Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r., II OZ 430/17

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r., II OZ 430/17

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 14 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 658/16 o odrzuceniu skargi J.Z. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z [...] kwietnia 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie dokonania oceny stanu technicznego obiektu postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z 14 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę J.Z. (dalej jako "skarżący") na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z 11 kwietnia 2016 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie dokonania oceny stanu technicznego obiektu.

3 W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z 30 czerwca 2016 r. wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez nadesłanie odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego, celem doręczenia uczestnikowi postępowania. Jednocześnie wezwano skarżącego do określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego.

4 W odpowiedzi na wezwanie skarżący wskazał, że do skargi były dołączone jej kserokopie, których organ nie przekazał do Sądu.

5 Zarządzeniem z 11 sierpnia 2016 r. skarżący został ponownie wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi. Skarżący nie odpowiedział na powyższe wezwanie.

6 Odrzucając skargę Sąd I instancji wskazał, że nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi stanowi podstawę do odrzucenia skargi. Skarżący pomimo prawidłowego wezwania nie uzupełnił braków formalnych skargi.

7 Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący.

8 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

9 Zgodnie z treścią art. 47 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 - dalej jako "p.p.s.a."), do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Odpisami mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej (art. 47 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Wojewódzki sąd administracyjny odrzuca skargę, której braków formalnych strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Powołany przepis art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi regulację szczególną dotyczącą skargi, ponieważ w przypadku pozostałych pism, strona wzywana jest do uzupełnienia braków formalnych pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a nie odrzuceniu. Ustawodawca przewidział jednak, że stronę wzywa się do uzupełnienia braków formalnych pisma (a więc również skargi), jeżeli braki te uniemożliwiają nadanie pismu dalszego biegu (art. 49 § 1 p.p.s.a.).

10 Zasadnicze znaczenie w tej sprawie ma zatem ustalenie, czy Sąd I instancji prawidłowo wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi. Jako braki skargi Sąd I instancji wskazał brak załączenia do skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem odpisów lub fotokopii skargi oraz brak wskazania naruszenia prawa lub interesu prawnego.

11 Po pierwsze, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, odpisem pisma procesowego jest każdy dalszy jego egzemplarz, zgodny z oryginałem. Może być to kopia maszynowa, a także kopia wykonana przy użyciu każdej innej techniki powielania, np. wydruk komputerowy. Takie rozumienie pojęcia odpisu jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 marca 2008 r., II OSK 774/06 LEX nr 490151 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 czerwca 2008 r. I OZ 407/08, LEX nr 494339). Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny akceptuje pogląd wyrażony w wyroku tego Sądu z 23 listopada 2005 r. sygn. akt I OSK 133/05, gdzie stwierdzono, że w sytuacji gdy strona nadesłała kserokopie, a więc egzemplarze odpowiadające treści pisma, a jedynie nie poświadczyła ich za zgodność z oryginałem, odrzucenie skargi byłoby dotknięte nadmiernym rygoryzmem. Podobne stanowisko akceptowane jest również w doktrynie (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 136 oraz M. Jagielska, A. Wiktorowska, K. Wojciechowska, Komentarz do art. 47, [w:]. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2015, s. 274-275). W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że złożona przez skarżącego kopia była zgodna z oryginałem i została załączona do akt sprawy (k. 4 akt sądowych). Stąd też Sąd I instancji nie miał podstaw do wzywania skarżącego do uzupełnienia tego braku formalnego skargi, a nadesłana przez skarżącego kserokopia skargi umożliwiała nadanie tej skardze dalszego biegu.

12 Po drugie, przyjąć należy, że przez sformułowanie "naruszenia prawa" oraz "naruszenia interesu prawnego", o których mowa w art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a., należy rozumieć podanie przyczyny uzasadniającej wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Przepis ten nie wymaga przedstawienia w skardze wyczerpującego wywodu prawnego lub wskazania konkretnego przepisu prawa, który został naruszony. Rozważany wymóg skargi będzie spełniony, jeżeli skarżący wskaże, na czym polega, jego zdaniem, naruszenie prawa lub interesu prawnego w zaskarżonym akcie lub czynności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 maja 2011 r. II OSK 805/10 LEX nr 1081909). W treści skargi skarżący wskazał, że w jego ocenie zaskarżone postanowienie jest niezgodne z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego i narusza przepisy Prawa budowlanego. Wskazał zatem na naruszenie prawa, zgodnie z wymogiem wynikającym z art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wezwanie Sądu I instancji do uzupełnienia tego braku było zatem zbędne, a jego niewykonanie nie mogło skutkować odrzuceniem skargi.

13 Po trzecie, wraz z wezwaniem skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, Sąd I instancji wezwał skarżącego również do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy, jednak wniosek w tym przedmiocie został pozostawiony bez rozpoznania (postanowienie referendarza sądowego z 23 września 2016 r.). Prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych zostało przyznane skarżącemu dopiero na późniejszym etapie postępowania, po wniesieniu przez niego zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 14 listopada 2016 r. Postanowienie referendarza sądowego z 2 marca 2017 r. podjęte w tym przedmiocie wywołuje skutki prawne dopiero od daty jego wydania. Uwzględniając powyższe okoliczności Sąd I instancji będzie zobowiązany wezwać skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi z 30 czerwca 2016 r. i dopiero wykonanie tego wezwania pozwoli nadać skardze dalszy bieg.

14 Z tych względów i na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.