Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2016 r., II OZ 730/16

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2016 r., II OZ 730/16

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z.D. i B.D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 566/15 oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2015 r. w sprawie ze skargi Z.D. i B.D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie, 2. odrzucić wniosek o uzupełnienie wyroku.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 566/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z.D. i B.D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

3 Na wniosek skarżących zostało sporządzone uzasadnienie tego orzeczenia.

4 Następnie pismem z dnia 19 stycznia 2016 r. skarżący wnieśli o uzupełnienie ww. wyroku, podnosząc że w doręczonym im orzeczeniu brakuje analizy ich pisma – wniosku dowodowego z dnia 18 listopada 2015 r., do którego zostały załączone "kluczowe dokumenty", z których wynika (wyrok WSA we Wrocławiu II SA/Wr 226/07) że wiata jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego. Poza tym brak jest analizy pozostałych załączonych do wniosku dokumentów.

5 Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek skarżących o uzupełnienie wyroku.

6 W uzasadnieniu Sąd wskazał na przepis art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", a następnie wyjaśnił, że nie można żądać uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia poprzez zamieszczenie w nim określonych – żądanych przez stronę postępowania – kwestii. Takie działanie, w ocenie Sądu, zmierzałoby nie do uzupełnienia, lecz do zmiany uzasadnienia poprzez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności.

7 Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli skarżący domagając się jego uchylenia. W piśmie tym skarżący podnieśli, iż analizując uzasadnienie orzeczenia doszli do wniosku, że ich skarga nie została rozpatrzona. Nie została poddana analizie także i dokumentacja (kluczowa) którą załączyli do wniosku. Ponadto skarżący wskazali na przepis art. 158 P.p.s.a. i podnieśli, że ich wątpliwości powinny być rozstrzygnięte. Podali także, że zakwestionowane postanowienie powinno być wydane z udziałem sędziego WSA Joanny Gieremek-Podsiadły, a nie sędziego WSA Włodzimierza Kowalczyka, który brał udział w rozstrzyganiu sprawy VII SA/Wa 2044/13.

8 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

9 Zgodnie z treścią art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek ten złożony po upływie terminu podlega odrzuceniu (§ 2 art. 157).

10 W niniejszej sprawie ogłoszenie sentencji wyroku miało miejsce w dniu 1 grudnia 2015 r., a zatem czternastodniowy termin do jego uzupełnienia upłynął z dniem 16 grudnia 2015 r. Tymczasem wniosek o uzupełnienie wyroku został złożony do Sądu w dniu 19 stycznia 2016 r., a więc już po upływie terminu o którym mowa w art. 157 § 1 P.p.s.a. Przepis ten wyraźnie bowiem wskazuje, że początkiem biegu terminu jest dzień ogłoszenia wyroku, chyba że wyrok podlega doręczeniu z urzędu. A w niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca.

11 Mając zatem na uwadze powyższe, na mocy art. 189 w zw. z art. 157 § 1 i § 1a w powiązaniu z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.