Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2011 r., I FSK 326/10

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2011 r., I FSK 326/10

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka – Medek (spr.), Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, Protokolant Natalia Prałat, po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 września 2009 r., sygn. akt III SA/Gl 429/09 w sprawie ze skargi S. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 2 marca 2009 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2007 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od S. G. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 2.400 zł (słownie: dwa tysiące czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 11 września 2009 r., sygn. III SA/Gl 429/09, w którym Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej "p.p.s.a." oddalił skargę S. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

3 W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd w pierwszej kolejności przedstawił stan faktyczny ustalony przez organy podatkowe. W tych ramach Sąd wskazał, że po przeprowadzonym postępowaniu podatkowym, poprzedzonym kontrolą podatkową, Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. w decyzji z 19 listopada 2008 r. określił skarżącemu kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za maj 2007 r. w kwocie 42.063 zł. Organ pierwszej instancji, powołując się na art. 2 pkt 10 lit. "a", art. 5 ust. 1 pkt 4, art. 9 ust. 3, art. 20, art. 86 ust. 20 i art. 99 ust. 8 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) – zwanej dalej "u.p.t.u." uznał, że nabyty przez skarżącego 23 maja 2007 r. samochód osobowy Toyota Rav-4 z przebiegiem 10.050 km zarejestrowany po raz pierwszy w Niemczech 23 listopada 2006 r. stanowił nowy środek trwały w rozumieniu art. 2 pkt 10 lit. "a" u.p.t.u., a więc skarżący był zobowiązany do złożenia deklaracji podatkowej z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia tego środka i uiszczenia podatku od towarów i usług, czego nie uczynił. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. nie uznał za wiarygodne wyjaśnienia skarżącego, jakoby sporny samochód nabył dopiero 4 czerwca 2006 r. W tym względzie organ podatkowy pierwszej instancji wskazał na złożony przez skarżącego dokument "Rechnung" z 23 maja 2007 r. oraz kserokopię niemieckiego dowodu rejestracyjnego wraz z tłumaczeniem, z którego wynikało, że od 23 maja 2007 r. właścicielem spornego samochodu był skarżący.

4 Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, Dyrektor Izby Skarbowej na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.) – zwanej dalej "Ordynacja podatkowa" utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Podatkowy organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i ich ocenę prawną wyrażoną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. Odnosząc się zaś do zarzutów w zakresie sposobu liczenia 6-miesięcznego terminu przewidzianego w art. 2 pkt 10 lit. "a" u.p.t.u., Dyrektor Izby Skarbowej stanął na stanowisku, że termin ten powinien być obliczony zgodnie z art. 112 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.).

5 W skardze do Sądu administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji.

6 W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

7 Rozpoznając skargę, WSA wskazał, że w sprawie istnieją trzy kwestie sporne: uznanie przez organ podatkowy nabycia samochodu osobowego Toyota Rav-4 jako wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka transportu, sposób liczenia upływu terminu 6 miesięcy od daty pierwszej rejestracji tego samochodu do dnia dostawy oraz – w konsekwencji - moment powstania obowiązku podatkowego od wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka transportu.

8 W pierwszej kwestii spornej Sąd, analizując treść art. 9 u.p.t.u., doszedł do przekonania, że wewnątrzwspólnotowe nabycie w przypadku nowych środków transportu posiada specyficzny charakter, bowiem ma ono miejsce w każdym przypadku, niezależnie od statusu nabywcy i sprzedawcy. Każdy podmiot dokonujący tej czynności jest z tego tytułu podatnikiem podatku od towarów i usług. Podmiot prowadzący działalność gospodarczą i składający deklaracje podatkowe obowiązany jest wykazać to nabycie w deklaracji niezależnie od tego, na jaki cel nabył przedmiotowy środek transportu (osobisty czy gospodarczy).

9 Odnośnie do kwalifikacji spornego samochodu jako nowego środka trwałego, Sąd zauważył, że w świetle treści art. 2 ust. 10 lit. "a" u.p.t.u. za nowy środek trwały można uznać pojazd w trzech alternatywnych sytuacjach, tzn. gdy pojazd zarazem będzie posiadał przebieg poniżej 6.000 km i będzie używany nie dłużej niż 6 miesięcy albo będzie miał jedynie przebieg poniżej 6.000 km, albo gdy będzie wyłącznie używany nie dłużej niż 6 miesięcy. W rozpatrywanej sprawie oceniany samochód miał przebieg ponad 6 000 km, jednakże nie był, w ocenie Sądu, w momencie zakupu przez skarżącego używany dłużej niż 6 miesięcy. W tych ramach Sąd uznał, że okres 6 miesięcy powinien być liczony według reguł przewidzianych w art. 12 § 3 Ordynacji podatkowej. Dlatego też Sąd uznał, że skoro sporny samochód był po raz pierwszy zarejestrowany 23 listopada 2006 r., to przewidziany w art. 2 pkt 10 lit. "a" u.p.t.u. okres 6 miesięcy upłynął 23 maja 2007 r., a nie jak wywodził skarżący 22 maja 2007 r. Jednocześnie Sąd uznał, że błędne powołanie się przez Dyrektora Izby Skarbowej na art. 112 k.c. nie miało wpływu na wynik sprawy, z uwagi na identyczną treść rozpatrywanych przepisów.

10 Sąd nie podzielił również stanowiska, że do nabycia spornego samochodu doszło dopiero 4 czerwca 2007 r. w wyniku "unieważnienia" wcześniejszej transakcji. W tym względzie Sąd nadmienił, że takie twierdzenie pozostaje w oczywistej sprzeczności z innymi dowodami zebranymi w sprawie, w szczególności z dokumentem "Rechnung" z 23 maja 2007 r. a także z treścią niemieckiego dowodu rejestracyjnego. Ponadto Sąd podniósł, że nie może dojść do unieważnienia dwustronnej czynności prawnej w drodze jednostronnego oświadczenia woli jednego z kontrahentów.

11 W konsekwencji powyższych rozważań, w trzeciej kwestii spornej, Sąd zajął stanowisko, że skarżący był zobowiązany do rozpoznania i uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka trwałego w maju 2007 r.

12 Powyższy wyrok zaskarżony został skargą kasacyjną S. G., w której wniesiono o jego uchylenie w całości i "wydanie wyroku, co do prawidłowych ustaleń" oraz zasądzanie kosztów postępowania za obie instancje, zarzucając:

13 - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisów ustawy o podatku od towarów i usług przez uznanie, że sprowadzony przez skarżącego w maju 2007 r. samochód jest nowym środkiem trwałym w rozumieniu u.p.t.u.,

14 - naruszenie przepisów prawa procesowego przez błędne ustalenie, że samochód sprowadzony przez skarżącego w maju 2007 r. nie był zarejestrowany dłużej niż 6 miesięcy.

15 Ponadto w skardze kasacyjnej kasator wnosił o rozważenie wystąpienia z pytaniem dotyczącym zagadnienia prawnego co do sposobu ustalenia okresu użytkowania rzeczy ruchomej za okres równy 6 miesiącom.

16 Istota podniesionych zarzutów sprowadzała się do kontestacji sposobu liczenia terminu 6 miesięcznego zaprezentowanego w zaskarżonym wyroku. Zdaniem kasatora pierwszym dniem terminu z art. 2 pkt 10 lit. "a" u.p.t.u. jest dzień rejestracji pojazdu (w sprawie 23 listopada 2006 r.) i termin biegnie nieprzerwanie przez 6 miesięcy, liczonych zdaniem kasatora, po 30 dni, a więc upływał w dniu 22 maja 2007 r.

17 W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

18 Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym 16 lutego 2011 r. stawił się jedynie pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej, który wnosił i wywodził jak w odpowiedzi na skargę kasacyjną.

19 Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

20 Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

21 Zanim zostaną wyjaśnione zasadnicze powody sformułowania powyższego wniosku koniecznym jest poczynienie kliku uwag dotyczących konstrukcji podstaw kasacyjnych analizowanej skargi kasacyjnej.

22 Autor skargi kasacyjnej wskazał, że w sprawie doszło do naruszenia "przepisów prawa materialnego to jest ustawy o podatku od towarów i usług przez uznanie że sprowadzony przez skarżącego w maju 2007 r. samochód jest nowym środkiem trwałym w rozumieniu u.p.t.u." oraz naruszenia "przepisów prawa procesowego przez błędne ustalenie, że samochód sprowadzony przez skarżącego w maju 2007 r. nie był zarejestrowany dłużej niż 6 miesięcy". Tak sformułowane podstawy kasacyjne w zasadzie uniemożliwią dokonanie kontroli zaskarżonego wyroku i powinny skutkować odrzuceniem skargi kasacyjnej (por. postanowienie NSA z 08 marca 2004 r., sygn. FSK 41/04 publ. w ONSAiWSA z 2004 r., nr 1, poz. 9). Zarówno w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i w doktrynie zgodnie akcentuje się bowiem, że obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest precyzyjne wskazanie przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone i wykazanie na czym to naruszenie polegało, a w odniesieniu do naruszenia przepisów prawa procesowego ponadto dowiedzenie, że dostrzeżone naruszenia mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 14 kwietnia 2004 r., sygn. OSK 121/04 publ. w ONSAiWSA z 2004 r., nr 1, poz. 9; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 marca 2004 r., sygn. GSK 10/04 publ. w Mon. Praw. 2004 r., nr 9, s. 392; postanowienie NSA z 15 marca 2004 r., sygn. FSK 258/04 publ. w Przeg. Pod. 2004 r., nr 7, s. 53 oraz T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz", Warszawa 2005 r., s. 544). Niemniej jednak w realiach rozpatrywanego przypadku zauważyć należy, że w uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego jego autor wskazał na art. 2 pkt 10 lit. "a" u.p.t.u. jako na przepis, który jego zdaniem został w sprawie wadliwie zastosowany. W związku z tym w dalszej części wywodu ocenie zostanie poddane to stanowisko kasatora. Zaprezentowane podejście do konstrukcji zarzutów zawartych w rozpatrywanej skardze kasacyjnej wpisuje się w nurt orzecznictwa tut. Sądu dotyczącego roztrząsanej materii, którego dobitny wyraz stanowią wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wydany w powiększonym składzie z 16 stycznia 2006 r. (publ. w ONSAiWSA z 2006 r., nr 2, poz. 39) oraz uchwała pełnego składu tegoż Sądu z 26 października 2009 r., sygn. I OPS 10/09 (publ. w ONSAiWSA z 2010 r., nr 1, poz. 1, Glosa z 2009 r., nr 4, poz. 138, ZNSA z 2009 r., nr 6, poz. 94, M. Podat. z 2009 r., nr 12, poz. 32, Prok. i Pr. -wkł. z 2010 r., nr 4, poz. 40).

23 Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia art. 2 pkt 10 lit. "a" u.p.t.u. stwierdzić należy, że jest on całkowicie nieuzasadniony. Przede wszystkim umknęło uwadze kasatora to, że przepis ten nie określa sposobu liczenia 6 miesięcznego terminu, jaki ma upłynąć od momentu dopuszczenia pojazdu lądowego do użytku. Słusznie w zaskarżonym wyroku w tej materii wskazano na art. 12 § 3 Ordynacji podatkowej. W związku z tym strona skarżąca, chcąc podważyć przyjęty sposób liczenia okresu 6 miesięcznego, powinna jako naruszony wskazać powołany przepis Ordynacji podatkowej. W sprawie tego nie uczyniony, co oznacza, że tut. Sąd związany zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. granicami skargi kasacyjnej nie ma dostępu do spornej kwestii.

24 Mając na uwadze powyższe wywody Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.