Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 2015 r., I FSK 381/15

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 2015 r., I FSK 381/15

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku F. Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej F. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 489/14 w sprawie ze skargi F. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 9 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2008 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji.

Uzasadnienie

2 W złożonej skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 października 2014 r., III SA/Wa 489/14, F. Z. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organów obu instancji, motywując go z jednej strony znaczną wysokością kwoty zobowiązania podatkowego (ponad 650 tys. zł), a z drugiej skomplikowaną sytuacją finansową (brak stałego źródła dochodów, bieżące koszty utrzymania doraźnie pokrywa rodzina).

3 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

4 Na wstępie należy zwrócić uwagę, że postanowieniem z 12 marca 2014 r. Sąd pierwszej instancji wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji (k. 46-50 akt sądowych), uznając okoliczności przytoczone przez stronę za uprawdopodobnione i zasadne w świetle przesłanek sformułowanych art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Rozstrzygnięcie to, zgodnie z art. 61 § 6 ww. ustawy, upadło w związku z wyrokiem tego Sądu oddalającym skargę.

5 Odnotować przy tym należy, że argumentacja obecnie rozpoznawanego wniosku jest zbieżna z ocenianą w ww. orzeczeniu Sądu pierwszej instancji; Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim "kwotę zwiększenia zobowiązania podatkowego" oraz to, że "skarżący utracił jedyne źródło dochodów i utrzymuje się wraz z rodziną z doraźnej pomocy najbliższych" (k. 49 akt). Okoliczności te odpowiadają przywołanym we wniosku zgłoszonym w skardze kasacyjnej (k. 133-134 akt).

6 Nie budzi ponadto wątpliwości, że co do zasady pozbawienie wnioskodawcy środków utrzymania, na co wskazuje strona, stanowi potencjalną szkodę uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie ww. art. 61 § 3 ustawy (zob. np. post. NSA z 26 marca 2010 r., II FZ 51/10, CBOSA).

7 Sąd odwoławczy nie podziela jednak oceny wyrażonej przez Sąd pierwszej instancji w cytowanym postanowieniu, że przesłanka udzielenia ochrony tymczasowej, którą jest "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków", m.in. we wskazanej wyżej postaci, została w niniejszym przypadku wykazana (uprawdopodobniona) przez stronę skarżącą. Nie jest również w tym kontekście aktualna ocena wyrażona przez tut. Sąd w postanowieniu z 3 lipca 2013 r., I FSK 748/13, wydanym w innej sprawie skarżącego.

8 Znaczna wysokość egzekwowanego zobowiązania jest w analizowanym przypadku oczywista. Niemniej jednak sama wysokość kwoty dochodzonej w postępowaniu egzekucyjnym nie może przesądzać o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli nie wykazano wpływu egzekucji na możliwości płatnicze i bytowe strony (por. np. post. NSA z 25 lutego 2015 r., I FSK 2069/14, CBOSA). Skarżący poza własnymi twierdzeniami nie przedstawił żadnych informacji (dokumentów) potwierdzających jego trudną sytuację materialną, tj. brak środków na uiszczenie zobowiązania, jak i stałego źródła dochodów. Jego oświadczeniom w ww. zakresie przeczy natomiast treść akt sprawy, z których wynika, że był w stanie opłacić we wskazanym przez Sąd terminie zarówno wpis od skargi w kwocie 6.503 zł (k. 39 akt), jak i od skargi kasacyjnej w kwocie 3.252 zł (k. 142 akt). Skarżący jest ponadto reprezentowany przez pełnomocników zatrudnionych w jednej z największych spółek doradztwa podatkowego w Polsce, przy czym z akt sprawy nie wynika, aby pomoc prawna była świadczona nieodpłatnie. Stąd też uznać należy, że możliwości płatnicze skarżącego nie są w istocie znane, bowiem przyjęcie w tym zakresie ustaleń wynikających z jego oświadczeń wyklucza treść akt sprawy.

9 W takiej sytuacji bezprzedmiotowe jest również rozważanie dalszych argumentów wniosku odwołujących się do kwestii możliwości zgromadzenia środków umożliwiających spłatę zobowiązania.

10 Z tych powodów orzeczono jak w sentencji, na postawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ww. ustawy.