Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2015 r., I FSK 1308/15

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2015 r., I FSK 1308/15

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, po rozpoznaniu w dniu 9 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. sp. z o. o. spółki komandytowej w K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Ke 203/15 odrzucającego skargę P. sp. z o. o. spółki komandytowej w K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 7 listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem z 20 kwietnia 2015 r., I SA/Ke 203/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę P. Sp. z o.o. Sp. K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z 7 listopada 2014 r., stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa). W motywach orzeczenia zauważono, że skarżąca dowiedziała się o wydaniu względem niej interpretacji 26 listopada 2014 r. W ustawowym terminie organ otrzymał wezwanie do usunięcia naruszenia prawa podpisane przez osobę nieuprawnioną do reprezentowania spółki. Następnie skarżąca wniosła skargę do Sądu, nie wyczerpawszy jednak w związku z powyższym uchybieniem trybu wymaganego w art. 52 § 3 Ppsa (brak skutecznego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa). Tego rodzaju brak powoduje, że wniesienie skargi co do ww. interpretacji jest niedopuszczalne.

3 W skardze kasacyjnej od ww. postanowienia wniesiono o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa poprzez odrzucenie skargi z uwagi na brak wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa w odniesieniu do zaskarżonej interpretacji indywidualnej, podczas gdy strona wniosła przedmiotowe wezwanie, jakkolwiek bez załączenia stosownego pełnomocnictwa dla osoby, która je podpisała; organ zaniechał zaś wezwania do uzupełnienia ww. braku formalnego.

4 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

5 Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że skarżąca nie wyczerpała trybu do wniesienia skargi przewidzianego w art. 52 § 3 Ppsa, tj. nie wezwała skutecznie organu do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do Sądu na ww. interpretację indywidualną. Tym niemniej zasadnie zauważono też w skardze kasacyjnej, że zarówno Sąd pierwszej instancji jaki organ poprzestał na stwierdzeniu, że w 14-dniowym terminie przewidzianym do wniesienia tzw. remonstracji organ otrzymał wezwanie do usunięcia naruszenia prawa podpisane przez osobę nieuprawnioną do reprezentowania spółki (s. 3 i n. uzasadnienia postanowienia, k.38 akt adm.). Wniosek ten powzięto jedynie na podstawie znajdującego się w aktach sprawy odpisu z rejestru przedsiębiorców KRS, nie uwzględniając wskazanej przez spółkę możliwości złożenia wezwania przez pełnomocnika.

6 W związku z powyższym trafne wprawdzie jest ustalenie, że w powyższym stanie rzeczy tryb z art. 52 § 3 Ppsa nie został wyczerpany (zważywszy na dostrzeżone braki rzeczonego wezwania), co z kolei implikuje niedopuszczalność skargi w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 tej ustawy. Jednakże wymagało zarazem odnotowania, że określony w ww. art. 52 § 3 Ppsa tryb poprzedzający wniesienie skargi w istocie jest w toku.

7 Przedstawione w zaskarżonym postanowieniu motywy odrzucenia skargi sugerują, że strona nie może konwalidować złożonego w postępowaniu przed organem wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Zasadnie tymczasem wskazuje skarżąca, powołując relewantne w tym kontekście orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (s. 3 i n. skargi kasacyjnej), że spółce nie dano możliwości wykazania umocowania (pełnomocnictwa) osoby podpisującej złożone w terminie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

8 Skład orzekający podziela w tym kontekście pogląd, że w sytuacji powzięcia wątpliwości co do uprawnienia (umocowania) danej osoby do reprezentacji spółki organ powinien wezwać do przedłożenia stosownego dokumentu w tym zakresie (poza powołanym przez spółkę wyrokiem z 19 marca 2014 r., II GSK 2097/12, por. mutatis mutandis np. wyrok NSA z 21 lipca 2011 r., II FSK 440/10, CBOSA). Podstawę prawną takiego działania stanowią art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej.

9 W niniejszej sprawie, jak wynika z pisma z 12 stycznia 2015 r., organ takie wątpliwości powziął, tym niemniej ograniczył się do wskazania tej okoliczności spółce i zarazem błędnie (przedwcześnie) uznał, że brak jest podstaw aby uznać, że pismo zostało wniesione przez osobę uprawnioną do reprezentowania skarżącej. Brak skorzystania w tym zakresie z trybu przewidzianego art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej tworzy stan zawisłości sprawy na etapie postępowania przed organem interpretacyjnym (lis pendens) i oznacza, że dopiero po przeprowadzeniu postępowania mającego na celu wykazanie stosownego umocowania osoby wnoszącej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa można będzie uznać remonstrację za złożoną skutecznie bądź wadliwie, co też dopiero – stosownie do ustaleń – uruchomi ewentualny bieg terminów, o których mowa w art. 53 § 2 Ppsa bądź wykluczy możliwość złożenia skargi.

10 Z tych powodów należało oddalić skargę kasacyjną, na podstawie art. 184 Ppsa, ponieważ mimo częściowo błędnego uzasadnienia zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.