Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2014 r., I FSK 2198/13

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2014 r., I FSK 2198/13

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Maria Dożynkiewicz (sprawozdawca), , , po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. Sp. z o.o. w B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 września 2013 r. sygn. akt I SA/Kr 827/13 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi K. Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 25 marca 2013 r. nr ... w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, lipiec, sierpień, wrzesień i grudzień 2007 r. postanawia uchylić zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem z 12 września 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 827/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę K. sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 25 marca 2013 r. nr ... w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, lipiec, sierpień, wrzesień i grudzień 2007 r.

3 W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że skarżąca mimo wezwania o uzupełnienie w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia pod rygorem odrzucenia skargi, nie uzupełniła tego braku. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił więc skargę, której braków formalnych, uniemożliwiających nadanie skardze dalszego biegu, nie uzupełniono w terminie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

4 W skardze kasacyjnej na to postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie poprzez odrzucenie skargi, mimo braku przesłanek tj. braku doręczenia wezwania do usunięcia braków formalnych skargi.

5 Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

6 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wskazała, że z pisma przewodniego otrzymanego 11 czerwca 2013 r. wynika, że skarżącej doręcza się odpowiedź na skargę, natomiast nie ma w nim informacji o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi, poza tym na kopercie z przesyłką sądową również nie zawarto takiej informacji, mimo że zawarto ją na zwrotnym potwierdzeniu odbioru podpisanym przez osobę przyjmującą korespondencję. Pełnomocnik nie miał więc informacji o wezwaniu do usunięcia braków formalnych skargi.

7 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8 Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

9 W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc oparta została ona na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że zakres jego kontroli ograniczony jest wyłącznie do oceny zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, bez możliwości ich konkretyzowania i domyślania się ich uzasadnienia. Z urzędu NSA bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.), co jednak w tej sprawie nie występuje.

10 Rację ma autor skargi kasacyjnej, że zastosowanie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w tej sprawie nie było uzasadnione.

11 W skardze kasacyjnej podniesiono, że Sąd pierwszej instancji doręczył pełnomocnikowi skarżącego jedynie odpowiedź na skargę wraz z pismem przewodnim informującym o doręczeniu odpowiedzi na skargę. Do skargi kasacyjnej dołączono kopię tego pisma przewodniego oraz kopię koperty, na której brak jest adnotacji o zawartości przesyłki (vide k. 163 i 164 akt WSA). Z dokumentów tych nie wynika, aby pełnomocnikowi spółki doręczono wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi. Powstała więc uzasadniona wątpliwość co do prawidłowości doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi.

12 Niewątpliwie wysyłanie kilku pism w jednej przesyłce sądowej z punktu widzenia ekonomiki procesowej jest działaniem w pełni uzasadnionym. Co do zasady uznaje się też, że jeśli strona otrzymała w jednej przesyłce np. dwa wezwania i jedno z nich spełniła, to brak jest podstaw do przyjęcia, że nie otrzymała drugiego z nich, zwłaszcza jeśli jego nadanie wynika z akt sprawy i zwrotnego potwierdzenia odbioru. W niniejszej sprawie zarówno z adnotacji pracownika Sekretariatu, jak i ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że w przesyłce znalazła się i odpowiedź na skargę, i wezwanie o podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Jednakże dokumenty przedstawione przez autora skargi kasacyjnej w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na tyle dalece podważają prawidłowość doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, że w realiach tej sprawy, nie można uznać, że były podstawy do odrzucenia skargi z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych w terminie. Poddanie bowiem w wątpliwość faktu doręczenia wezwania o uzupełnienie braków formalnych skargi powoduje, że nie można uznać, że termin do ich uzupełnienia rozpoczął bieg.

13 Na marginesie jedynie należy dodać, że nie każde nieuzupełnienie braków formalnych pisma będzie prowadziło do pozostawienia go bez rozpoznania bądź odrzucenia. Podstawą takiego rozstrzygnięcia może być jedynie brak istotny, tzn. taki, którego nieusunięcie uniemożliwia nadanie pismu dalszego biegu (vide postanowienie NSA z 26 września 2012 r., sygn. akt I OSK 2204/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sprawie strona nie podała wartości przedmiotu zaskarżenia w skardze, do czego zobowiązuje ją art. 215 § 1 p.p.s.a., ale podał ją Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę. W sytuacji gdy sąd dysponuje informacją o wartości przedmiotu zaskarżenia, nie ma podstaw do przyjęcia, że brak podanej wartości przedmiotu zaskarżenia w samej skardze uniemożliwia nadanie sprawie biegu. Oznacza to, że nie zachodzą przesłanki do wystosowania wezwania, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a., a w konsekwencji do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 tej ustawy (vide postanowienie NSA z 31 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1723/07).

14 Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 182 § 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

15 Brak jest natomiast podstawy prawnej do zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W art. 209 p.p.s.a. przyjęto unormowanie, że wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 p.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Zatem w innych przypadkach sąd nie rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania.