rozliczenia podatku od towarów i usług za luty 2012 r. przyjął w/w kwotę nadwyżki z poprzedniego miesiąca w wysokości 18.957,00 zł, zamiast kwoty wykazanej przez skarżącą w deklaracji za ten miesiąc w wysokości 60.712,00 zł i prawidłowo dokonał rozliczenia podatku VAT za miesiąc luty 2012 r. określając kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 20.414,00 zł. Dokonane rozliczenie przez organy podatkowe odmienne od przedstawionego przez skarżącą w wyniku samoobliczenia wynika z przyjęcia odmiennej wartości podatku naliczonego z poprzedniej deklaracji (w przedmiotowej sprawie - za grudzień 2011 r. i styczeń 2012 r.).

25 Mając zatem na względzie wyżej przedstawione okoliczności, zdaniem Sądu pierwszej instancji DIS zasadnie stwierdził, iż dokonane przez organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji rozliczenie podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2012 r. jest prawidłowe, a zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przepisów art. 21 § 3) O.p., art. 87 ust. 1 oraz art. 99 ust. 12 ustawy VAT nie zasługują na uwzględnienie.

26 5.1. W skardze kasacyjnej od powyższego rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji spółka zaskarżyła wyrok WSA w Gdańsku w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd pierwszej instancji, podnosząc zarzut naruszenia:

27 1) art. 3 § 1 i § 2 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.) oraz art. 21 ust. 3a O.p., art. 87 ust. 1 oraz art. 99 ust. 12 ustawy o VAT poprzez oddalenie skargi spółki w sytuacji, gdy Sąd pierwszej instancji winien, w ramach sprawowania kontroli działalności administracji publicznej, uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję ze względu na błędne określenie przez DIS nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2012 r. do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za luty 2012 r. do zwrotu na rachunek bankowy z uwzględnieniem kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2011 r. wynikającej z decyzji z 30 grudnia 2013 r., wydanej z naruszeniem prawa;

28 2) art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 188 O.p. poprzez nieuwzględnienie w niniejszej sprawie ustaleń poczynionych przez organy podatkowe w innych zakończonych postępowaniach, w których to organy podatkowe nie podjęły wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie zebrały wyczerpującego materiału dowodowego, co spółka wykazała w skargach kasacyjnych od wyroków WSA w Gdańsku z 21 października 2014 r., I SA/Gd 1054/14 oraz I SA/Gd/1055/14;

29 3) art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. poprzez przyjęcie za prawidłową ocenę materiału dowodowego dokonaną przez organy podatkowe w ww. postępowaniach, podczas gdy w postępowaniach tych organy podatkowe dokonały błędnej, oderwanej od zasad logiki i doświadczenia życiowego, oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, co spółka wykazała w skargach kasacyjnych od ww. wyroków WSA w Gdańsku;

30 4) art. 86 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT poprzez przyjęcie, że organy podatkowe prawidłowo zakwestionowały prawo spółki do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących wykonanie na rzecz spółki usług doradczych, konsultacyjnych i marketingowych przez Z. Z. K. – podczas gdy zakwestionowanie prawa spółki do odliczenia podatku naliczonego wynikającego ze spornych faktur zostało dokonane z naruszeniem wskazanych przepisów prawa, a nabycie wskazanych w fakturach usług powinno uprawniać spółkę do odliczenia wynikającego z nich podatku VAT, chyba że organy podatkowe oraz Sąd pierwszej instancji wykazałyby, że usługi te wykonane zostały w okolicznościach i na warunkach określonych w art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT

31 5.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną DIS wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

32 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

33 6.Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

34 6.1. Na uwzględnienie zasługuje zarzut naruszenia art. 87 ust. 1 oraz art. 99 ust. 12 ustawy VAT.

35 W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sporu pozostaje to, czy prawidłowe było przyjęcie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2011 r., w kwocie wynikającej z decyzji tego organu z 30 grudnia 2013 r., jako podstawy do określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2012 r. do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za luty 2012 r. do zwrotu na rachunek bankowy.

36 W dniu 30 grudnia 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wydał decyzję, którą określono Spółce podatek od towarów i usług za poszczególne miesiące 2011 r. w kwotach innych niż spółka wykazała w złożonych deklaracjach. W decyzji tej określono m.in. spółce za grudzień 2011 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 18.907,00 zł.

37 W konsekwencji powyższego wydaną w rozpatrywanej sprawie decyzją organ I instancji wskazał, że do rozliczenia-podatku od towarów i usług za styczeń 2012 r. przyjęto kwotę nadwyżki z poprzedniej deklaracji określoną powyższą decyzją w sprawie zobowiązań za poszczególne miesiące 2011 r., a nie wynikającą z deklaracji podatkowej spółki w wysokości 60.662,00 zł.

38 6.2. Dla rozpatrywanej sprawy istotne jest to, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z 30 grudnia 2013 r., którą m.in. określono spółce w podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 18.907,00 zł. została utrzymana w mocy Decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w G. z 26 czerwca 2014 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2011 r. Decyzja organu odwoławczego została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Wyrokiem z 21 października 2014r., I SA/Gd 1055/14, WSA w Gdańsku oddalił skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z 26 czerwca 2014 r.

39 Wyrokiem z dnia 10 listopada 2016r., I FSK 404/15 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. wyrok I SA/Gd 1055/14 WSA w Gdańsku oraz decyzję Dyrektora izby Skarbowej w G., z 26 czerwca 2014 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2011 r. ze względu na naruszenie art. 188 O.p. w zw. z art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., przez ich wadliwe zastosowanie.

40 W tej sytuacji skoro wyeliminowana z obrotu prawnego została ostateczna decyzja w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2011 r. oraz oddalający skargę na tę decyzje wyrok WSA, to również nie mogły pozostawać w obrocie prawnym rozstrzygnięcia WSA w Gdańsku oraz Dyrektora Izby Skarbowej w G. aprobujące odmienne, niż skarżąca w złożonych deklaracjach, rozliczenie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2012 r. do lutego 2012 r.

41 6.3. W związku z tym, że podstawą prawną do odmiennego niż skarżąca w złożonych deklaracjach rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2012 r. do lutego 2012 r., były art. 87 ust. 1 oraz art. 99 ust. 12 ustawy VAT, zarzut naruszenia tych przepisów należy uznać za skuteczny.

42 7. Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznając skargę - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. – uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego.

43 O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a.