Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2017 r., I FSK 1038/14

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2017 r., I FSK 1038/14

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Agnieszka Jakimowicz, Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skarg kasacyjnych B. C. S. Sp. z o. o. w W. od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2806/13, sygn. akt III SA/Wa 2807/13 w sprawie ze skarg B. C. S. Sp. z o. o. w W. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 8 września 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2005 r. 1) oddala skargi kasacyjne, 2) zasądza od B. C. S. Sp. z o. o. w W. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 1. Wyrokami z 15 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2807/13 oraz III SA/Wa 2806/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi B.Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako: "Spółka" lub "strona skarżąca") na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 8 września 2011 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2005 r.

3 2. Z uzasadnienia powyższych wyroków wynikało, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. w decyzji z 15 grudnia 2010 r. - wydanej w odniesieniu do podatku VAT za listopad 2005 r. - wskazał, że określenie za ten okres innej kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym niż wykazana przez Spółkę w deklaracji jest konsekwencją określenia w decyzji za październik 2005 r., innej wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym.

4 Z kolei decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z 15 grudnia 2010 r., dotycząca podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r., była konsekwencją określenia nadwyżki podatku VAT we ww. decyzji za listopad 2005 r.

5 3. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzjami z 8 września 2011 r. utrzymał w mocy obie ww. decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2005 r. W uzasadnieniu stwierdził, iż wyliczenie podatku za grudzień 2005 r. determinowane było rozstrzygnięciem za listopad 2005 r., a te z kolei było wynikiem uwzględnienia wyliczeń poczynionych w decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług za październik 2005 r.

6 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokami z 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 3101/11 i III SA/Wa 3102/11 uchylił obie ww. decyzje z 8 września 2011 r. i stwierdził, że nie mogą być one wykonane w całości. W ocenie Sądu decyzje organów podatkowych naruszyły przepisy art. 122, art. 187, art. 191 i ustawy z 29 sierpnia 1997 r. (Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm., zwanej dalej "O.p.").

7 5. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 4 września 2013 r., sygn. akt

8 I FSK 1171/12 i I FSK 1172/12, uwzględniając skargi kasacyjne organu, uchylił powyższe wyroki WSA w Warszawie z 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 3101/11 i III SA/Wa 3102/11 w całości i przekazał sprawy temuż Sądowi do ponownego rozpoznania.

9 W wyrokach tych NSA wskazał, że jeżeli w odniesieniu do okresów rozliczeniowych objętych ta sprawą organ podatkowy nie stwierdził nieprawidłowości w określeniu kwoty podatku należnego czy w odliczeniu podatku naliczonego, a odmienne rozliczenie za ten okresy jest jedynie pochodną określenia w innej wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia za poprzednie okresy rozliczeniowe, to organ podatkowy nie miał obowiązku szczegółowego odniesienia się do ustaleń dotyczących tych poprzednich okresów rozliczeniowych.

10 6. WSA w Warszawie, ponownie rozpoznając sprawy w zakresie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2005 r., w wydanych 15 stycznia 2014 r. wyrokach podkreślił, że jest związany wykładnią dokonaną w obu ww. wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 września 2013 r.

11 Następnie WSA stwierdził, że weryfikacja prawidłowości wysokości zadeklarowanej przez Spółkę kwoty zobowiązania podatkowego za grudzień 2005 r. jest jedynie pochodną określenia prawidłowej wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, dokonanej przez organ podatkowy w decyzji dotyczącej listopada 2005 r., ta z kolei była pochodną wyliczeń poczynionych za październik 2005 r. Skoro zaś w odniesieniu do grudnia 2005 r. oraz listopada 2005 r. organ podatkowy nie stwierdził nieprawidłowości w określeniu kwoty podatku należnego czy w odliczeniu podatku naliczonego, a odmienne rozliczenie za ten okres, jest jedynie pochodną określenia w innej wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia za poprzedni okres rozliczeniowy, to organ podatkowy nie miał obowiązku szczegółowego odniesienia się do ustaleń dotyczących tych okresów.

12 Dodatkowo Sąd wskazał, że skoro nie zakwestionowano żadnych faktur w odniesieniu do grudnia i listopada 2005 r., to organ nie musiał szczegółowo odnosić się do zarzutów strony skarżącej związanych z pozbawieniem jej prawa do odliczenia podatku naliczonego za te miesiące.

13 7. Skarżąca Spółka we wniesionych skargach kasacyjnych zaskarżyła powyższe wyroki w całości, zarzucając, w oparciu o obie podstawy przewidziane w art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), naruszenie:

14 I. Prawa materialnego, w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej, określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj.:

15 1) art. 70 § 6 pkt 1 O.p., poprzez jego błędną wykładnię i wynikające z tego przyjęcie, iż bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego ulega zawieszeniu, na skutek wszczęcia wobec podatnika postępowania karnego skarbowego i poinformowania go o tymże fakcie, poprzez przedstawienie zarzutów w ramach prowadzonego postępowania karnego, w sytuacji gdy wobec prezesa zarządu Spółki uprawniony organ zastosował środek zapobiegawczy, o którym mowa w art. 276 k.p.k. (Dz. U. z 2014 r., poz. 85, dalej k.p.k.), a tym samym nie mógł on reprezentować Spółki, wskutek czego decyzja określająca zobowiązanie podatkowe za listopad 2005 r. jest nieprawidłowa, co implikuje również nieprawidłowość decyzji dotyczącej grudnia 2005 r.;

16 2) art. 70 § 6 pkt 1 O.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wynikające z tego przyjęcie, że w niniejszej sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, podczas gdy nie zaistniały przesłanki zawieszające bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za listopad 2005 r., co wynika z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, wskutek czego uległo ono przedawnieniu, a tym samym decyzja określająca zobowiązanie podatkowe za grudzień 2005 r. jest nieprawidłowa;

17 II. Prawa procesowego, w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

18 1) art. 190 zd. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż Sąd pierwszej instancji, orzekający ponownie w sprawie, w której wypowiedział się uprzednio Naczelny Sąd Administracyjny jest związany nie tylko wykładnią prawa, ale także i oceną stanu faktycznego, czego skutkiem było - błędne - pominięcie przez Sąd pierwszej instancji okoliczności wskazujących na przedawnienie zobowiązania podatkowego skarżącej Spółki w podatku od towarów i usług za listopad 2005 r., a tym samym zaniechanie wydania orzeczenia na podstawie całokształtu akt sprawy i nieprawidłowe rozstrzygnięcie w przedmiocie zobowiązania podatkowego strony skarżącej w podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r.;

19 2) art. 190 zd. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wynikające z tego przyjęcie, iż w sytuacji gdy Sąd pierwszej instancji orzeka w sprawie ponownie, po uchyleniu poprzedniego orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, nie może wyjść poza granice uprzednio złożonej skargi kasacyjnej, również wówczas gdy skarga kasacyjna została złożona przez organ podatkowy, a pierwotne orzeczenie Sądu pierwszej instancji było korzystne dla Spółki, lecz - podobnie jak późniejsze orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - w żadnej mierze nie odnosiło się do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego Spółki za listopad 2005 r., a tym samym nieprawidłowości w zakresie decyzji za grudzień 2005 r.;

20 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70 § 1 O.p. poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W., pomimo iż została ona wydana z pominięciem okoliczności, iż zobowiązanie podatkowe Skarżącej w podatku od towarów i usług za listopad 2005 r. uległo przedawnieniu, wskutek czego decyzja za grudzień 2005 r. jest nieprawidłowa;

21 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 21 § 3a O.p. w zw. z art. 99 ust. 12 w zw. z art. 87 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r., Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej "u.p.t.u.", poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji, pomimo iż - z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za listopad 2005 r. - Dyrektor Izby Skarbowej w W. nieprawidłowo określił zobowiązanie w podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r.;

22 5) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wynikający z tego brak sporządzenia uzasadnienia wyroku, który posiadałby wszystkie przewidziane prawem elementy.

23 W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonych wyroków, a ponadto zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych.

24 8. Postanowieniem wydanym na rozprawie Naczelny Sąd Administracyjny postanowił, na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a., połączyć sprawy o sygn. akt I FSK 1038/14 i I FSK 1039/14 do wspólnego rozpoznania i wyrokowania.

25 9. Na rozprawie kasacyjnej pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skarg kasacyjnych i zasądzenie od Spółki na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

26 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

27 Skargi kasacyjne są niezasadne.

28 10.1. Na wstępie należy zauważyć, że zarzuty sformułowano w oparciu o podstawy określone w obu punktach art. 174 p.p.s.a., tj. pełnomocnik strony skarżącej wskazał na naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. Niemniej jednak prawie wszystkie sformułowane w obu skargach kasacyjnych zarzuty sprowadzały się do ustalenia czy w sprawach doszło do wydania zaskarżonych decyzji w warunkach przedawnienia.

29 10.2. Za niezasadne uznać należało zarzuty naruszenia art. 190 zd. 1 w zw. z art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Zdaniem autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji w sposób nieuprawniony przyjął, że orzekając ponownie w sprawie, w której wypowiedział się uprzednio Naczelny Sąd Administracyjny, jest związany nie tylko wykładnią prawa, ale także i oceną stanu faktycznego, czego skutkiem było - zdaniem strony - pominięcie przez Sąd pierwszej instancji okoliczności wskazujących na przedawnienie zobowiązania podatkowego skarżącej Spółki w podatku od towarów i usług za listopad 2005 r.

30 10.3. Należy jednak zauważyć, że Sąd I instancji nie pominął w swoich rozważaniach kwestii przedawnienia. Była ona bowiem omawiana w wyrokach z 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt sygn. akt III SA/Wa 3101/11 i III SA/Wa 3102/11. W wyrokach tych WSA w Warszawie, przedstawiając stan faktyczny sprawy, wskazał również na te ustalenia, które dotyczyły kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego. Sąd zaznaczył bowiem na stronie 1 uzasadnienia, że "W dniu 12 października 2010 r. Prokuratura Okręgowa w K. wydała postanowienie o zmianie i uzupełnieniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów z dnia 21 stycznia 2009 r. i z dnia 23 kwietnia 2010 r. o sygn. VI Ds 49/08 podejrzanemu T.J. - Prezesowi Spółki. Postanowienie wydane zostało z uwagi na uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstw skarbowych określonych w art. 56 § 2, art. 62 § 2 i art. 61 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy ( Dz. U. nr 83 poz.930) dalej jako "kks" w zw. z art. 7 § 1 kks i w zw. z art. 6 § 2 kks, a wszczęcie przez Prokuraturę Okręgową postępowania, spowodowało zawieszenie biegu 5 - letniego terminu, którego upływ jest niezbędny do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zgodnie bowiem z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Postanowienie Prokuratury Okręgowej w K. włączone zostało do przedmiotowego postępowania postanowieniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 22 października 2010 r.".

31 10.4. Przyczyną uchylenia uprzednio przez WSA decyzji organu odwoławczego było stwierdzenie przez Sąd pierwszej instancji jedynie naruszenia przez ten organ przepisów postępowania, co wynika wyraźnie z uzasadnienia tych wyroków oraz podstawy prawnej ich wydania. Oznacza to, że kwestia związana z zawieszeniem na podstawie art. 70 § 1 pkt 1 O.p. biegu terminu przedawnienia zobowiązań wskazana przez organ nie budziła zastrzeżeń WSA uprzednio rozstrzygającego sprawę. Z kolei w zaskarżonych wyrokach z 15 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2807/13 oraz III SA/Wa 2806/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie odniósł się do kwestii przedawnienia gdyż, wyroki te zostały wydane w następstwie uwarunkowań prawnych wynikających z wyroków NSA z 4 września 2013 r., sygn. akt I FSK 1171/12 i I FSK 1172/12 wydanych w następstwie skarg kasacyjnych organu. Należy przy tym zaznaczyć, że kwestia zastosowania środka zapobiegawczego, o którym mowa w art. 276 k.p.k., została zaakcentowana dopiero na etapie obecnie rozpatrywanych skarg kasacyjnych, stąd też trudno przyjąć, że winna być przedmiotem analizy Sądu pierwszej instancji. Tym samym przyjąć należało, że zarzuty dotyczące naruszenia art. 190 zd. 1 w zw. z art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. nie mogły prowadzić do uchylenia zaskarżonych wyroków.

32 10.5. Nie można też podzielić zarzutu skargi kasacyjnej, by uzasadnienia zaskarżonych wyroków nie spełniały wymogów nałożonych przez art. 141 § 4 p.p.s.a. Zawierały one bowiem wszystkie wymagane w przepisie tym elementy i odnosiły się do wytycznych zawartych w wyrokach NSA z 4 września 2013 r., sygn. akt I FSK 1171/12 i I FSK 1172/12. Skoro zaś to nie kwestia przedawnienia była powodem uchylenia wyroków III SA/Wa 3101/11 i III SA/Wa 3102/11, to WSA w Warszawie nie musiał odnosić się do tego zagadnienia w ponownie przeprowadzonym postępowaniu, tym bardziej że Spółka skarg kasacyjnych od wydanych uprzednio wyroków nie składała.

33 10.6. Zarzuty skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia art. 70 § 1 i 70 § 6 pkt 1 O.p. odnosiły się przede wszystkim do kwestii, czy T. J. (Prezes Zarządu skarżącej Spółki), jako członek jej jednoosobowego zarządu, reprezentował stronę w momencie, w którym przedstawiono mu zarzuty w postępowaniu karnym-skarbowym w sytuacji, gdy wobec niego uprawniony organ zastosował środek zapobiegawczy, o którym mowa w art. 276 Kodeksu postępowania karnego, a w konsekwencji czy doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

34 10.7. Ocenę zarzutów w tym zakresie należy poprzedzić wyjaśnieniem, że regulacja zawarta w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. dotycząca kwestii zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego była przedmiotem kontroli ze strony Trybunału Konstytucyjnego. Wyrokiem z 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11, Trybunał orzekł, że art. 70 § 6 pkt 1 O.p., w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. nr 221, poz. 1650), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 O.p., jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego jest wyrokiem zakresowym. Oznacza to, że w zakresie określonym w tym wyroku art. 70 § 6 pkt 1 O.p. uznany został za naruszający zasadę zaufania. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny uznał, że do naruszenia tej zasady dochodzi wtedy, gdy powstaje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z uwagi na wszczęcie postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, mimo, że podatnik nie został poinformowany o tym postępowaniu najpóźniej w ostatnim dniu 5 letniego terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p.

35 10.8. Naruszenie zasady zaufania zdaniem Trybunału nie polega na tym, że podatnik nie jest informowany o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe. Co więcej organy skarbowe w trakcie 5 letniego okresu przedawnienia mają prawo wszcząć i prowadzić postępowanie w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, co skutkować będzie zawieszeniem na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Jednakże przed upływem 5 letniego terminu przedawnienia podatnik musi zostać poinformowany, że przedawnienie nie następuje, bo jego bieg został zawieszony w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego. Zasada ochrony zaufania wymaga, żeby podatnik wiedział, czy jego zobowiązania przedawniło się, czy nie.

36 10.9. W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną jest, że 12 października 2010 r. Prokuratura Okręgowa w K. wydała postanowienie o zmianie i uzupełnieniu postanowień o przedstawieniu zarzutów z 21 stycznia 2009 r. i z 23 kwietnia 2010 r. o sygn. VI Ds 49/08 T. J.- Prezesowi Spółki, którego treść ogłoszono tej osobie 13 października 2010 r. (k. 14, teczka nr 1 akt administracyjnych) przed upływem terminu przedawnienia, jako że termin przedawnienia w odniesieniu do listopada 2005 r. upływał z końcem 2010 r., a w odniesieniu do grudnia 2005 r. z końcem 2011r.

37 10.10. Zdaniem autora skargi kasacyjnej wszelkie czynności podejmowane przez T.J. (pełniącego w okresie objętym niniejszą sprawą funkcję Prezesa w jednoosobowym zarządzie skarżącej Spółki), jak i podejmowane w stosunku do jego osoby, po zastosowaniu wobec niego środka zapobiegawczego, o którym mowa w art. 276 k.p.k., w postaci zakazu wykonywania działalności gospodarczej, były nieskuteczne względem Spółki. Tym samym, w ocenie pełnomocnika strony, ogłoszenie przez Prokuraturę Okręgową w K. w październiku 2010 r. treści postanowienia o zmianie i uzupełnieniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów z 21 stycznia 2009 r. i z 23 kwietnia 2010 r., o sygn. VI Ds 49/08, T. J. nie wywoływało skutków prawnopodatkowych względem Spółki.

38 10.11. Ze stanowiskiem Spółki w tym zakresie trudno się jednak zgodzić. Wyjaśnić bowiem należy, że na mocy art. 276 k.p.k. (w brzmieniu obowiązującym do nowelizacji z 28 lipca 2016 r.) można zawiesić oskarżonego w czynnościach służbowych lub w wykonywaniu zawodu albo nakazać powstrzymanie się od określonej działalności lub od prowadzenia określonego rodzaju pojazdów. Wskazany w powyższym przepisie środek zapobiegawczy ma z założenia zapobiegać utrudnianiu przez oskarżonego przebiegu postępowania karnego lub ponowieniu przestępstwa. Logiczne jest zatem, że skarżący winien powstrzymywać się od pełnienia określonej w postanowieniu o zastosowaniu środka zapobiegawczego działalności. Dodatkowo, w sytuacji w której pełni funkcje w jednoosobowym zarządzie spółki z o.o. powinien poinformować o tym fakcie jej wspólników, w celu podjęcia stosownych działań w celu powołania nowego zarządu.

39 Tymczasem T. J. nie stosował się do tego nakazu, gdyż o fakcie wydania w stosunku do niego postanowienia z 26 kwietnia 2010 r. o zastosowaniu środka zapobiegawczego poinformował pozostałych wspólników skarżącej Spółki dopiero 6 października 2011 r., tj. w toku obrad Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników skarżącej Spółki, a więc blisko 1,5 roku po zastosowaniu środka zapobiegawczego. Ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu z obrad Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników skarżącej Spółki z 6 października 2011 r. wynikało bowiem, że dopiero w tym dniu T.J. złożył oświadczenie o rezygnacji z pełnionej dotychczas funkcji Prezesa Zarządu, motywując to "[...] brakiem możliwości wykonywania swych funkcji, a to w związku ze stosownym środkiem zapobiegawczym zastosowanym przez Prokuraturę Okręgową w K. w związku z postępowaniem przygotowawczym prowadzonym pod sygn. akt VI Ds. 49/08/Sp, a polegającym na nakazaniu powstrzymania się od piastowania funkcji prezesa zarządu Spółki oraz wykonywania jakiejkolwiek działalności związanej z prowadzeniem jej spraw" (k. 25 akt sądowych). W tym też dniu powołano nowego Prezesa Zarządu skarżącej Spółki w osobie Pani A.L.

40 10.12. W tych okolicznościach nie można uznać, że T. J. faktycznie nie pełnił funkcji w zarządzie Spółki do 6 października 2011 r. Oznacza to, że przedstawione mu w październiku i listopadzie 2011 r. postanowienie o rozszerzeniu zarzutów w ramach prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w K. postępowania w sprawie VI Ds 49/08 były kierowane do osoby, która nadal pełniła funkcję w zarządzie skarżącej Spółki. A ta okoliczność przekładała się bezpośrednio na sytuację prawnopodatkową Spółki. Skoro bowiem przed upływem terminu przedawnienia przedstawiono zarzuty członkowi zarządu, który nie tylko formalnie, ale też faktycznie funkcję ten wykonywał, to trudno zgodzić się ze stanowiskiem Spółki, by w świetle art. 70 § 6 pkt 1 O.p. - z uwzględnieniem stanowiska TK zawartego w wyroku P 30/11 – nie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia .

41 11. Na marginesie należy tylko dodać, że w odniesieniu do poprzedniego okresu rozliczeniowego tj. października 2005 r. NSA stwierdził, że doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia ( vide wyrok NSA z 4 września 20013 r. sygn. akt I FSK 1371/12).

42 13. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargi kasacyjne Spółki. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego zostało wydane w oparciu o art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 w związku z art. 207 i art. 209 p.p.s.a.