Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2013 r., I FSK 1645/12

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2013 r., I FSK 1645/12

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Arkadiusz Cudak po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku A. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 485/12 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 10 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za I, II, III kwartał 2006 r. postanawia oddalić wniosek.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 485/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 10 lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za I, II i III kwartał 2006 r. Powyższe orzeczenie stało się przedmiotem skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

3 Pismem z dnia 15 października 2012 r. skarżący A. S. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podał między innymi, że niezależnie od postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. prowadzi wobec niego postępowania egzekucyjne na podstawie innych ostatecznych decyzji, których przedmiotem są zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne kwartały 2006, 2007, 2008, 2009 i 2010 r. Skarżący podniósł, że wskutek prowadzenia wobec niego postępowania egzekucyjnego zmuszony został do zawieszenia działalności gospodarczej z dniem 31 grudnia 2011 r., stanowiącej jedyne źródło utrzymania jego i córki. Skarżący dodał, że nie posiada oszczędności a utrzymuje się wyłącznie z udzielanej przez żonę pomocy. Pełnomocnik strony zauważył, że zbycie w drodze licytacji, składników majątku, służących prowadzeniu działalności gospodarczej mogłoby doprowadzić do uzyskania ceny znacząco odbiegającej od ceny rynkowej, co spowoduje nieodwracalne straty. Wysokość egzekwowanej należności powoduje przy tym, że kontynuowanie działalności skarżącego jest nie możliwe, a jeżeli działalność ta miałaby być kontynuowana, doprowadzi to do całkowitego pozbawienia skarżącego środków produkcji i uniemożliwi kontynuowanie działalności w najmniejszym choćby zakresie.

4 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Wniosek nie jest zasadny. Wniesienie skargi do sądu ze względu na treść art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako "p.p.s.a.") nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zasadą jest zatem wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Jak wynika z tego przepisu, przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

6 Sąd administracyjny, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o wniosek skarżącego, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i ocenić, czy występują wymienione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04 oraz z 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, z 28 listopada 2012 r., sygn. akt I FSK 1263/12).

7 Przede wszystkim należy zauważyć, że postanowieniami z dnia 10 stycznia 2013 r. sygn. akt I FZ 564/12, I FZ 573-574/12 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone przez Dyrektora Izby Skarbowej w G. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 października 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 569 - 571/12 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawach ze skarg A. S.

8 Z przedstawionych w powołanych wyżej orzeczeniach ustaleń faktycznych wynika, że skarżący zarejestrował 2 sierpnia 2011 r. działalność na terenie Wielkiej Brytanii pod nazwą G. L. T. L., U. [...], [...] P.R D. L., UK VAT: [...], na co potwierdzeniem jest dołączony do zażalenia wydruk z aplikacji VIES. W ramach tej działalności dokonywał nabyć i dostaw wewnątrzwspólnotowych na znaczne kwoty oraz wypłacił znaczne wynagrodzenie za usługi prawne. W piśmie procesowym będącym odpowiedzią na zażalenie organu, podatnik wyjaśnił, że wykazał przesłanki ochrony tymczasowej, a działalność w Wielkiej Brytanii dotyczy spółki, a nie skarżącego.

9 W związku z powyższym sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie mógł uznać za wiarygodne podnoszone we wniosku okoliczności, a w szczególności to, że wskutek prowadzenia wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego został on zmuszony do zawieszenia działalności gospodarczej, stanowiącej jedyne źródło utrzymania jego i córki.

10 Tym samym obawy skarżącego dotyczące niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, prowadzonej wobec niego egzekucji są nieuzasadnione, jak również nie mogą stanowić podstawy wstrzymania zaskarżonej decyzji.

11 Dodatkowo należy wyjaśnić, że wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu należności. Ponadto w świetle art. 8-10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm.) dopuszczalność prowadzenia egzekucji jest ograniczona do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2012 r., sygn. akt I FSK 986/12).

12 W związku z powyższym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie wykazał, że zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia jego wniosku, należało stosownie do art. 61 § 3 i § 5 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.